Τρίτη, 15 Απριλίου 2008


Βγαίνω στο μπαλκόνι, ν' ανασάνω...
Ένα μικρό κομμάτι ουρανού χλωμό στέκεται από πάνω μου.
Κενός.
Και εκεί, ανάμεσα στα κύματα, ένα, ένα μόνο αστεράκι.
Ότι έχει σωθεί από την άπληστη πόλη.
Κρατά για τον εαυτό της τα υπόλοιπα.
Ένα μόνο αστεράκι, με σάρκα και ψυχή.
Είναι το ίδιο που βλέπεις κι εσύ εκεί.

Αυτό το ένα.

Που αν στρέψεις
τα μάτια προς τα πάνω, θα σ' αγκαλιάσει.
Ράβω μια φράση πάνω του να τη δεις,
σαν το κοιτάξεις,
με κλωστές χρυσές και γράμματα:
Τu me manques.

Με τραβάς στο βυθό μου,
μα είσαι και η πεταλούδα μου.
Τώρα οι μέρες περνάνε αλλιώτικα,
σαν άνεμος έρχεσαι στα χέρια μου και μου τείνεις τα φτερά σου,
και οι λέξεις λιγόστεψαν,
μα εσύ ξέρεις κι αυτό φτάνει.

Προς τα που φυσάνε τις νύχτες οι κόσμοι;
Κι ακούω ξανά τον κτύπο των φτερών σου.
Tu me manques.

Και ανοίγω μια σελίδα 22...

[Προσπάθησα να τιθασεύσω τις σκέψεις μου,
Μέσα στο παράλογο και το λογικό της συνείδησής μου,
Μα πάντα εσύ...
Με κοιτούσες μ'ένα βλέμμα αργό-
Κίνηση-

Ο καιρός περνάει γρήγορα,
Μην χαθείς,
Σαν το θόρυβο στην πόλη,
Μην χαθείς,
Σαν ανάμνηση στο δέρμα,
Μην χαθείς,
Ο καιρός περνάει γρήγορα,
Σαν κύματα ραγδαία,
Η θάλασσα,
Καρτποστάλ σαν πρόσωπο,
Ενώνεται και σπάει.]

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

breathless.....:(