Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

Τα λιμάνια της ζωής μας


Θυμάμαι καθαρά..το δρόμο του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα, μια καλοκαιρινή νύχτα πανσέλινη. Δρόμος πλατύς, φωτεινός. Δυο φοίνικες στέκονταν ακριβώς μπροστά του. Ανάμεσα σε παλάτια και δρόμους ιπποτών γλίστρησα και ρούφηξα με μερικές μόνο ματιές τις εικόνες. Και τις φύλαξα. Να τις θυμάμαι. Όταν οι άλλοι δρόμοι θα σβήνουν, εγώ θα παίρνω αυτόν του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα... Πλατύς και φωτεινός. Και τον νοιώθω τόσο οικείο. Σα να τον έχω κιόλας περπατήσει νύχτες σκοτεινές. Mόνη.

Ήθελα να χω ένα μικρό σπίτι στη θάλασσα. Με μικρά παράθυρα γαλάζια, ν' ανοίγουν, να μετρώ την απόστασή μου από τον ουρανό και τον ορίζοντα, να μου χαιδεύει ο μπάτης τα μαλλιά. Μ' ένα κρεβάτι σιδερένιο, μ' αστερίες και καδράκια μικρά στους γαλάζιους τοίχους. Παλιομοδίτικα βαζάκια στα περβάζια γεμάτα λουλούδια. Με βιβλία κάθε λογής στοιβαγμένα στο ξύλινο πάτωμα. Mε μικρά φαναράκια για κεριά, με διάθεση γαλάζια... Και τόσο μικρό που να χωράει μονάχα έναν... ή δυο μαζί σε μια φιγούρα, σε μια ύπαρξη, μαζί. Kανέναν άλλο.

Όνειρα... Αλκοολικά, παράνομα.

"Το λιμάνι της Ζωής μου", διαβάζω και κάθε τόσο σταματώ και σκέφτομαι. Τα φτάνεις κάποτε αυτα τα λιμάνια; Kαι πώς άραγε εννοεί ο καθένας το δικό του λιμάνι; Η αγάπη έκανε το θαύμα της, δούλεψα κι εγώ σκληρά, έδεσα τα φαντάσματα της αυτοκαταστροφής και τα σέρνω πίσω μου, να μην τα βλέπω, μήτε να τ’ ακούω. Δε θα αφήσω άλλο να επηρεάζουν τη ζωή μου. Μήτε φοβάμαι μη χαθώ, ξέρω τώρα πως το λιμάνι του ο καθένας μέσα του το κουβαλά, διαβάζω. (Ζοέλ Λοπινό)

Ήχοι απομακρύνσεων με φτάνουν.

8 σχόλια:

elmelissa είπε...

Καλημέρα γλυκό κορίτσι

το λιμάνι ο καθένας μέσα του το κουβαλά...έτσι είναι...
μόνο που είναι καλά να το επαναπροσδιορίζει πού και πού...

μιλάει ακόμη στην καρδιά του;

Όσο για το σπιτάκι σου στη θαλασσα...δύο πρεπει να χωρά, όχι έναν

δεν υπαρχει ευτυχία, κορίτσι μου, μοναχική

piXie είπε...

Καλημέρα elmelissa μου!
Ξέρεις...δυο θέλω κι εγώ να χωράει, αλλά μόνο με την προυπόθεση ότι αυτοί οι δύο θα είναι τόσο δεμένοι μαζί, που θα μοιάζουν με ένα! Μόνο αυτούς τους δυο θα χωρούσε αυτό το σπιτάκι!

Ναυαγος στο γαλαζιο είπε...

