Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Άν πεθάνω, άσε το παράθυρο ανοιχτό.

Μια σκηνή...4 χορευτές...ο θάνατος...3 όψεις του...
Ο βιολογικός, ο νοητικός, ο συναισθηματικός.

                                  ...............

Δεν έχει σημασία παρά για αυτούς που μένουν.

Ένα rewind του μυαλού, μια αστραπιαία λάμψη, και ξεδιπλώνεται το τσαλακωμένο χαρτί του μυαλού.

Ντυμένη με λευκό νυφικό και φούξια κορδέλες,
η άνοιξη έρχεται απρόσμενα να γεμίσει με το χορό της
 και την πιο "νεκρή"  ψυχή.
                                    ...............

Μόνο... άσε το παράθυρο ανοιχτό...

Χοροθέατρο από την ομάδα Ρου-ίρα, για άλλο ένα Δευτερότριτο, Club22, στις 22.00.



2 σχόλια:

elmelissa είπε...

...για ένα παραθυρο ανοιχτο ελεγα κι εγω σε εναν φιλο...κι εκεινος ρωτουσε γιατι....γιατι τα θελεις ανοιχτα τα παράθυρα

πάντα υπαρχει ένας λογος pixie...άλλοτε για να μπει η ανοιξη, αλλοτε για κατι άλλο...

Οι εικονες σου στο πλαι...ολο χρωμα...πανεμορφες!!!

piXie είπε...

Συννεφάκι μου χρωματιστό,μ αρέσει να αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά...Νοιώθω ελεύθερη...τιποτα να μη μ'εμποδίζει να αναπνεύσω, να ταξιδέψω, να πετάξω, να ακούσω, να αισθανθώ...Μα τα πιο όμορφα ανοιχτά παράθυρα, είναι αυτά των ματιών και της ψυχής!
...εποχή για χρώμα πολύ από τα ανοιχτά μας παράθυρα..εξου και οι εικόνες!