Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008



Διαβάζω όλα τα σχόλια σας...
Και νιώθω φυγάς.
Φυγή δεν ήταν.
Σκέφτομαι όμως, Ιφιγένειά μου, τα λόγια σου. Πώς να σου θυμώσω, όταν μου υπενθυμίζεις ότι εδώ είμαστε σπίτια διπλανά, χτυπάμε πόρτες, ανοίγουν, μιλάμε, μοιραζόμαστε billy,  ανοιγόμαστε, νιώθουμε faidra, ύστερα φεύγουμε, και επιστρέφουμε ξανά, χτυπάμε πόρτα, αυτή ανοίγει πρόσχαρη, και πάλι από την αρχή. Και είναι σαν να σας αφήνω όλους απ έξω, iris. Διαπιστώνω ότι δε γίνεται να φύγω. Όχι. Αυτό που ζητώ 
στο προηγούμενο post, να φύγω, είναι
 ένα φευγιό μάταιο. Δε γλυτώνει κανείς από τον εαυτό του.
 Οι λογαριασμοί μένουν mplim-mplom.  Γιατί εγώ θα συνεχίσω να μένω εκεί,
στο ίδιο σπίτι, με το ίδιο κουδούνι και την ίδια πόρτα.
 Μόνο που θα σας θα έχω αφήσει απέξω.

Και έπειτα διαβάζω ένα μικρό τετράγωνο χαρτάκι:

Kλαπ!
Ακούστηκε ένας θόρυβος και το μαγικό κουτί με όλες τις νεραϊδοιστορίες και τις
νεραϊδοευχούλες έκλεισε. Κάποιος κακός μάγος το κλείδωσε...
Ωχ!Το μαγικό ραβδάκι μιας νεράϊδας όμως εμφανίστηκε και 
το πότισε με νεραϊδόσκονη και 
ΠΑΦ! 
Να σου ξαφνικά ανοίγει το κουτί και μπαλαρίνες ξεπετάγονται από μέσα! 

Μια Pihie και

μια Βou! :-)
 

Τα χέρια σας πρόλαβαν και τρύπωσαν τη στιγμή του κλεισίματος, και άφησαν μια μόνο χαραμάδα για ανάσες στο κουτί μου.
Οι αγκαλιές σας, σπουδαίες...

Σας αφήνω προς το παρόν.
Πάω να ναυλώσω κόσμους να κάνω πια το γύρο της βάρκας μου,  που διαβάζω σήμερα στην elmelissa και πόσο μου αρέσει.
Μόλις τελειώσει το ταξίδι, θα έρθω να σας πω τι είδαν τα μάτια μου.
Θα έχω την πόρτα ανοιχτή για όλους σας...
Και χρόνο άπειρο για ό,τι δεν προλάβαμε...


7 σχόλια:

elmelissa είπε...

Σύγχώρα με γλυκιά μου που τόσο καιρό δεν πέρασα...

Έλειπα... προβληματα πολλά...ένα μυαλο σκορπισμένο σε χίλια μέρη και περνώ σήμερα και διαβαζω όσα διαβάζω.
Τα όσα σου είπε η Ιφιγένεια θα μπορούσα να σου τα ειχα πει κι εγω... Θα μεινω λοιπον σε δυο λέξεις...Μη φύγεις...Επέστρεφε όποτε θέλεις και μπορείς...Μόνο ρίξε ένα πετραδάκι στο τζάμι, πες μας "εδώ είμαι πάλι" κι εμεις θα χαρουμε
Υπόσχεση!!!
Ελπίζω να ισχυει η διευθυνση του μειλ σου,που εχω


Φιλιά

Ιφιγενεια είπε...

Γιουπιιιιιιι!!!!!!

Ετοιμασέ καφέ κι ερχόμαστε ;)

Σήμερα δεν ξύπνησα με κέφια αλλά μώλι είδα τοποστ ζωντάνεψα!

Καλημέρες!
Όμορφες και ταξιδιάρικες!

asteraki είπε...

koritsaki..soy dinw oso xrono 8es na naulwseis kosmous..omws se xreiazomaste kai de s afhnw na fygeis..twra poy apofasisa k egw na ta3ideyw pio syxna..nai apo dw kai pera de 8a parataw tis skepseis moy..soy dinw yposxesh! Se 8elw edw konta mou mazi na grapsoume to tragoudi ths zwhs h ka8emia to diko ths alla exontas h mia synodoiporo thn allh...

Ιφιγενεια είπε...

Αγγαλίτσα καιμια γλυκιά καλημέρα!
Να προσέχεις!

helorus είπε...

Κατά σύμπτωση βρήκα σήμερα, εντελώς τυχαία ένα μήνυμα που είχες στα δικά μου μέρη. Μου είχε ξεφύγει. Ας είναι, έτσι έπρεπε φαίνεται να είναι.

Χάρηκα που βρήκα τον τόπο σου.

Feli είπε...

το blog σου το βρηκα τυχαια.ομως ειμαι παρα πολυ χαρουμενη που το ανακαλυψα!καθησα και διαβασα ολα τα κειμενα σου και πραγματικα λατρευω τον τροπο που γραφεις! :)

kostas_patra είπε...

Ο πνιγμένος και ο σωσμένος την ίδια απόσταση απέχουν από αυτόν που πνίγεται, που πασχίζει στην επιφάνεια να κρατηθεί, ένας κοιτά από ψηλά, ο άλλος τα πόδια βλέπει, διαφορετική η οπτική, ασανσέρ ο ορίζοντας και κοινή ευχή, να σωθεί, όπως εκείνος εννοεί το λυτρωμό.

Καλό κολύμπι ξέρεις, κουπιά σου τα χέρια σου και πανιά οι λέξες σου, περίτεχνα κεντημένα.

Ξερνά ο σωσμένος λέξεις, μα μόλις εδραστεί στην ευτυχία του τις ξεχνά, όπως εκείνες ξεχνούνε τον πνγμένο, που βρόγχια στο λαιμό του δένονται, από τον κόμπο στο λαιμό του, εκεί που κουβάρι είναι μπλεγμένες ανείπωτες και αντιδράσεις ατελεύτητες.

Άμα τελειώσεις την περιπλάνησή σου ή τα χέρια σου διέξοδο γυρέψουνε με γράμματα να μιλήσουν, βάλ’ τα να ρωτήσουν τις τρανές ερωτήσεις και άμα μπορείς απάντα. Γι΄αυτό περιδιαβαίνουμε από τους ανθρακορύχους της καρδιάς, τα πολύτιμα ζητώντας.

Να είσαι γερή, να αντέχεις
Να προσέχεις και να αγαπάς