....Κι αν κάποιος δεν κατάφερε από την αρχή να γράψει μέσα σου βαθιές και σίγουρες γραμμές, πώς περιμένεις να πιάσει το μολύβι αργότερα;
....Κι ένα σκοτεινό αγόρι γυρίζει γύρω γύρω, αλλά σκοντάφτω. Σπάει ο καθρέφτης και το ειδωλό του μοιράζεται σε 1000 κομμάτια. Όσα και τα λόγια του.
...μα...''κάθε πράγμα στον καιρό του".
...Κι ένα σκοτεινό αγόρι γυρίζει γύρω γύρω.
...Γυρίζει γύρω μου με χαμόγελο σιγουριάς.
Μα έτσι που στρέφει το βλέμμα αλλού...δε θα καταλάβει πως ξέφυγα...απτον κύκλο του.
...Κι ύστερα, θα βρεθεί μόνος του στη μέση του δικού του κύκλου, χαμένος στο δικό του παιχνίδι...

Η τελευταία βδομάδα....μια απλή μετατόπισή μου στο χώρο...αντε και στο χρόνο. Μόνο που αυτόν δεν τον κατάλαβα. Κοιτάω πίσω και απλά μετράω μέρες που περνάνε. Το πρόσωπό μου στον καθρέφτη, παραμορφωμένο. Νιώθω πως πιο κάτω δεν έχει... Μια νέα αρχή με ψάχνει, αλλά λίγο πριν δώσουμε τα χέρια, την χάνω ξανά... Άνθρωποι-σκιές γύρω μου...παρουσίες-απουσίες...
...........Κι όλα όπως τ άφησες είναι.........
Να κοιτάω κατάματα την αλήθεια......αλάτι στην πληγή μου.... Αλλά πως αλλιώς να ψηθεί.
Και τώρα ίσως να καταλαβαίνω λιγάκι τον σκοτεινό σου κόσμο, τον αποξενωμένο...

Ένα κομματι ήλιος καρφώθηκε στα πόδια της άμμου.
Νυχτώνει.
Τα μάγια μίλαγαν για ίχνη χαμένα στο σκοτάδι, κι εμένα να σε ψάχνω όλη νύχτα...

in this silence....in this white wave....I m sinking....

Συναισθηματικός μετανάστης τριγυρίζω σε λιμάνια και θάλασσες, ψάχνοντας αγκαλιά να με ηρεμήσει μα τίποτα δε με αντέχει γιατί δεν το αντέχω εγώ. Δε χωράω τον εαυτό μου, δε χωράω στον εαυτό μου, μα ούτε σκορπίζομαι τριγύρω. Ασφικτυώ στα όρια της σκέψης μου, χωρίς όμως να μπορώ καθαρά να σκεφτώ, να φτάσω στο κλειδί της λύτρωσής μου...

Στο μεταίχμιο

Σε σκέφτομαι σήμερα...
Όχι δεν είναι μια ξεχωριστή μέρα, γιατί κάθε μέρα σε σκέφτομαι...
Κι ό,τι πιο όμορφο κρύβω μέσα μου από συναίσθημα έρχεται και ξεκουράζεται στο πρόσωπό μου...
Είναι περίεργο αυτό που νιώθω, νιώθω σα να μην έχεις φύγει. Συνέχεια έρχεσαι στον ύπνο μου...και μ' αρ'εσει...πάντα είσαι χαμογελαστή, πάντα χαρούμενη... Ανοίγω τα μάτια έπειτα, συνειδητοποιώ πως ήσουν ένα όνειρο, θλίβομαι για αρχή, κι όμως μετά χαμογελώ...Γιατί το ξέρω αλήθεια πως δε μ' έχεις αφήσει. Ή πως άφησες τόση αγάπη εδώ κάτω, που φτάνει για μια ζωή να μ' αγκαλιάζει...
Είχα γράψει...."να χα προλάβει να σε κάνω μια ακόμη αγκαλιά, μήπως και σε κρατήσω εδώ..."
Το ίδιο βράδυ ήρθες στον ύπνο μου και με έκανες την πιο μεγάλη αγκαλιά. Την ένιωθα...

"Είσαι σα να 'σαι στο μεταίχμιο...", σχόλιο αυτής της εικόνας. Στο μεταίχμιο ζούμε την κάθε μας στιγμή. Μόνο που το καταλαβαίνουμε μονάχα τη στιγμή που ναι να γύρουμε από τη μία ή την άλλη μεριά.

...Κορόιδευες λιγάκι αυτό εδώ, το μαγικό μου κουτί... Μα απόψε θα ρίξω μέσα του τους ψιθύρους μου, να τους ακους, να σ' αγκαλιάσουν...
Σ' αγαπώ πολύ my sis.

" When the going gets tough, only the tough get going..."

Στη χώρα μου είμαι σε χώρα μακρινή
γελάω κλαίγοντας, χωρίς ελπίδα περιμένω
διασκεδάζω χωρίς ευχαρίστηση καμιά
είμαι δυνατός, αλλά δύναμη δεν έχω
ούτ' εξουσία
τίποτα δε μου ανήκει:
η αβεβαιότητα είναι η μόνη μου περιουσία.
Κερδίζω σε όλα κι όμως χαμένος παραμένω.
Όταν ξημερώνει, στον Θεό λέω Καληνύχτα
κι όταν ξαπλώνω, φοβάμαι πως θα πέσω.

Francois Villon, Ballade (1460;)