Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

Home is where the wind blows



Δε θέλω

πια

να φεύγω

μακριά.




...Κι αυτός ο άνεμος

δε σταματάει να φυσάει.


Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Nevermore

Μα το Κοράκι από κει που ήταν
καθισμένο δεν είπε άλλη λέξη πια σα
να 'ταν η ψυχή του από τις λέξεις:
"Ποτέ πια", γεμάτη από καιρό.

The Raven, Edgar Allan Poe

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008


Ξύπνησε πανικόβλητος. Όνειρο ήτανε...Ανακούφιση. Ήταν, λέει, καιρός που ετοίμαζε μια έφοδο στη ζωή του. Προμελετημένη. Τη σχεδίαζε με την κάθε λεπτομέρεια. Να ορμήσει
 την κατάλληλη στιγμή, 
να πέσει πάνω της, να την πιάσει σφιχτά, να μην του φύγει ποτέ ξανά. Μα απέτυχε. Εξ αμελείας φόνος της στιγμής και της ζωής."Παίρνω ή περνώ;" σκέφτηκε. Δεν είχε και τόση σημασία. Ούτε πέρασε, ούτε πήρε.
Μα πώς...; Ήτανε να τη διεκδικήσει αυτή τη φορά, να της πατήσει πόδι.

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2008





Mάσκα δεν έχω να γυρνώ, στο καρναβάλι ετούτο...
Μάσκες εκτός περιόδου καρναβαλιού, αύτο είναι το πραγματικό καρναβαλίστικο παιχνίδι
 που μας παίζει η ζωή.
Φτιαγμένες συμπεριφορές, σχέσεις από συμφέρον, χαμόγελα οριακά να ταλαντεύονται ανάμεσα στο ναι και το όχι, λόγια άηχα και άδεια, φθόνος, ανταγωνισμός, ένας αγώνας εξόντωσης, θεμέλια χάρτινα, ένα μαύρο της ύπαρξης... Μάσκες τα κρύβουν όλα αυτά, που αλλάζουν ανάλογα με τις περιστάσεις και τα πρόσωπα. Αν κάποιος δεν αγαπήσει τον εαυτό του και αυτό που είναι, αν δεν βρει τα εσωτερικά του όρια, πώς να χτίσει σχέσεις ειλικρινείς με τους γύρω του, όταν έχει πεισμώσει με τον εαυτό του. Ο εγωισμός προς τους άλλους πηγάζει απο το μίσος προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Μα αυτό που μένει τότε είναι μια παρουσία άχρωμη, μια απουσία ανακουφιστική.
Του χαρτοπόλεμου η βία χτυπά...