Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008

Κάποτε...


Πλησίασε με βήματα νωχελικά, στο ξύλινο τραπεζάκι. Άνοιξε το μουσικό κουτί. Μια μελωδία την αγκάλιασε. Οικεία. Σα να γνωρίζονταν από παλιά.

-Πιάσε το χέρι μου, της είπε, και την τράβηξε αμέσως προς κόσμους αλλιώτικους.

Πήρε στα χέρια της

ένα σκονισμένο κουτί, μπορντώ, βελούδινο, με χρυσό κούμπωμα. Φωτογραφίες...Ασπρόμαυρες φωτογραφίες ξεχύθηκαν. Έτρεμαν κι αυτές μαζί με τα χέρια της. Την τρόμαζαν. Δεν ήξερε γιατί. Το φτιασίδι στο πρόσωπό της άρχισε να τρέχει μαζί με τα δάκρυά της. Αναμνήσεις, κοσμήματα μιας άλλης εποχής την βάραιναν.

Κι η απουσία του...

Οι αχτίδες του ήλιου έπεφταν πάνω στο μεγάλο ρολόι του τοίχου. Άφησε τις βαριές κουρτίνες να κλείσουν. Δεν άντεχε το φως. Δεν άντεχε το χρόνο. Όχι σήμερα.

Το κουτί έπαιζε. Της το είχε χαρίσει εκείνος. Το είχε αφήσει ανοιχτό πάνω στο ίδιο τραπεζάκι, και την αγκάλιασε για να χορέψουν. Ακόμη ένιωθε το χέρι του στη μέση της, την ανάσα του στο μάγουλό της, το άρωμά του.

Έκλεισε τα μάτια της και αναπολούσε. Το καρουζέλ εκείνο στην πλατεία, άρχισε να γυρίζει στις θύμησές της. Μόνο που τώρα δεν μπορούσε να διακρίνει τα πρόσωπα. Μόνο σκιές. Αερικά. Όπως κι αυτός. Σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ, σα να τον είχε ζωγραφίσει ο νους της. Μα όχι...Εκείνο το κουτί, απόδειξη των νιάτων της και της ευτυχίας της. Απομεινάρι.

Σηκώθηκε. Πλησίασε το κουτί. Το έκλεισε απαλά, σχεδόν ευλαβικά. Κούρδισε το μεγάλο ρολόι του τοίχου, άνοιξε τις κλειστές κουρτίνες, τακτοποίησε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Τι άλλο να δει, παρά εκείνον.


Χάρη στο τραγουδάκι που μου χάρισες...


8 σχόλια:

dorian gray είπε...

:)

elmelissa είπε...

όμορφος τρόπος να πεις "σ'αγαπάω"...και μάλιστα ασυναίρετο

καλή σου μέρα κοριτσάκι

piXie είπε...

Η δύναμη των ήχων, των σκέψεων και των λέξεων...Που καμιά φορά δεν είναι απαραίτητο να είναι σε ρεαλιστικό πλαίσιο!

Καλή σας μέρα! :)

fei είπε...

''και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Τι άλλο να δει, παρά εκείνον.''

τις προαλλες μου περιεγραφε μια φιλη μου το ονειρο της
μεσα σε αυτο ηταν και μια εφευρεση
ηταν ενα αντικειμενο πολυ μαγικο και οταν το κοιταζες στην αρχη εδειχνε διαφορα προσωπα ατομων τα οποια δεν τα ηξερες, κατοπιν ενα γνωστο σου ατομο που αγαπας και τελος τον ευατο σου

οι λεξεις σου μου θυμισαν την εξαισια εφευρεση
που την εχουν εφευρει η μαλλον βιωσει οπι ανθρωποι εδω και καιρο
Tην Αγαπη...

οι 9 παραπανω λεξεις σου χτυπησαν στην καρδια μου

Μαρία Νικολάου είπε...

Oμορφο γεματο εικονες και αναμνησεις ισως για ολους μας ..

Feli είπε...

οσο κι αν ξεθωριασουν οι εικονες μερικες αναμνησεις δεν ξεχνιουνται...
μα πως να ξεχαστουν απο την στιγμη που καθε φορα το προσωπο σου παιρνει τη μορφη του..?
να το αγνοησεις? μα ειναι εκει μπροστα κοιτα τον..πως να καταφερεις να το(ν) αγνοησεις..

Sideras είπε...

Εκείνες τις επόμενες μέρες , την σκεφτότανε πιο έντονα ,δεν το ξέρε ,που να το ξέρει, εκείνη. Κανείς εξάλλου δεν ξέρει τι γίνετε στην άλλη πλευρά του καθρέφτη. Ήταν ένα φωτεινό πλάσμα πια ,δεν ήταν άνθρωπος. Ήταν μια ιδέα για τους ανθρώπους. Μήπως ήταν και για εκείνη το ίδιο. Ήθελε να την αγγίξει , αλλά το φως του ήταν τόσο δυνατό που θα την σκότωνε. Αν της έλεγε την αλήθεια που βρισκόταν…. Δεν την είχε όμως σκοτώσει έτσι; Δεν την σκότωνε καθημερινά έτσι; Προσπάθησε να την αγγίξει από την μοναδική δίοδο που του άφησε, εκείνη αντέδρασε ο καθρέφτης κομματιάστηκε…..και όμως ακόμα η μορφή του μέσα στα κομμάτια την καλούσε. Έτρεξε έξω στο φως ,στις αλλαγές και όμως ήταν σαν να έμπαινε όλο και πιο βαθειά σε ένα ψέμα από πηκτό μαύρο υλικό. Ξέσπασε σε αναφιλητά . “Έχω κολλήσει εδώ ,τι είναι ; Τι είναι; Τι είσαι; ”Ακούστηκα τα ψυθιριστά λόγια της σαν ‘ταν κραυγή απόγνωσης. Κοίταξε λίγο πιο έντονα γύρω της, ήταν μέσα σε ένα ψεύτικο κόσμο ,μέσα σ’ ένα κουκλόσπιτο ,μέσα σε ένα όμορφο κλουβί, μέσα σε ένα μουσικό κουτί. Συνειδητοποίησε ότι και μουσικό που είναι, πια η διαφορά ,είναι φυλακισμένη στην κομματιασμένη ανάμνηση του, στα κομμάτια του καθρέφτη.
Όπως και να έχει , Σιδερένιες καλησπέρες

piXie είπε...

@Fei
Πόσο μ' αρέσει η εφεύρεση που περιγράφεις! Είναι αυτή η αγάπη που δεν ξέρεις που τελειώνουν τα δικά σου όρια και που αρχίζουν του άλλου! Ταύτιση! :)

@Μαρία Νικολάου
Λόγια όμορφα από σένα, που θαυμάζω τόσο τη γραφή σου! Σ' ευχαριστώ!

@Feli
Ξεθωριάζουν κι οι αναμνήσεις, όταν όμως το διαλέξεις...Ίσως, μάλλον, δεν ξεθωριάζουν. Ίσως μόνο τις αποφεύγουμε.

@Σιδερά,
πανέμορφη η συνέχεια που έδωσες! Η οπτική του...και η συνειδητοποίηση της φυλακής της!

Καλημέρα σε όλους!