Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Πες κάτι

"Μίλα.

Πές κάτι, ο,τιδήποτε.

Μόνο μην στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.

Διάλεξε έστω κάποια λέξη,

που να σε δένει πιο σφιχτά με την αοριστία. Πές:

"άδικα",

"δέντρο",

"γυμνό".

Πές:

"θα δούμε",

"αστάθμητο",

"βάρος".

Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται μια σύντομη,

άδετη ζωή με τη φωνή σου.


Μίλα.

Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

Εκεί που τελειώνουμε εμείς αρχίζει η θάλασσα.

Πές κάτι.

Πές "κύμα" , που δεν στέκεται.

Πές "βάρκα" , που βουλιάζει

αν την παραφορτώσεις με προθέσεις

Πές "στιγμή" , που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,

μην τη σώζεις ,

π ε ς "δεν άκουσα".


Μίλα.

Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,

έχουν τους ανταγωνισμούς:

αν κάποια απ'αυτές σ'αιχμαλωτίσει,

σ'ελευθερώνει άλλη .

Τράβα μια λέξη απ'τη νύχτα στην τύχη.

Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.

Μη λες "ολόκληρη",

πες "ελάχιστη",

που σ'αφήνει να φύγεις.

Ελάχιστη

αίσθηση,

λύπη

ολόκληρη

δική μου.

Ολόκληρη η νύχτα.


Μίλα.

Πές "αστέρι" , που σβήνει.

Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη .

Πές "πέτρα" ,

που είναι άσπαστη λέξη.


Έτσι, ίσα ίσα,

να βάλω έναν τίτλο

σ'αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.
 
Kική Δημουλά


Mια μόνο λέξη.
Ίσως φτάνει για κάτι,
ίσως λείπει από κάτι...

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008




Κάθισε στις όχθες. Σκέψεις αλλιώτικες και σιωπές...Τις έριχνε στην απόσταση, μήπως και γεμίσει. Μάταιος κόπος. Πεισματικά μεγάλωνε. Έσκυψε να δει την όψη της στο νερό. Θολή...Θαμπή. Έσβηνε σιγά σιγά. Ναι, εκείνος ήταν ο καθρέφτης που την προσδιόριζε, και τώρα είχε σπάσει... Παγωνιά, κενό, αιθέρας και αστρικός χώρος άπειρος, τα μόνα συνδετικά αγγίγματα μεταξύ τους. Ένας ερημικός θάνατος. Ένας καινούριος κόσμος γεννιόνταν, που απαιτουσε, όμως, μια θυσία. Το θάνατο του παλιού. Κι ήταν όλα αυτά δημιούργημα μιας απατηλής και άπληστης φαντασίας ή μια μακρινή αλήθεια;