Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008

Πάει καιρός που
έχω ναυαγήσει
σε ένα άδειο κόσμο.

Είναι κάτι
κοχύλια, κούφια, ακατοίκητα,
που συνομιλούν
μαζί μου.

Θα τα αγκαλιάσω όλα
μία νύχτα,
να τα σκορπίσω
ένα ένα
στην άμμο,
την αυγή.
Μετρημένα.
Σε αριθμούς οικείους.
Καλοσχηματισμένα.
Άσπρα.

Θα τα ξαναμετρήσω
ύστερα
μια νύχτα με πεφταστέρια.
Θα φωτίζει η νύχτα,
στο λυγμό των χαμένων άστρων.

Άσπρο το φόρεμα θα φορώ,
θα μαζέψω στη χούφτα μου
όσα μου άφησε το κύμα δώρο από σένα,
και θα τα θάψω βαθιά.
Μέσα μου.
Να μη μου μιλάνε πια.

Κάτι κοχύλια...άσπρα...μετρημένα...καλοσχηματισμένα...
κ ο ύ φ ι α.
α κ α τ ο ί κ η τ α.

Μια νύχτα με πεφταστέρια.
Πάνω στη γραμμή του χαμένου αστεριού μου.
Ισορροπίες δύσκολες εκεί, κι ούτε λόγος για άλλες ακροβασίες...


8 σχόλια:

elmelissa είπε...

Μελαγχολικό κορίτσι..... κάθε που σε διαβάζω οι λέξεις έρχονται και ακουμπάνε εκεί που ξυπνανε οι θύμησες και ένα χαμένο όνειρο κοιμάται


Αλλά μια νύχτα....μια νύχτα με πεφταστέρια θα γεμίσουμε τον ουρανό με ευχές....και πού ξέρεις....πού ξέρεις

Ναυαγος στο γαλαζιο είπε...

στο λευκό χαρτί με μολυβιές γεμάτο έγραψα: η μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος... όπως της καρδιάς σου.

Καλή σου μέρα

Feli είπε...

τα κοχυλια πολλες φορες θαβονται στην αμμο μα καποτε ξαναβγαινουν στο φως της επιφανειας...
εμεις τα θαβουμαι και παλι εμεις τα ξεθαβουμαι.

piXie είπε...

Κάθε πεφταστέρι και μια ευχή elmelissa μου! Μια από σένα, μια από μένα, μια από οποιονδήποτε είχε εκείνη την ώρα τα μάτια στραμμένα στο νυχτερινό ουρανό!Σημείο συνάντησης το πεφταστέρι μας, μαζεύει ευχές και χάνεται! Κι ας λένε κάποιοι πως οι ευχές δεν πιάνουν... Δεν ξέρουν...

piXie είπε...

Όμορφα τα λόγια σου Ναυαγέ!
Σ' ευχαριστώ!
Πανσέληνος με έκλειψη απόψε!
...η μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος... όπως λες!
Καληνύχτα!

piXie είπε...

Έτσι είναι Feli μου..Θάβονται και ξεθάβονται. Άλλες φορές από εμάς, άλλες από το νερό. Μα είναι κάτι κοχύλια κούφια κι ακατοίκητα, είναι κάτι συναισθήματα και πράξεις ψεύτικες, κάτι χαμόγελα και λόγια άδεια, που καλύτερα θα ήταν να μπορούσαμε να τα κρύψουμε κάπου και να μην τα ξαναβλέπαμε. Μα πως παίρνεις την απόφαση να τα θάψεις με τα ίδια σου τα χέρια;
Ίσως το νερό...

CAESAR είπε...

Δεν χρειάζεται να τα σκεπάσεις. Όλα έχουν κάτι να προσφέρουν. Με τα χρώματά τους, με τα σχέδιά τους, με την ίδια τη παρουσία τους, απλώς υπάρχουν, ναί?

Chrisa είπε...

"Κάτι κοχύλια...άσπρα...μετρημένα...καλοσχηματισμένα...
κ ο ύ φ ι α.
α κ α τ ο ί κ η τ α."

Δεν είναι όλα έτσι..μερικά κρύβουν χιλλιάδες θησαυρούς..τον ήχο της θάλασσας..μια μικρή ζωούλα...
ένα σ'αγαπώ..χάρισε τα σε κάποιον και θα δεις ότι θα γεμίσουν και αγάπη..
Οι σκέψεις μας συναντήθηκαν για ακόμα μια φορά..
Να έχεις μια όμορφη μέρα!