Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

bon voyage


Όλα τα μάζεψε. Όλα.
Τα χώρεσε.
Αλήθεια...
Τα στρίμωξε, μα τα χώρεσε.
Πήρε και τον κόσμο μαζί της..
Τίνος;
Δεν ξέρω, μη με ρωτάς.
Σου λέω πήρε και τον κόσμο μαζί της.
Πολύ το βάρος.
Αναμνήσεις βαραίνουν τις αποσκευές της.
Ανοίγει την βαλίτσα να τις βγάλει έξω.
Πολύ το βάρος.
Πολύ το σκονισμένο βάρος.
Και ο κόσμος κοιτά, παράξενα.
Μια μικρή κυρία με καπέλο, ξεσκονίζει.
Με μανία.
Και γελά.
Μα δεν είναι γέλιο αυτό.
Ψίθυροι.
Το παρελθόν της κλαίει.
Μα αυτή δεν το λυπάται.
Όχι.
Το ξεσκονίζει με μανία.
Κι αυτό αρχίζει να φωνάζει.
Ήχος εκωφαντικός.
Κλείνει τα αυτιά της...με πείσμα.
........
Μα όταν τα ξανανοίγει...
........
Μα πως;
Πάει, το έχασε το τρένο της.
Και μαζεύεται κουβάρι πάνω από την άδεια βαλίτσα της, τον κόσμο, και μια ξεχασμένη ανάμνηση.
Πάρτην εσύ μαζί σου...
Θα με πάρεις κι εμένα μαζί σου;
Τότε, έλα, να την πάρουμε μαζί μας...
Την μικρή κυρία με το καπέλο.
Καλό ταξίδι να έχεις...:)

2 σχόλια:

elmelissa είπε...

Σου το' πα ότι κάτι μας συνδέει....δε σου το 'πα;
Ένα ταξίδι έχω στο νου...αληθινό...διχως αναμνήσεις...μόνο με όνειρο

"Το παρελθόν της κλαίει"...γράφεις...αλλά νομιζω κανενα παρελθον δεν κλαίει...αν κλαιει είναι παρόν...έτσι νομιζω

Να προσέχεις στο δρόμο κοριτσάκι

piXie είπε...

Αυτό το παρελθόν κλαίει, ακριβώς για αυτό, γιατί εξορίστηκε από το παρόν. Ισόβια. Και κλαίει να ακουστεί, μα η φωνή του είναι τόσο ψεύτικη. Και μένει εκεί, στο παρελθόν.
Να έχεις όμορφο ταξίδι συννεφάκι...Το όνειρο που λες, θα σε οδηγήσει!

Καληνύχτα :)