ενα σπιτάκι μικρό
ίσως κοντά σε κάποιον φάρο
να φωτίζει την ευτυχία
να βλέπεις ουρανό και θάλασσα μαζί
να νιώθεις τον άνεμο
να μυρίζεις αυτό το μπλέ που γοητεύει
να στέκεις στο άνοιγμα και να ψιθυρίζεις στην ευτυχία που στέκει μπροστά του
ένα δωμάτιο... ίσα για δύο ψυχές
δυό ψυχές, ένα σώμα
-Η περιγραφή της κρυψώνας σου, έδωσε ερέθισμα... διάβαζα και ζωγραφιζα... έστω και με τον νού, αφού το μολύβι πιά το'χω μόνο για γραφή.
-Λίμανι... το φτάνεις, αλλά πάντα ζητάς το επόμενο... το άγνωστο
(το πιο ωραιο ειναι το επομενο λιμανι... Παυλίδης).
-Κάποτε ζωγράφισα ένα τέτοιο μ'έναν όμορφο φάρο στην άκρη... δεν ήξερα την τοποθεσία, μέχρι που την συνάντησα τυχαία έπειτα απο πολλαααά χρόνια... φαντάσου έκπληξη. Απερίγραπτο συναίσθημα.

Κράτα τον δρόμο στην καρδιά.
Να τον διαβαίνεις μόνο με τον ανθρωπό σου.

asteraki είπε...

Makari na mhn 3exnousame oti oloi exoume ena limani..kamia fora mas pairnoun oi bores kai xanoume ton proorismo mas...paradinomaste sta kymata kai den paleuoume pia gia na ftasoume sto limani mas. 8elw k egw glukoula mou ena para8yraki...

CAESAR είπε...

"Ο δρόμος του φεγγαριού" με παραπέμπει σε μια ιστορία του Όμηρου Αβραμίδη που την είχα διαβάσει πριν αρκετά χρόνια..... είναι όμως αρκετά καλή θυμάμαι..

"τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική... το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου... μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.. εκεί σπάροι & πέρκες ανεμόδαρτα ρήματα....."

Ποιός δε θάθελε κάτι σαν κι αυτό που περιγράφεις καλή μου !

Όσο για τα λιμάνια, θα προτιμούσα να τα επισκέπτομαι μόνο, κι έπειτα να σαλπάρω για κάποιο άλλο, παρέα με τα ..."Μαραμπού" ;)

piXie είπε...

@Ναυαγέ,
σα να βλέπεις με τα μάτια μου αυτό το σπιτάκι που περιγράφω, και το αποδίδεις τόσο όμοια με τις λέξεις. Κοντά σε φάρο, ναι, με άνεμο και μπλε χρώμα στην ποσότητα της ευτυχίας και της αγάπης.
Κι αν ζητάς πάντα το επόμενο λιμάνι, πώς τότε να καταλάβεις όταν δε θα υπάρχει επόμενο, όταν αυτό το ένα που θα έχεις φτάσει, είναι αυτό που σε έχει αγκαλιάσει πιο ζεστα;
Δεν ένιωθες τη χαρά ενός μικρού παιδιού όταν συνάντησες τη ζωγραφιά σου γύρω σου; Χαμογελώ, για τη δική σου έκπληξη και το όμορφο συναίσθημα. :)
Εύχομαι ο δρόμος να περνά από δυο καρδιές, να τις δένει σε κύκλο κλειστό!

@asteraki,
κι είναι φορές καλό μου κοριτσάκι που η μπόρα μας καταβάλλει τόσο και τα παρατάμε, ενώ είχαμε φτάσει ήδη έξω από το λιμάνι, μερικά μίλια μακριά, και το χάνουμε παντοτινά. Άνοιγε παράθυρα με το νου σου γλυκούλα μου, κοίτα έξω κι ανάσανε...Αγκαλιά!


@Caesar,
Το έχω διαβάσει κι εγώ αυτό το βιβλίο, πριν κάποια χρόνια. Το 'χα ξεχάσει, μα φαίνεται υποσυνείδητα έμεινε η φράση να ζει μέσα μου! :)
Τί άλλο να σου ευχηθώ τότε παρά να ταξιδεύεις αιώνια, σε λιμάνια φιλόξενα, χρωματιστά, μακριά από αυτά τα απρόσωπα, της παρακμής ...

Iris είπε...

Και δεν είναι οι πιο εκωφαντικοί αυτοί οι ήχοι των απομακρύνσεων?

piXie είπε...

Είναι, iris μου, είναι... Κι όχι μόνο εκωφαντικοί, μα και αντιφατικοί. Άλλοι κραυγάζουν να μείνεις, άλλοι να απομακρυνθείς...Μέχρι να στρέψεις το πρόσωπο και να φύγεις. Έπειτα όλα σωπούν.