Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Δε μένει εδώ κανείς

Κι ήρθε ο καιρός το κουτί μου να κλείσει...
Δεν έχει λόγο ύπαρξης. 
Δεν ανακαινίζεται.
Δεν αναπαλαιώνεται.
Κλείνει.
Θέλει να μετρήσει τα λόγια του, τους αποχωρισμούς του, τα δάκρυα σε εκείνες τις παλάμες, τις αδυναμίες του. Να μαζέψει τη σκόνη του ονείρου που σκόρπισε. Να αντικρίσει το πρόσωπό του στο ραγισμένο καθρέφτη. Ένα ευάλωτο, ευήλιο κενό.

(Ένα μεγαααάλο ευχαριστώ σε όσους αγκάλιασαν το σπιτικό μου, σε όσους πέρασαν, σε όσους άφησαν το σημάδι τους, σε όσους θύμωσαν, σε όσους χαμογέλασαν, σε όσους μοιράστηκαν, σε όσους μου έδωσαν το χέρι, σε όλους... Ίσως ανοίξω ένα νέο παράθυρο κάποτε. Τώρα τα τείχη του Καβάφη ορθώνονται. Ανεπαισθήτως.)

Τώρα το ακέφαλο προσωπείο μου,
τριγυρνάει τις νύκτες,
σα φάντασμα δίχως αρχή και τέλος,
δίχως νόημα και ύπαρξη.

5 σχόλια:

Iris είπε...

Κρίμα που εγώ άνοιξα το κουτί σου μόλις εσύ αποφάσισες να το κλείσεις... Είναι τόσο όμορφο πάντως να μοιράζουμε τους θησαυρούς από τα κουτιά μας

faidra είπε...

Λυπάμαι πραγματικά που ένας χώρος διαφυγής μου θα κλείσει. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι υπάρχει ένα κουτί που περιμένει να το ανοίξεις και να νιώσεις αυτό που σου προσφέρει. Ελπίζω, μονάχα, κλείνοντας αυτό το κουτί να σου ανοίξουν άλλα, πιο μαγικά, πιο όμορφα κουτιά.
Καληνύχτα...

Ιφιγενεια είπε...

Αυτή τη μανία που σας έχει πιάσει όλους να κλέινετε τα μπλοκάκια στα καλά καθούμενα γιατί κάτι στράβωσε δεν το καταλάβω...

Φυσικά και έχει λόγο ύπαρξης το μπλοκάκι σου!
Πρώτον γιατί σου βγάζει ένα πολύ όμορφο κομμάτι του εαυτού σου, που νομίζω δεν ξεχώρισα μόνο εγώ... Κι αυτό το κομμάτι είμαι σίγουρη πώς ειδικά όταν μαζεύονται σύννεφα το έχεις, όπως και όλοι μας, πιο πολύ ανάγκη...

Δεύτερον, εμάς μας ρώτησες; Αμ δεν είναι έτσι κοπελιά μου! Εδώ αρχίζεις σχέσεις με ανθρώπους και μετά τους πετάς ένα φεύγω...
Κι όμως ήταν όμορφη η κουβεντούλα μας!

Δε λέω κι έγω έτυχε να νιώσω την επιθυμία να το κλείσω όταν για καιρό δεν έιχα κάτι να πώ... γιατί απλά ένιωθα κενή από συναισθήματα!

Κάνε ένα διαλείμα και εδώ θα είμαστε εμείς να σε περιμένουμε!!!!

Αγκαλιά!!!!
Μεγάλη!
Κι αν σε θύμωσα με αυτά που είπα συγχώραμε αλλά είναι άδικο καθε φορά να φεύγετε έτσι με ένα το κλείνω... Δεν είναι ψιλιγκατσίδικο...
κατάθεση ψυχής είναι...

Μην τα παρατάς...
Αυτή... η ψυχούλα σου το ξερει καλύτερα πόσο ανάγκη το έχεις!

Φιλιά!

Α! και μια συμβουλή! Άσε το Καβάφη στην άκρη και πιάσε τον Ελύτη!
Ξαφνικά θα σε βρείς αισίοδοξη!
Εξάλου είπαμε την άνοιξη πρέπει να την κυνηγάμε και λίγο... ;)

Ανώνυμος είπε...

I just need a little of your time,a little of your time..To say the words i never said,just need a little of your time to show you i am not dead.

Billy_Pavlos είπε...

Η ικανότητα του να κρατάς τέτοιου είδους κουτιά είναι λόγος ύπαρξης μικρή μου. Οι ικανότητές μας είναι ο σύνδεσμός μας με το σύμπαν, όποιος μπορεί να γράφει ωφείλει να γράφει όχι μόνο για κέινον, ουτε για άλλον έναν αλλα για όσο περισσότερους μπορεί. Συνέχισε να καταγράφεις ότι σου συμβαίνει με λεπτομέρεια και αναλύοντας τα συναισθήματά σου θα βρείς την λύτρωση μέσα απο την λογική, εγώ την βρήκα!Επίσης βρίσκουν και οι άλλοι την λογική μέσω της λύτρωσής σου ξέρεις!So, σε διαβάζω καιρό και θα δεχτώ την αποχώρησή σου μόνο ώς μια κλασσική καταγραφή των απογοητεύσεών μας σε φάση μεγαλοποίησης των γεγονότων και παραπλάνησης του τι συμβαίνει και του τί θα πρέπει να γίνει, άρα δέχομαι το κέιμενο αυτό μόνο σάν μορφή τέχνης,τπτ αλλο...Καλή συνέχεια