Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Oδός Επίκουρου...

Αργά τη νύχτα. Ποτέ δεν μας άρεσε να κοιμόμαστε νωρίς. Δίνουμε μια και βρισκόμαστε πάνω σε ένα μικρό αστεράκι. Και αυτό μας ταξιδεύει...
Με μια μεγάλη ολόχρυση απόχη, και με τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού (πάντα έλεγες ότι είμαι σαν παιδάκι!), μαζεύω άστρα, μεγάλα, μικρά...Όσο περισσότερα μπορώ...Ακόμη τα χάνω στο μέτρημα!Τρέχουμε και σκορπίζεται γύρω μας παντού μαγική αστερόσκονη.
Και ύστερα ξανά τα σκορπάω όλα γύρω μας, με χαρά, και παίζω μαζί τους ώρες ατέλειωτες...Με τα χέρια μου τα πιάνω, πολλά μαζί, τα πετώ ψηλά και χορεύω στη βροχή τους...
Και εσύ να με κοιτάς. Με απορία.
Σε κοιτώ κι εγώ. Σου χαμογελώ. Και σου φωνάζω...''Παίζουμε μωρέ αγάπη μου''.
Και σε πιάνω από το χέρι, να σου δείξω τον κόσμο μου...να τον δεις με τα δικά μου μάτια...

Οδός Επίκουρου, εκείνο το βράδυ...κι εγώ θυμάμαι...

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Όνειρα με μάτια ανοιχτά

Kάποτε μου είχες φτιάξει μια βαρκούλα ροζ, από χαρτί και όνειρα....
Θυμάσαι?
Την φυλάω μέσα μου.
Κάθε βράδυ, λοιπόν, που είσαι μακριά, τη βγάζω, τη στολίζω με αστερόσκονη, να μου φωτίζει, και βγαίνουμε ταξίδι βραδινό...
Σε ψάχνουμε...
Που είσαι?
Ψάξε με και εσύ...

Να...
Ήθελα να πετάξω εκείνο το βράδυ.
Να ανοίξω τα χέρια μου, να αγκαλιάσω με αυτά όλη την φωτεισμένη Αθήνα...
Έτσι απο ψηλά...
Όλο τον κόσμο, να τον κάνω δικό μου...


Σήμερα...Ναι! Σήμερα...
Πέταξα...Μπορεί και να πέταξα...μπορεί και όχι...Έτσι μου φάνηκε.
Ένα γαλάζιο πουλί, ένα κιτρινούτσικο...
Το ένα κοντά στο άλλο!
Όχι. Έκανες λάθος.
Δεν πήγαιναν αντίθετα. Απλά πετούσαν...Μαζί!
Με όνειρα, και θλίψη στα μάτια...