Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Στο βυθό σου


Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας.
Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν σα στρογγυλά,
μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια
ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος, -σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν,
ν' ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντές τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται
από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;
Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάρια
και θυσαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσαμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια,
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω όχι τα δίνω,
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν
πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου....


Σονάτα του Σεληνόφωτος, Γ. Ρίτσος

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Δεν έχω άλλη ανάσα απ' τη δική σου

Ένα άρωμα γνώριμο και ξεθωριασμένο σκορπισμένο στον αέρα κατευθύνεται προς τα μέσα μου. Το πότε έγινε ποτέ, το όταν έγινε ήταν.

Νυχτώνει νύχτα μυθική.

Σταυροδρόμια και λαβύρινθοι.
Τα πετραδάκια εξαντλήθηκαν στη διαδρομή, το νήμα τελείωσε την κρίσιμη στιγμή. Μαύρα μαντήλια της τυφλόμυγας χαθήκαν σε συρτάρια ανακατεμένα.
Σκιές και απόηχοι.
Το πάτωμα τρίζει.
Και οι ομοιοκαταληξίες της Δημουλά δε σταματούν να επαναλαμβάνονται.

...ήλιοι-Απρίλιοι, ήλιοι-Απρίλιοι...

Έαρ που δε γίνεται με ρίμες, ούτε με χρόνους χρωμάτων...
Και εσύ σταμάτα να γελάς, με πράγματα που δεν υπάρχουν σταμάτα να γελάς.

Σάββατο, 19 Απριλίου 2008





Άρωμα μιας άλλης εποχής...Ωραίας!

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

bon voyage


Όλα τα μάζεψε. Όλα.
Τα χώρεσε.
Αλήθεια...
Τα στρίμωξε, μα τα χώρεσε.
Πήρε και τον κόσμο μαζί της..
Τίνος;
Δεν ξέρω, μη με ρωτάς.
Σου λέω πήρε και τον κόσμο μαζί της.
Πολύ το βάρος.
Αναμνήσεις βαραίνουν τις αποσκευές της.
Ανοίγει την βαλίτσα να τις βγάλει έξω.
Πολύ το βάρος.
Πολύ το σκονισμένο βάρος.
Και ο κόσμος κοιτά, παράξενα.
Μια μικρή κυρία με καπέλο, ξεσκονίζει.
Με μανία.
Και γελά.
Μα δεν είναι γέλιο αυτό.
Ψίθυροι.
Το παρελθόν της κλαίει.
Μα αυτή δεν το λυπάται.
Όχι.
Το ξεσκονίζει με μανία.
Κι αυτό αρχίζει να φωνάζει.
Ήχος εκωφαντικός.
Κλείνει τα αυτιά της...με πείσμα.
........
Μα όταν τα ξανανοίγει...
........
Μα πως;
Πάει, το έχασε το τρένο της.
Και μαζεύεται κουβάρι πάνω από την άδεια βαλίτσα της, τον κόσμο, και μια ξεχασμένη ανάμνηση.
Πάρτην εσύ μαζί σου...
Θα με πάρεις κι εμένα μαζί σου;
Τότε, έλα, να την πάρουμε μαζί μας...
Την μικρή κυρία με το καπέλο.
Καλό ταξίδι να έχεις...:)

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008


Βγαίνω στο μπαλκόνι, ν' ανασάνω...
Ένα μικρό κομμάτι ουρανού χλωμό στέκεται από πάνω μου.
Κενός.
Και εκεί, ανάμεσα στα κύματα, ένα, ένα μόνο αστεράκι.
Ότι έχει σωθεί από την άπληστη πόλη.
Κρατά για τον εαυτό της τα υπόλοιπα.
Ένα μόνο αστεράκι, με σάρκα και ψυχή.
Είναι το ίδιο που βλέπεις κι εσύ εκεί.

Αυτό το ένα.

Που αν στρέψεις
τα μάτια προς τα πάνω, θα σ' αγκαλιάσει.
Ράβω μια φράση πάνω του να τη δεις,
σαν το κοιτάξεις,
με κλωστές χρυσές και γράμματα:
Τu me manques.

Με τραβάς στο βυθό μου,
μα είσαι και η πεταλούδα μου.
Τώρα οι μέρες περνάνε αλλιώτικα,
σαν άνεμος έρχεσαι στα χέρια μου και μου τείνεις τα φτερά σου,
και οι λέξεις λιγόστεψαν,
μα εσύ ξέρεις κι αυτό φτάνει.

Προς τα που φυσάνε τις νύχτες οι κόσμοι;
Κι ακούω ξανά τον κτύπο των φτερών σου.
Tu me manques.

