Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007

...Μια αγκαλιά...


Τέτοιες νύχτες, ήθελα να έχω αμέτρητα κυκνάκια...Χάρτινα. Χρωματιστά. Σε όλα τα χρώματα. Σε όλα τα μεγέθη. Να τα βάζω γύρω μου...να τους μιλάω...να τα προσέχω...κ ύστερα να πιάνομαι πάνω τους κ να φεύγουμε μακριά...πολύ...Εκεί που θα μας φτάνουν μόνο όσοι θέλουμε εμείς...Χωρίς να αφήνουμε κανέναν πια να ζει ανενόχλητος σε βάρος μας...Να είχα μερικά κυκνάκια... Θα τα έπαιρνα να ταξιδέψουμε σε όλα τα άτομα που αγαπώ...Μόνο για μια ζεστή αγκαλιά...

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Παραμύθι, πυξίδα, πέταξα...


Πλάκα. Περασμέμες 10. Ο δρόμος άδειος. Μόνο η βροχή έχει αφήσει τα σημάδια της. Κοιτώ χαμηλά. Κι ακούω μια μελωδία παράξενη. Σα να βγαίνει από μουσικό κουτί. Μόνο ο ήχος των τακουνιών μου παρασιτεί σε βάρος της. Κοιτώ χαμηλά. Αρνούμαι να κοιτάξω γύρω μου. Θέλω να τυλιχτώ ζεστά στο μέσα μου...

-Πες μου μερικες λέξεις απο ε.
-Ερωτευμένος, ένιωσα, εποχή, έχασα, ενέχυρο, έλειπες, εμμονή, έφυγα, επαφή...μμμ...σβήστες όλες. Θα πω ΕΛΛΕΙΨΗ.

Κοιτάζω μηχανικά τις βιτρίνες. Σουβενίρ, ένα φαρμακείο, τοπικά προιόντα, ενα μαγαζί με κοσμήματα...

-Τώρα θέλω λέξεις απο α.
-Ανοχή, αρρώστια, άμυνα, απληστία. Αγκαλιά, αποχωρισμός, απουσία, απόσταση. Αστερόπαιδο. Ανυπέρβλητη, αέναη, αγάπη.

Το μουσικό κουτί, ανυποψίαστο, συνεχίζει το λιλιπούτειο ρυθμό του. Ανοίγω ένα χάρτη. Σε παίρνω στο χέρι μου, σε χωρώ εκεί, και ψάχνω να σε τοποθετήσω κάπου...Πού?...Κάπου...Δεν ξέρω. Χάνομαι, μπερδέυομαι. Σε αυτό το τετράγωνο, στο άλλο? Σε άλλη πόλη? Μακρινή ή κοντινή? Δεν ξέρω. Πού?...Κάπου. Πού?...Πουθενά... Τα ίχνη σβήσανε. Κι ύστερα απελπίζομαι και τα παρατάω. Σε βάζω στην τσέπη μου,αυτή που είναι κοντά στη θέση της καρδιάς, και περπατάω...

-Φυγή, φόβος....
-Μα δε σου ζήτησα λέξεις από φ.
-...Φωνή, φραγή, φυλακή...Φόβος, φυλακή...φέγγει από μεσα η φυλακή...

Κι ανοίγω ξανά αυτόν το χάρτη, να αφήσω κάπου το εγώ μου αυτή τη φορά. Χαράζω πορείες, μια προς τα εδώ, μια προς τα εκεί..

-Θόλωσα...θυμήθηκα...

Ψάχνω το μέρος εκείνο που θα με γλιτώσει από τον ίδιο μου τον εαυτό...

-Θόλωσα... θύελλα, θάμβος... θυμήθηκα

Σταματώ. Κλείνω απότομα το μουσικό κουτί. Σωπαίνει. Μαζί με αυτό και οι σκέψεις μου. Αργότερα, λέω...
Μα λίγο αργότερα, θα'ναι ποτέ.

-Ταξίδι, τίποτα, τρέχω, τέλος.

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007


I like walking in the rain...cause noone sees I'm crying...