Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Όνειρα με μάτια ανοιχτά

Kάποτε μου είχες φτιάξει μια βαρκούλα ροζ, από χαρτί και όνειρα....
Θυμάσαι?
Την φυλάω μέσα μου.
Κάθε βράδυ, λοιπόν, που είσαι μακριά, τη βγάζω, τη στολίζω με αστερόσκονη, να μου φωτίζει, και βγαίνουμε ταξίδι βραδινό...
Σε ψάχνουμε...
Που είσαι?
Ψάξε με και εσύ...

Να...
Ήθελα να πετάξω εκείνο το βράδυ.
Να ανοίξω τα χέρια μου, να αγκαλιάσω με αυτά όλη την φωτεισμένη Αθήνα...
Έτσι απο ψηλά...
Όλο τον κόσμο, να τον κάνω δικό μου...


Σήμερα...Ναι! Σήμερα...
Πέταξα...Μπορεί και να πέταξα...μπορεί και όχι...Έτσι μου φάνηκε.
Ένα γαλάζιο πουλί, ένα κιτρινούτσικο...
Το ένα κοντά στο άλλο!
Όχι. Έκανες λάθος.
Δεν πήγαιναν αντίθετα. Απλά πετούσαν...Μαζί!
Με όνειρα, και θλίψη στα μάτια...

2 σχόλια:

elmelissa είπε...

Πολύ τρυφερό, πολύ όμορφο...! αλλά διώξε τη θλίψη κοριτσάκι.
Ο κοσμος έχει ομορφιές πολλές και χρώματα... σαν αυτά που γράφεις.
Να γράφεις!

piXie είπε...

Είναι μερικές φορές που δεν τα βλέπω αυτά τα χρώματα, elmelissa μου.Ή κλείνω εγώ η ίδια τα μάτια μου να μην τα δώ...Δεν ξέρω. Ένας μαύρος κύκλος, τίποτα άλλο...Σίγουρα ο κόσμος είναι όμορφος, μα καμιά φορά γίνεται σκληρός...Μα τελικά όλα είναι δικά μας, όμορφα και άσχημα, τα κουβαλάμε όλα μαζι μας. Σ'ευχαριστώ!