Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2007

Κι οι δυο χαμένοι

...Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω, κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλη, ν'αφήσεις μιαν ανάσα στη ζωή μου...
Ακόμη ζαλισμένη από το κρασί. Εικόνες γυρίζουν γύρω μου. Μια παιδική χαρά, ενα τραπεζάκι δίπλα στη λίμνη, ηλιοβασίλεμα, ταχύτητα πάνω σε μια μηχανή. Σκηνικά ιδανικά για κάθε όμορφη εξέλιξη, σκηνικά υποχρεωτικά για κάθε άσχημη. ''Δε μετάνιωσα για όσα σου είπα πριν'', γυρίζει στο νου μου, με στοιχειώνει. Περίεργη νύχτα. Σκοτεινή. Απόμακρη. Μοναξιά. Φωνές. Δάκρυα. Προσβολές. Μια κάρτα από το Τσιγκράδο δίπλα μου. Θυμός. Δίκιο. Άδικο. Σωστό. Λάθος. Αγάπη-Εγωισμός. Πράγματα ασυμβίβαστα. Το κατάλαβα πιο πολύ από ποτέ. Πόσο εγωιστικές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις... Η κάθε σχέση. Είναι ο εγωισμός που κινεί τα νήματα. Όχι μόνος του. Εγώ κι εσύ τον αφήσαμε. Υπερηφάνεια, μισοχαμένη αξιοπρέπεια, συνήθεια, αποθημένο...όλα εμπορικά ονόματα του εγωισμού. ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο, ποιος άδικο, ποιος έκανε το σωστό, ποιος το λάθος, τι έχει κάνει ο καθένας, τι νομίζει ότι έχει κάνει, αν κάποιος αλλάζει, αν μπορείς να ζητήσεις σε κάποιον να αλλάξει. Δεν ξέρω πόσο δίκαιο είναι να σε κρίνουν οι άλλοι έχοντας ακούσει μόνο τη μια εκδοχή. Ξέρω πως όταν νοιάζεσαι μονάχα να γνωρίσεις ό,τι ο άλλος είναι, και δε ζητάς αυτόν τον άλλο ούτε δικό σου να τον κάνεις, ούτε να τον μισήσεις, ή να τον νουθετήσεις, τότε μόνο τον αγαπάς με τρόπο αγνό, καθαρό, ολότελα ελεύθερο. Χωρίς να παίζεις τυφλόμυγα. Χωρίς να κάνεις τον άλλο θολό καθρέφτη των επιθυμιών σου. Ένας αγώνας δρόμου έγινε τελικά η σχέση. Μια ο ένας πρώτος, μια ο άλλος...
Τελικά κι οι δυο χαμένοι...αγάπη μου...








Δεν υπάρχουν σχόλια: