Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Παραμύθι χωρίς όνομα

Μια ιστορία όμορφη με έκανε να χαμογελάσω...
Ήταν, λέει, κάποτε ένας γεράκος ο οποίος ζούσε ολομόναχος, αποκομμένος από τους ανθρώπους, σε μια ταπεινή καλύβα δίπλα στη θάλασσα. Ήταν μόνος γιατί όλοι τον περιφρονούσαν.
Μόνο ένα μικρό αγοράκι του κρατούσε συντροφιά που και που.
Κάποια μέρα, ξέσπασε τέτοια τρομερή καταιγίδα που η καλύβα του γεράκου μας μετά βίας άντεξε να μην διαλυθεί τελείως.
Το μικρό αγόρι ήθελε να πάει στην παραλία να δει αν ο γεράκος ήταν καλά, αλλά οι γονείς του, περιφρονώντας το γέρο, δεν το άφησαν.
Όταν κάποια στιγμή κόπασε η καταιγίδα, κατευθύνθηκε προς την παραλία. Είδε από μακριά το γέρο να κάθεται κάτω κ να κάνει συνεχώς την ίδια κίνηση. Ξανά κ ξανά. Δεν κατάλαβε. Πλησίασε. Ο γεράκος συνέχιζε. Ξανά κ ξανά. 
Τον ρώτησε, δεν του απάντησε. 
Ο γεράκος κάθονταν στην άμμο κ πετούσε μέσα στη θάλασσα
 έναν έναν τους αμέτρητους αστερίες που είχε ξεβράσει το κύμα, 
την ώρα της καταιγίδας.
Το αγοράκι συνέχιζε να μην
 καταλαβαίνει γιατί το έκανε αυτό. Οι αστερίες ήταν ήδη νεκροί... 
Εκνευρισμένο, 
ρώτησε ξανά
 το γεράκο. Τότε μόνο αυτός γύρισε, κοίταξε το παιδί κ του απάντησε...
Ακόμη κι αν υπάρχει ένας κ μόνο αστερίας ζωντανός ανάμεσα στους αμέτρητους νεκρούς, θα κάνω το ίδιο μέχρι να σωθεί αυτός ο ένας...

Σίγουρα δεν κατάφερα να την αποδώσω το ίδιο καλά.. Μα ακόμη χαμογελώ...

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

Ταξίδι...


 Μια εικόνα, κάποιοι στίχοι, κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω...  Τι δε θα έδινα να ήμουν εκεί... ''στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου...'' 

...και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου...

Δυο άγνωστοι γνωστοί. Είναι λυπηρό...Έτσι ξαφνικά, έτσι απλά. Θυμάσαι? Τα είχαμε όλα μαζί...Γέλιο, δάκρυα, θυμό, προβλήματα, ξεγνοιασιά, χαρά, λύπη, αγκαλιές, τρέλες( bohoris :-) ), προδοσίες, 15 μήνες, σχέδια, παρόν...μέλλον... Τα είχαμε όλα μαζί. Θυμάσαι? Μονάχα σιωπή, να τι μας έμεινε... Στον ίδιο χώρο κ δε λέμε λέξη. Θέλω να σου μιλήσω. Δεν το κάνω για σένα.
Γιατί γράφω? Πώς να το δεις? Δεν πειράζει...Τα φυλάω στο μαγικό μου κουτί...
κι αυτό ξέρει...
te iubesc

