Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2007

Κάνε κάτι...

Σε βλέπουν να γελάς, και σε νομίζουν ευτυχισμένο, και πλάθουν ένα σωρό ιστορίες για σένα στο νου τους. Έχεις μάθει πια να κουκουλώνεις γρήγορα γρήγορα τη γύμνια της ψυχής σου και να γελάς ανούσια, με ένα χαμόγελο ψεύτικο, τόσο που όμοιό του ψέμα δεν έχεις δει ποτέ. Ντρέπεσαι...Φοράς στη δυστυχία σου τα καλά της, πλέκεις τα προβλήματά σου με φιόγκους. Βαρέθηκες να υποκρίνεσαι. Μ Μένεις μόνος και νιώθεις όπως όταν κοιμάσαι κ βλέπεις εφιάλτη..ανύμπορος να αντιδράσεις, χαμένος σε πολλά κ παράλογα ερεθίσματα, η αντοχή σου ανύπαρκτη, η απόγνωση σου μεγάλη. Στη μέση ενός κυκλώνα,κ χάνεσαι...Τόσα και τόσα πράγματα για να σκεφτείς, άλλα τόσα να κάνεις. Χάνεσαι, χάνεις...τι? Ανθρώπους, χρόνο, στιγμές, ζωή. Κερδίζεις...τι? Θλίψη, κλεμμένη ευτυχία. Και νιώθεις μόνος. Και ζωγραφίζεις στο λευκό χαρτί νεράιδες με μαγικά ραβδιά, και αστέρια κι αστερόσκονη, και πρίγκιπες, και έρωτες, και λόγια όμορφα...με χρώμα μαύρο. Εκληπαρείς να σε πάρουν μακριά, να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση, να σωθείς. Όμως τα πράγματα δε λύνονται έτσι. Κάνε κάτι...Απλώνεις το χέρι. Κάποιοι στο δίνουν. Δειλιάζεις. Μαζεύεις το δικό σου...Μόνος...Κι όλα σε μια βαρετή επανάληψη. Κάνε κατι...

1 σχόλιο:

kostas_patra είπε...

έχεις τη δυναμική του ελατηρίου,
ενέργεια στα σωθικά κρυμμένη, πιέζουν σε , καταπιέζεσαι,
μέχρι να φτάσει η ώρα,
που άλλο δεν θα μικρύνεται
του είναι σου το μήκος
και τότε εμπρός θα εκτοξευτείς και όλα θα τα γκρεμίσεις
και την σκακιέρα της ζωής
ευθύς θα ξαναστήσεις.
καλημέρα