Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Hit the road jack...

Μελαγχολική μέρα η σημερινή. Σύννεφα από το πρωί, το πρώτο κρύο προειδοποιεί για τον ερχόμενο χειμώνα. Ήμουν στο μετρό, περίμενα τα κορίτσια, και άκουγα μουσική. Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν το μέτρησα της Αρβανιτάκη. Και χάθηκα σε ένα κόσμο σκέψεων...Μια ταινία μικρού μήκους έπαιξε μπροστά στα μάτια μου. Εικόνες η μια μετά την άλλη, τόσο οικείες, μα τόσο ξένες μαζί. Τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Κρύωνα. Μέσα ή έξω? Δεν κατάλαβα. Δεν ξέρω πώς πέρασε η ώρα. Οι επόμενες στιγμές ήταν τόσο ζεστές...Είναι τόσο ωραίο να έχεις κοντά σου άτομα που αγαπάς και σε αγαπούν...Φτάνει ένα όμορφο μέρος, ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ, ωραία μουσική και ατέλειωτες ώρες κουβέντας για να νιώσεις τόσο γεμάτος!Κοιτώ ψηλά να πάρω δύναμη. Τίποτα. Ούτε ένα μικρούλικο αστρουλάκι. Δεν ξέρω τι να νιώσω απόψε. Πάω να φτιάξω τηγανίτες...

2 σχόλια:

asteraki είπε...

Mia melagxolia..auto m xei meinei k mena apth shmerinh mera...Na nai arage h epirroh tou kafe h ftaiei o kairos? Otan erxomoun na sas vrw auth h ais8hsh melagxolias,upotonikothtas htan toso entonh...kai 3afnou sto dromo pou perpatousa gia to metro kati paidakia me xairetousan kai mou fwnazan mesa apo ena ama3i..htan toso xaroumena..xarhka k egw mazi tous! e nai..etsi einai loipon..h zwh kulaei omorfa mesa apo to xamogelo enos paidiou, mesa apo to xamogelo twn dikwn sou an8rwpwn...mesa apo to xamogelo mias xionaths...

elmelissa είπε...

Έτσι είναι οι εικόνες στο μυαλό μας. Δικές μας και ξένες ταυτόχρονα. Σαν να αφορούν κάποιον άλλον μερικές φορές. Γι΄αυτό πολλές φορές καταλήγω στο ότι το μόνο που μετράει είναι το κάθε "τώρα".Όπως η στιγμή που ήσουν με τις φίλες σου κι ένιωθες όμορφα. Απλά όμορφα!
Καλό σου απόγευμα, κοριτσάκι!
Μου άνοιξες την όρεξη με τις τηγανίτες!