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2007

Κι οι δυο χαμένοι

...Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω, κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλη, ν'αφήσεις μιαν ανάσα στη ζωή μου...
Ακόμη ζαλισμένη από το κρασί. Εικόνες γυρίζουν γύρω μου. Μια παιδική χαρά, ενα τραπεζάκι δίπλα στη λίμνη, ηλιοβασίλεμα, ταχύτητα πάνω σε μια μηχανή. Σκηνικά ιδανικά για κάθε όμορφη εξέλιξη, σκηνικά υποχρεωτικά για κάθε άσχημη. ''Δε μετάνιωσα για όσα σου είπα πριν'', γυρίζει στο νου μου, με στοιχειώνει. Περίεργη νύχτα. Σκοτεινή. Απόμακρη. Μοναξιά. Φωνές. Δάκρυα. Προσβολές. Μια κάρτα από το Τσιγκράδο δίπλα μου. Θυμός. Δίκιο. Άδικο. Σωστό. Λάθος. Αγάπη-Εγωισμός. Πράγματα ασυμβίβαστα. Το κατάλαβα πιο πολύ από ποτέ. Πόσο εγωιστικές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις... Η κάθε σχέση. Είναι ο εγωισμός που κινεί τα νήματα. Όχι μόνος του. Εγώ κι εσύ τον αφήσαμε. Υπερηφάνεια, μισοχαμένη αξιοπρέπεια, συνήθεια, αποθημένο...όλα εμπορικά ονόματα του εγωισμού. ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο, ποιος άδικο, ποιος έκανε το σωστό, ποιος το λάθος, τι έχει κάνει ο καθένας, τι νομίζει ότι έχει κάνει, αν κάποιος αλλάζει, αν μπορείς να ζητήσεις σε κάποιον να αλλάξει. Δεν ξέρω πόσο δίκαιο είναι να σε κρίνουν οι άλλοι έχοντας ακούσει μόνο τη μια εκδοχή. Ξέρω πως όταν νοιάζεσαι μονάχα να γνωρίσεις ό,τι ο άλλος είναι, και δε ζητάς αυτόν τον άλλο ούτε δικό σου να τον κάνεις, ούτε να τον μισήσεις, ή να τον νουθετήσεις, τότε μόνο τον αγαπάς με τρόπο αγνό, καθαρό, ολότελα ελεύθερο. Χωρίς να παίζεις τυφλόμυγα. Χωρίς να κάνεις τον άλλο θολό καθρέφτη των επιθυμιών σου. Ένας αγώνας δρόμου έγινε τελικά η σχέση. Μια ο ένας πρώτος, μια ο άλλος...
Τελικά κι οι δυο χαμένοι...αγάπη μου...








Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2007

Κάνε κάτι...

Σε βλέπουν να γελάς, και σε νομίζουν ευτυχισμένο, και πλάθουν ένα σωρό ιστορίες για σένα στο νου τους. Έχεις μάθει πια να κουκουλώνεις γρήγορα γρήγορα τη γύμνια της ψυχής σου και να γελάς ανούσια, με ένα χαμόγελο ψεύτικο, τόσο που όμοιό του ψέμα δεν έχεις δει ποτέ. Ντρέπεσαι...Φοράς στη δυστυχία σου τα καλά της, πλέκεις τα προβλήματά σου με φιόγκους. Βαρέθηκες να υποκρίνεσαι. Μ Μένεις μόνος και νιώθεις όπως όταν κοιμάσαι κ βλέπεις εφιάλτη..ανύμπορος να αντιδράσεις, χαμένος σε πολλά κ παράλογα ερεθίσματα, η αντοχή σου ανύπαρκτη, η απόγνωση σου μεγάλη. Στη μέση ενός κυκλώνα,κ χάνεσαι...Τόσα και τόσα πράγματα για να σκεφτείς, άλλα τόσα να κάνεις. Χάνεσαι, χάνεις...τι? Ανθρώπους, χρόνο, στιγμές, ζωή. Κερδίζεις...τι? Θλίψη, κλεμμένη ευτυχία. Και νιώθεις μόνος. Και ζωγραφίζεις στο λευκό χαρτί νεράιδες με μαγικά ραβδιά, και αστέρια κι αστερόσκονη, και πρίγκιπες, και έρωτες, και λόγια όμορφα...με χρώμα μαύρο. Εκληπαρείς να σε πάρουν μακριά, να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση, να σωθείς. Όμως τα πράγματα δε λύνονται έτσι. Κάνε κάτι...Απλώνεις το χέρι. Κάποιοι στο δίνουν. Δειλιάζεις. Μαζεύεις το δικό σου...Μόνος...Κι όλα σε μια βαρετή επανάληψη. Κάνε κατι...