Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

''Μαμά πεινάω, μαμά φοβάμαι, μαμά γερνάω''




Mε αφορμή τα λυπημένα ζευγάρια, Δευτέρα βράδυ το πέρασα στο Μετρό, να δω και να ακούσω την Τσανακλίδου για δεύτερη φορά από κοντά. Είχα πάει και πέρυσι, τυχαία, με δωρεάν προσκλήσεις, στο Ζυγό, και ενώ μέχρι τότε δεν την είχα καθόλου σε εκτίμηση, με κατέπληξε πραγματικά.
Στις 9.30 ακριβώς ξεκίνησε το πρόγραμμα. Μια ζεστή παρέα...Αυτό ήταν όλη η σκηνη. Δυο-τρία τραπεζάκια, καρέκλες, ποτά, χιούμορ, πειράγματα, ζεστασιά, άτομα δεμένα μεταξύ τους,που χαίρονται αυτό που κάνουν..Και σε καλούν να γίνεις μέρος της παρέας τους για λίγες ώρες.
Το πρώτο μέρος είναι πιο ήπιων τόνων, με κάποια μελαγχολικά τραγούδια και κάποια άλλα πιο...θεατρικά(όσοι την έχετε δει ζωντανά, νομίζω καταλαβαίνετε!)! Το δεύτερο μέρος το εχουν ονομάσει ''Οι παλιές αγάπες και τραγούδια μεθυσμένα''...και ξεσηκώνεται πραγματικά όλο το μαγαζί...


Εκτός βέβαια από το καθιερωμένο πρώτο και δεύτερο μέρος, υπήρχε και ένα τρίτο μέρος...αυτοσχέδιο...με παραγγελιές! Εκεί ακούστηκαν αγαπημένα τραγούδια και συγκεντρώθηκαν κάποια συμβολικά χρηματικά ποσά για τα αδέσποτα. ''Ο εξώστης είναι δωρεάν'', βέβαια! Μαμά γερνάω, Παπάκι, Ηλιαχτίδα, και μερικά ακόμη!
Για τη φωνή της, τι να πει κανείς...Από τις πιο καθαρές και δυνατές φωνές, φορέας συναισθημάτων...Σε διαπερνά, σε ανατριχιάζει όταν δυναμώνει...Κρατιέσαι απο τη φωνή της εκείνη την ώρα που τραγουδά, και χάνεσαι στα συναισθήματα και στον ηλεκτρισμό της στιγμής...Ναι, αυτό είναι, ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα...
Και πώς τα ζει αλήθεια τα κομμάτια...
Πραγματικά, η Τσανακλίδου είναι μοναδική! Και σαν ερμηνεύτρια και σαν άνθρωπος...

Δευτερότριτα, Μετρό, Γκύζη και Κάλβου 83. Ο Μανώλης Καραντίνης στο μπουζούκι, ο Γιάννης Παπαζαχαριάκης στην κιθάρα και ο Παναγιώτης Τσεβάς στο ακορντεόν.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Νever wanted it to be so cold...

Βράδυ Σαββάτου, τους συναντάω στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο.

Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμα της, αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δε λένε τίποτα πια μεταξύ τους, σαν να τα έχουν πει όλα, που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής, τα τοίχοι που τους προστάτευαν κατέρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση.

Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι που το κονιορτοποίησαν; Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.

Δεν μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.

Εκείνος στο τιμόνι τραβηγμένος στην άκρη κοιτάζει έξω από το παράθυρο όχι το δρόμο αλλά τη ζωή του, κι εκείνη σφιγμένη στη άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι που αντανακλά τη φρόνιμη φιγούρα της.

Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν. Κοιτάζουν ώρα τώρα η μήπως από χρόνια μέσα τους; Ούτε ένα βλέμμα δε χαρίζουν ο ένας στον άλλο σαν να μη τους περισσεύει, σαν να τα ξοδέψανε όλα, κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα, σα να βολεύονται με τη σιωπή. Μέσα υπάρχει το όχι έξω κοχλάζει το ναι. Μονομάχοι της συμβίωσης.

Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του. Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, ανεμικές υποσχέσεις πως όλα αύριο θα' ναι αλλιώς, δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά δεν ξέρω γιατί.

Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία, μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουραστήκαν η βάριουνται πια να εξερευνήσουν. Δε μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.

Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο, σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για τη πλήξη και τη μοναξιά. Πόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φανάρι και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους.

Περιμένουν πως και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά.

Τους βλέπω να ξεκινούν αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια...


Το άκουσα χτες για πρώτη φορά. Ζωντανή ηχογράφηση από την Τάνια Τσανακλίδου, στο Μετρό, είπαν στο ραδιόφωνο. Για τα τρια εκείνα λεπτά χάθηκα...Σαν να άκουγα τη φωνή της να βγαίνει από μέσα μου, να στέκεται απέναντί μου και να μου απευθύνεται. Στενοχωρήθηκα ξαφνικά. Πόση αλήθεια μπορεί να κρύβουν λίγες μόνο γραμμές...
Τα λυπημένα ζευγάρια...
Απόντες από το παρόν τους για λίγο...
Είναι λυπηρό. Παλιά ήταν μόνο ο πληθυντικός αριθμός. Εμείς εμείς εμείς... Τώρα ένας παγωμένος ενικός.. Ο καθένας στη μεριά του. Τα βλεμματά τους τραβούν ξεχωριστούς δρόμους. Σιωπή εσωτερική. Σκέψεις κρυφές. Χαμόγελα σαθρά. Αγγίγματα τυπικά. Κουβέντες λιγοστές. Υποσχέσεις για αλλαγές, που κανένας δεν πιστεύει. Λόγια ντυμενα με συναισθήματα παλιά,ζεστά, ξεσπάσματα συναισθηματικά, σε μια προσπάθεια να σωθεί η κατάσταση. Κι αλήθεια το θες. Μια εσωτερική πάλη μέσα σου. Αρνείσαι να παραδεχτείς την αλήθεια. Το γυρίζεις από εδώ, το φέρνεις από εκεί, ψάχνεις μιαν άκρη. Λίγο φως. Μια πραγματική ελπίδα να πιάστεις, να ξεγελάσεις λίγο ακόμη τον εαυτό σου. Αγγίγματα κρύα...Και χαμόγελα πολλά, σε μια προσπάθεια να κερδίσεις λίγο χρόνο μόνος σου, μήπως φτιάξει η κατάσταση μέσα σου, πριν ερθει η ώρα για εξηγήσεις. Κι όλα σε ένα τέλμα. Μόνο τα μάτια δείχνουν την απόγνωσή σου, αυτή η πύλη της ψυχής. Κι όποιος πραγματικά σε ξέρει, το βλέπει.
Μόνος. Μαζί με τον άλλο, μα μόνος. Στην ουσία έχεις φύγει ήδη. Μα δεν το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου...

Couldn't hide the emptiness, you let it show.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007




Τι να θυμηθώ απ'τα μάτια σου,


που 'χω να τα δω ένα μήνα...

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Hit the road jack...

