Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Παραμύθι χωρίς όνομα

Μια ιστορία όμορφη με έκανε να χαμογελάσω...
Ήταν, λέει, κάποτε ένας γεράκος ο οποίος ζούσε ολομόναχος, αποκομμένος από τους ανθρώπους, σε μια ταπεινή καλύβα δίπλα στη θάλασσα. Ήταν μόνος γιατί όλοι τον περιφρονούσαν.
Μόνο ένα μικρό αγοράκι του κρατούσε συντροφιά που και που.
Κάποια μέρα, ξέσπασε τέτοια τρομερή καταιγίδα που η καλύβα του γεράκου μας μετά βίας άντεξε να μην διαλυθεί τελείως.
Το μικρό αγόρι ήθελε να πάει στην παραλία να δει αν ο γεράκος ήταν καλά, αλλά οι γονείς του, περιφρονώντας το γέρο, δεν το άφησαν.
Όταν κάποια στιγμή κόπασε η καταιγίδα, κατευθύνθηκε προς την παραλία. Είδε από μακριά το γέρο να κάθεται κάτω κ να κάνει συνεχώς την ίδια κίνηση. Ξανά κ ξανά. Δεν κατάλαβε. Πλησίασε. Ο γεράκος συνέχιζε. Ξανά κ ξανά. 
Τον ρώτησε, δεν του απάντησε. 
Ο γεράκος κάθονταν στην άμμο κ πετούσε μέσα στη θάλασσα
 έναν έναν τους αμέτρητους αστερίες που είχε ξεβράσει το κύμα, 
την ώρα της καταιγίδας.
Το αγοράκι συνέχιζε να μην
 καταλαβαίνει γιατί το έκανε αυτό. Οι αστερίες ήταν ήδη νεκροί... 
Εκνευρισμένο, 
ρώτησε ξανά
 το γεράκο. Τότε μόνο αυτός γύρισε, κοίταξε το παιδί κ του απάντησε...
Ακόμη κι αν υπάρχει ένας κ μόνο αστερίας ζωντανός ανάμεσα στους αμέτρητους νεκρούς, θα κάνω το ίδιο μέχρι να σωθεί αυτός ο ένας...

Σίγουρα δεν κατάφερα να την αποδώσω το ίδιο καλά.. Μα ακόμη χαμογελώ...

2 σχόλια:

kostas_patra είπε...

ό,τι για όλους μας έχει μόνο νεκρό σημασία, για κάποιον είχε ζωντανό και το επέστρεφε, να μην χαθεί.
ωραία ιστορία.
καλώς τον

kostas_patra είπε...

ουπς..
παρακάτω σε βρήκα κορίτσι.
καλώς την.