Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Προσωπική μου ιδιότυπη επανάσταση!


Που χωρά η ευτυχία;


H ευτυχία μπορεί να χωρά
....σ' ένα αυτοκίνητο τα ξημερώματα με ανθρώπους που αγαπάς,
....στη συνύπαρξη φεγγαριού και ήλιου στον πρωινό ουρανό
...στο στήσιμο πύργων στην άμμο με μια μικρή σγουρομάλλα,
.....στο πρώτο κοχύλι,
..στο γέλιο και στην αναμονή του επόμενου μεγάλου κύματος,
....στη βουτιά καταπάνω στο κύμα,
..στο καβούκι μιας χελώνας από άμμο,
...στα πορτοκαλιά χρώματα της θάλασσας την ώρα του δειλινού, τόσο ωραία να κολυμπάς μέσα τους, σε ντύνουν
....σε μια συμφιλίωση, κι ύστερα να φωνάξεις σε όλους ότι τους αγαπάς,
...σε μαθήματα μπαλέτου στην άμμο :) ,
.......στα φώτα των ιστιοφόρων,
...σε δυο σκηνές,
......στην αίσθηση της υγρής άμμου πάνω στα γυμνά πόδια,
...σε ένα πιάτο με λουκουμάδες, με τέσσερα πιρούνια πάνω του,
.....στην άκρη,
...σε μια σιωπή κοινή, μοιρασμένη στα τέσσερα.

Θα με μάλωνε κάποιος ότι η ευτυχία είναι πολύ μεγάλο πράγμα για να χωράει σε τόσα πράγματα, για να χωρά σε τρεις μέρες. Μα τι είναι η ευτυχία; Για μένα δεν είναι τίποτα άλλο παρά αθροισμένες χαρούμενες στιγμές, παροδικές μεν, αιώνιες δε. Όταν η ψυχή σου δεν ψάχνει τίποτα περισσότερο.

Πού χωρά η ευτυχία λοιπόν;

Κατάλαβα έτσι ότι η ευτυχία μπορεί να χωρά, εκεί που τη χωράς εσύ, μέσα και γύρω! Σε πράγματα, σε πρόσωπα, σε σχέσεις, σε στιγμές, σε χώρο και σε χρόνο. Ίσως να μην χωρά σε βλέμματα ασύμπτωτα, αλλά μένουν τόσα άλλα...

Κι εκεί που ένιωθα για καιρό ότι όλα τα ζω σαν μέσα από καρτ ποστάλ....τέρμα πια τα καρτποστάλ. Προσωπική μου ιδιότυπη επανάσταση.

Η ευτυχία χωρά.....


Τέλος Εποχής !


Let's not make it into a big thing

Let's not get lost in this

Let's pretend it's not

It doesn't mean a thing......................τραγουδούν οι Tindersticks όλη μέρα!


Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Άδειασα την ψυχή μου από τα όνειρα,

την δίπλωσα παθητικά στα τέσσερα,

την διπλοκλείδωσα στο συρτάρι.

Την επόμενη φορά, είπε.





Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008


Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.
H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος
Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.


Φυγή,

Σεφέρης

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008

Πάει καιρός που
έχω ναυαγήσει
σε ένα άδειο κόσμο.

Είναι κάτι
κοχύλια, κούφια, ακατοίκητα,
που συνομιλούν
μαζί μου.

Θα τα αγκαλιάσω όλα
μία νύχτα,
να τα σκορπίσω
ένα ένα
στην άμμο,
την αυγή.
Μετρημένα.
Σε αριθμούς οικείους.
Καλοσχηματισμένα.
Άσπρα.

Θα τα ξαναμετρήσω
ύστερα
μια νύχτα με πεφταστέρια.
Θα φωτίζει η νύχτα,
στο λυγμό των χαμένων άστρων.

Άσπρο το φόρεμα θα φορώ,
θα μαζέψω στη χούφτα μου
όσα μου άφησε το κύμα δώρο από σένα,
και θα τα θάψω βαθιά.
Μέσα μου.
Να μη μου μιλάνε πια.

Κάτι κοχύλια...άσπρα...μετρημένα...καλοσχηματισμένα...
κ ο ύ φ ι α.
α κ α τ ο ί κ η τ α.

Μια νύχτα με πεφταστέρια.
Πάνω στη γραμμή του χαμένου αστεριού μου.
Ισορροπίες δύσκολες εκεί, κι ούτε λόγος για άλλες ακροβασίες...