Μελαγχολική μέρα η σημερινή. Σύννεφα από το πρωί, το πρώτο κρύο προειδοποιεί για τον ερχόμενο χειμώνα. Ήμουν στο μετρό, περίμενα τα κορίτσια, και άκουγα μουσική. Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν το μέτρησα της Αρβανιτάκη. Και χάθηκα σε ένα κόσμο σκέψεων...Μια ταινία μικρού μήκους έπαιξε μπροστά στα μάτια μου. Εικόνες η μια μετά την άλλη, τόσο οικείες, μα τόσο ξένες μαζί. Τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Κρύωνα. Μέσα ή έξω? Δεν κατάλαβα. Δεν ξέρω πώς πέρασε η ώρα. Οι επόμενες στιγμές ήταν τόσο ζεστές...Είναι τόσο ωραίο να έχεις κοντά σου άτομα που αγαπάς και σε αγαπούν...Φτάνει ένα όμορφο μέρος, ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ, ωραία μουσική και ατέλειωτες ώρες κουβέντας για να νιώσεις τόσο γεμάτος!Κοιτώ ψηλά να πάρω δύναμη. Τίποτα. Ούτε ένα μικρούλικο αστρουλάκι. Δεν ξέρω τι να νιώσω απόψε. Πάω να φτιάξω τηγανίτες...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007

Nα το θυμάσαι κοριτσάκι μου, να δίνεις χαρά...

Κοριτσάκι μου,
μες στο βουβό πηγάδι του φεγγαριού
σου ‘πεσε απόψε το πρώτο δαχτυλίδι σου.
Δεν πειράζει.
Αργότερα θα φτιάξεις άλλο
να παντρευτείς τον κόσμο μες στον ήλιο.
Γιατί δεν είναι κοριτσάκι
να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι,
εκείνο που έχεις γίνει,
είναι να γίνεις
ό,τι ζητάει
η ευτυχία του κόσμου.
Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ’ τη χαρά που δίνεις
Να το θυμάσαι κοριτσάκι.

Γιάννης Ρίτσος, για την κόρη του

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007




Προτού καταραστούμε το σκοτάδι, ας ανάψουμε όλοι ένα φως!

...fly over the rainbow, so high!

Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις καταστάσεις της ζωής είναι λεπτή. Μια λεπτή γραμμή, από κιμωλία. Κατάλευκη. Γράφεται και σβήνεται πολλές φορές. Μα έρχεται ο καιρός που γράφεται παχιά, με πείσμα, με αποφασιστηκότητα και σιγουριά. Και τότε είναι παρόν και παρελθόν, το καθένα απο τη δική του μεριά. Δε θέλει πολύ, μια πράξη αρκεί. Τελικά η ανθρώπινη ψυχή αντέχει πολλα. Ενα αγαπημένο πρόσωπο, κάποτε μου είχε πει...μακαρι ο Θεός να μη σου δώσει όσα μπορείς να αντεξεις... Γιατί είναι πολλά. Μα είναι αυτή η πράξη που κάνει τη διαφορά. Ξαφνικά κάτι αλλάζει, και σηκώνεις τα μάτια προς τον ήλιο. Είναι τα ίδια μάτια που κοιτούσαν χαμηλά, γεμάτα θλίψη. Και είναι σα να ξύπνησες μόλις από ύπνο βαθύ. Σα να πέρασε ο χρόνος κι εσύ κοιτούσες τη ζωή πίσω από μια γυάλα...Μα αυτός ο ήλιος που κοιτάς πια κρύβει τόση ελπίδα, μα τόση...Και ξαφνικά χαμογελάς! Τώρα είσαι σίγουρος! Ο κόσμος κρύβει τόσες ομορφιές, τόσες αφορμές για χαρά, τόσα χρώματα! Κι καποιες συμπεριφορές του παρελθόντος, δεν είναι παρα μόνο αγκάθια.
Είναι τόση η ανυπομονησία μου να χαθώ μέσα σ'αυτά τα χρώματα...Να τους πάρω όλους από το χέρι, και να χρωματίσουμε το γέλιο μας...ροζ, κιτρινο, γαλαζιο, πρασινο, μοβ, κοκκινο...
''Τι χρώμα έχει η ζωή? Η ζωή είναι γκρι! Υπάρχει πάντοτε ένα μαύρο που θέλεις να ξεχάσεις και ένα άσπρο που περιμένεις να έρθει!
Είχες δικιο κοριτσάκι μου! Η ζωή παίζει και όμορφα παιχνιδια!