Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008



Διαβάζω όλα τα σχόλια σας...
Και νιώθω φυγάς.
Φυγή δεν ήταν.
Σκέφτομαι όμως, Ιφιγένειά μου, τα λόγια σου. Πώς να σου θυμώσω, όταν μου υπενθυμίζεις ότι εδώ είμαστε σπίτια διπλανά, χτυπάμε πόρτες, ανοίγουν, μιλάμε, μοιραζόμαστε billy,  ανοιγόμαστε, νιώθουμε faidra, ύστερα φεύγουμε, και επιστρέφουμε ξανά, χτυπάμε πόρτα, αυτή ανοίγει πρόσχαρη, και πάλι από την αρχή. Και είναι σαν να σας αφήνω όλους απ έξω, iris. Διαπιστώνω ότι δε γίνεται να φύγω. Όχι. Αυτό που ζητώ 
στο προηγούμενο post, να φύγω, είναι
 ένα φευγιό μάταιο. Δε γλυτώνει κανείς από τον εαυτό του.
 Οι λογαριασμοί μένουν mplim-mplom.  Γιατί εγώ θα συνεχίσω να μένω εκεί,
στο ίδιο σπίτι, με το ίδιο κουδούνι και την ίδια πόρτα.
 Μόνο που θα σας θα έχω αφήσει απέξω.

Και έπειτα διαβάζω ένα μικρό τετράγωνο χαρτάκι:

Kλαπ!
Ακούστηκε ένας θόρυβος και το μαγικό κουτί με όλες τις νεραϊδοιστορίες και τις
νεραϊδοευχούλες έκλεισε. Κάποιος κακός μάγος το κλείδωσε...
Ωχ!Το μαγικό ραβδάκι μιας νεράϊδας όμως εμφανίστηκε και 
το πότισε με νεραϊδόσκονη και 
ΠΑΦ! 
Να σου ξαφνικά ανοίγει το κουτί και μπαλαρίνες ξεπετάγονται από μέσα! 

Μια Pihie και

μια Βou! :-)
 

Τα χέρια σας πρόλαβαν και τρύπωσαν τη στιγμή του κλεισίματος, και άφησαν μια μόνο χαραμάδα για ανάσες στο κουτί μου.
Οι αγκαλιές σας, σπουδαίες...

Σας αφήνω προς το παρόν.
Πάω να ναυλώσω κόσμους να κάνω πια το γύρο της βάρκας μου,  που διαβάζω σήμερα στην elmelissa και πόσο μου αρέσει.
Μόλις τελειώσει το ταξίδι, θα έρθω να σας πω τι είδαν τα μάτια μου.
Θα έχω την πόρτα ανοιχτή για όλους σας...
Και χρόνο άπειρο για ό,τι δεν προλάβαμε...


Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Δε μένει εδώ κανείς

Κι ήρθε ο καιρός το κουτί μου να κλείσει...
Δεν έχει λόγο ύπαρξης. 
Δεν ανακαινίζεται.
Δεν αναπαλαιώνεται.
Κλείνει.
Θέλει να μετρήσει τα λόγια του, τους αποχωρισμούς του, τα δάκρυα σε εκείνες τις παλάμες, τις αδυναμίες του. Να μαζέψει τη σκόνη του ονείρου που σκόρπισε. Να αντικρίσει το πρόσωπό του στο ραγισμένο καθρέφτη. Ένα ευάλωτο, ευήλιο κενό.

(Ένα μεγαααάλο ευχαριστώ σε όσους αγκάλιασαν το σπιτικό μου, σε όσους πέρασαν, σε όσους άφησαν το σημάδι τους, σε όσους θύμωσαν, σε όσους χαμογέλασαν, σε όσους μοιράστηκαν, σε όσους μου έδωσαν το χέρι, σε όλους... Ίσως ανοίξω ένα νέο παράθυρο κάποτε. Τώρα τα τείχη του Καβάφη ορθώνονται. Ανεπαισθήτως.)

Τώρα το ακέφαλο προσωπείο μου,
τριγυρνάει τις νύκτες,
σα φάντασμα δίχως αρχή και τέλος,
δίχως νόημα και ύπαρξη.