Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Πάμε μια βόλτα...αν...


Απόψε έλεγα να γίνω τοσοδούλα.
Θα φορέσω το φορεματάκι της παιδικής μου κούκλας, εκείνο το μωβ με τα λουλούδια...
θα πλέξω φιόγκους στα μαλλιά...
θα βάψω ένα χαμόγελο στα χείλη...
και θα σκαρφαλώσω σε ένα χειμωνιάτικο φυλλαράκι.

Και θα βγω έξω.
Πώς φυσάει...
Θα χαρίσω στον άνεμο αυτή τη μουσική μελωδία που μου χάρισες εσύ, και θα με κάνει φίλη του!
Και ύστερα θα του ζητήσω να με πάει στη θάλασσα.
Όχι, χτες δεν μπορούσα.
Να μυρίσω τα χρώματα,
ν'ακούσω τα αρώματα,
ν'αφουγκραστώ τα κύματα, όπως τότε που ήμουν 5 χρονών και τα άκουγα μέσα απο τη σκηνή κάθε βράδυ μέχρι να αποκοιμηθώ το καλοκαίρι...
Ίσως περάσω να πάρω ένα λουλούδι μωβ μετά.
                    .......
Πάλι πήρα το δρόμο προς τα πίσω. Να θυμηθώ στο γυρισμό ν'αγοράσω ένα πινέλο. Όλο το ξεχνάω. Κι έχω αφήσει τις μέρες μου άχρωμες...

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

an....

elmelissa είπε...

Σύντομα να πάρεις το πινέλο και να μην αφήσεις καμία μέρα άχρωμη...η άνοιξη δεν το επιτρέπει.
Πολύ τρυφερό κείμενο!
Πέρνα απ' τη γωνίτσα μου, σου έχω πρόσκληση
Καλή σου μέρα !
:)