Και ανοίγω μια σελίδα 22...

[Προσπάθησα να τιθασεύσω τις σκέψεις μου,
Μέσα στο παράλογο και το λογικό της συνείδησής μου,
Μα πάντα εσύ...
Με κοιτούσες μ'ένα βλέμμα αργό-
Κίνηση-

Ο καιρός περνάει γρήγορα,
Μην χαθείς,
Σαν το θόρυβο στην πόλη,
Μην χαθείς,
Σαν ανάμνηση στο δέρμα,
Μην χαθείς,
Ο καιρός περνάει γρήγορα,
Σαν κύματα ραγδαία,
Η θάλασσα,
Καρτποστάλ σαν πρόσωπο,
Ενώνεται και σπάει.]

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Playhouse

Παιχνίδι blog-ικό ξανά! Η faidra(katwvolta.blogspot.com) ήταν που με κάλεσε! Όποιος θέλει μπορεί να παίξει μαζί μας!

1. Γιατί κλαις;
    Για όσα κρατάω πεισματικά μέσα μου, για ό,τι με πνίγει μέσα μου,     για όσα μπορώ να ανεχτώ ...
 
2.Γιατί δεν κλαις;
   Για ό,τι πια το σκέπασε ο χρόνος άτσαλα, για αποφάσεις συνειδητές, για φυγές και ταξίδια    μακριά απ' ότι με μαυρίζει...

3. Που είναι ο βάλτος;
    Στην ψυχή του καθενός. Σ'εκείνο το σκοτεινό κομμάτι, που άλλοι καλύπτουν με χρώματα,
    και άλλοι επιδεικνύουν "υπερήφανα".
 
4. Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
    Εγώ και κάποιοι λίγοι που έχουν το κλειδί.

5. Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
     Τη νύχτα, μέσα μου, σε οριακές εσωτερικές στιγμές, όταν νοιώθω σα να βγαίνω από τον      εαυτό μου, από την ένταση κάποιων αισθημάτων, και στέκομαι παράμερα και με κοιτάζω.

6. Περιφρονείς κάτι;
    Την ασχήμια της ψυχής.

7. Θα ερωτευόσουν για πάντα;
    Αν μου το ενέπνεε κάποιος για πάντα...

8. Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης";
    H ζωή, γιατί πουλιέται η ζωή;
    
9. Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση;
    Δεν έχει σημασία. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Η ιδιοκτησία αλλάζει.

10. Do you remember revolution;
       Δε θυμάμαι επαναστάσεις εσωτερικές και μη...Θυμάμαι μόνο τα δεσμά να σπάνε!

11. Θα ανέβαινες σ'ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου;
       Και ποιός θα το έκανε?!
       
12. Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο;
      Next please...
       :)

13. Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
      Δε θέλω να κλείνω τα μάτια. Θέλω να τα έχω ανοιχτά στα όμορφα κ τα άσχημα, να τα       κρατάω όλα μέσα μου...Να γεμίζω στιγμές.
       
14. Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το        νόμο;
       Νόμος εσωτερικός, σύμφωνος ή μη με τον πρωινό θάνατο, μέχρι η πέτρα της ζωής να        ξανακυλήσει και ευχαριστημένη να σου γελάσει ξανά!

15. ...
     Υπάρχει σιωπή μαγική και σιωπή θλιβερή, είχες πει...

16. Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ'την αρχή μέρι το τέλος       την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν;
      Γιατί να με συλλάβουν?!

17. Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;
      Με κατάλαβαν!;)

18. Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
       ....
   
19. Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
      Θα προτιμούσα να πέσω στο μέσα μου, να περιπλανηθώ μέχρι να φτάσω στον πυθμένατου       βυθού μου, να πάρω φόρα και να ανέβω ξανά στην επιφάνεια!

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Άν πεθάνω, άσε το παράθυρο ανοιχτό.

Μια σκηνή...4 χορευτές...ο θάνατος...3 όψεις του...
Ο βιολογικός, ο νοητικός, ο συναισθηματικός.

                                  ...............

Δεν έχει σημασία παρά για αυτούς που μένουν.

Ένα rewind του μυαλού, μια αστραπιαία λάμψη, και ξεδιπλώνεται το τσαλακωμένο χαρτί του μυαλού.

Ντυμένη με λευκό νυφικό και φούξια κορδέλες,
η άνοιξη έρχεται απρόσμενα να γεμίσει με το χορό της
 και την πιο "νεκρή"  ψυχή.
                                    ...............

Μόνο... άσε το παράθυρο ανοιχτό...

Χοροθέατρο από την ομάδα Ρου-ίρα, για άλλο ένα Δευτερότριτο, Club22, στις 22.00.