Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Νever wanted it to be so cold...

Βράδυ Σαββάτου, τους συναντάω στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο.

Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμα της, αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δε λένε τίποτα πια μεταξύ τους, σαν να τα έχουν πει όλα, που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής, τα τοίχοι που τους προστάτευαν κατέρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση.

Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι που το κονιορτοποίησαν; Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.

Δεν μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.

Εκείνος στο τιμόνι τραβηγμένος στην άκρη κοιτάζει έξω από το παράθυρο όχι το δρόμο αλλά τη ζωή του, κι εκείνη σφιγμένη στη άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι που αντανακλά τη φρόνιμη φιγούρα της.

Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν. Κοιτάζουν ώρα τώρα η μήπως από χρόνια μέσα τους; Ούτε ένα βλέμμα δε χαρίζουν ο ένας στον άλλο σαν να μη τους περισσεύει, σαν να τα ξοδέψανε όλα, κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα, σα να βολεύονται με τη σιωπή. Μέσα υπάρχει το όχι έξω κοχλάζει το ναι. Μονομάχοι της συμβίωσης.

Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του. Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, ανεμικές υποσχέσεις πως όλα αύριο θα' ναι αλλιώς, δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά δεν ξέρω γιατί.

Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία, μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουραστήκαν η βάριουνται πια να εξερευνήσουν. Δε μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.

Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο, σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για τη πλήξη και τη μοναξιά. Πόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φανάρι και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους.

Περιμένουν πως και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά.

Τους βλέπω να ξεκινούν αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια...


Το άκουσα χτες για πρώτη φορά. Ζωντανή ηχογράφηση από την Τάνια Τσανακλίδου, στο Μετρό, είπαν στο ραδιόφωνο. Για τα τρια εκείνα λεπτά χάθηκα...Σαν να άκουγα τη φωνή της να βγαίνει από μέσα μου, να στέκεται απέναντί μου και να μου απευθύνεται. Στενοχωρήθηκα ξαφνικά. Πόση αλήθεια μπορεί να κρύβουν λίγες μόνο γραμμές...
Τα λυπημένα ζευγάρια...
Απόντες από το παρόν τους για λίγο...
Είναι λυπηρό. Παλιά ήταν μόνο ο πληθυντικός αριθμός. Εμείς εμείς εμείς... Τώρα ένας παγωμένος ενικός.. Ο καθένας στη μεριά του. Τα βλεμματά τους τραβούν ξεχωριστούς δρόμους. Σιωπή εσωτερική. Σκέψεις κρυφές. Χαμόγελα σαθρά. Αγγίγματα τυπικά. Κουβέντες λιγοστές. Υποσχέσεις για αλλαγές, που κανένας δεν πιστεύει. Λόγια ντυμενα με συναισθήματα παλιά,ζεστά, ξεσπάσματα συναισθηματικά, σε μια προσπάθεια να σωθεί η κατάσταση. Κι αλήθεια το θες. Μια εσωτερική πάλη μέσα σου. Αρνείσαι να παραδεχτείς την αλήθεια. Το γυρίζεις από εδώ, το φέρνεις από εκεί, ψάχνεις μιαν άκρη. Λίγο φως. Μια πραγματική ελπίδα να πιάστεις, να ξεγελάσεις λίγο ακόμη τον εαυτό σου. Αγγίγματα κρύα...Και χαμόγελα πολλά, σε μια προσπάθεια να κερδίσεις λίγο χρόνο μόνος σου, μήπως φτιάξει η κατάσταση μέσα σου, πριν ερθει η ώρα για εξηγήσεις. Κι όλα σε ένα τέλμα. Μόνο τα μάτια δείχνουν την απόγνωσή σου, αυτή η πύλη της ψυχής. Κι όποιος πραγματικά σε ξέρει, το βλέπει.
Μόνος. Μαζί με τον άλλο, μα μόνος. Στην ουσία έχεις φύγει ήδη. Μα δεν το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου...

Couldn't hide the emptiness, you let it show.

4 σχόλια:

elmelissa είπε...

Γλυκιά μου, pixie, πάντα μόνοι είμαστε...ίσως είναι καλύτερα να το συνειδητοποιήσουμε αυτό από νωρίς, για να μην έχουμε αυταπάτες.

Συγκλονιστικά τα λόγια της Τσανακλιδου...μα όχι περα ως πέρα αληθινά...
τα ακυρωμένα θέλω πηγάζουν από μέσα μας..κι από εκεί θα τα ξαναφέρουμε στη ζωή
τα όνειρα εμείς τα γεννάμε...
και ο άλλος είναι δίπλα μας, για να μας ομορφαίνει τη ζωή κι εμείς τη δική του...κι όταν αυτό δε συμβαίνει, φέρουμε βαριά την ευθύνη, για την προσωπική μας μοναξιά
όλα θέμα επιλογών ειναι...
προσωπικών επιλογών

piXie είπε...

καλη μου elmelissa!
ετσι ξεκινα συνηθως!ο ενας ομορφαινει τη ζωη του αλλου...Μα καποια αλληλουχια καταστασεων ερχεται να χαλασει αυτη τη μοναδικοτητα του μοιρασματος,της ενοτητας...Φυσικα και δε φταινε οι καταστασεις απο μονες τους.Οι δυο ηρωες της σχεσης τα χρεωνονται ολα! Κι απλα το ζητημα τοτε ειναι αν θα μεινεις εκει, θεατης μιας παραστασης μισοτελειωμενης, αν θα μπορεσεις να κανεις κατι να τα αλλαξεις ολα, η αν θα φορεσεις ολο σου το θαρρος και θα φυγεις απο μια κατασταση καταδικασμενη...Κι ολα πονανε το ιδιο...
καλο σου βραδυ!

helorus είπε...

Είναι η φθορά που πονάει. Σε ανθρώπους που κάποτε έλαμπαν ο ένας για τον άλλον. Και είναι κρίμα.

piXie είπε...

ποσο δικιο εχεις...σαν αυτη η λαμψη να θαμπωσε πια...κ να σε τραβαει μακρια απο το μισακι σου...