Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Άδειασα την ψυχή μου από τα όνειρα,

την δίπλωσα παθητικά στα τέσσερα,

την διπλοκλείδωσα στο συρτάρι.

Την επόμενη φορά, είπε.





11 σχόλια:

christina είπε...

Πολύ μου αρέσουν τα μαγικά κουτάκια...και το δικό σου είναι πραγματικά ξεχωριστό....

Πολύ όμορφο αυτό που έγραψες...
"άδειασα την ψυχή μου από τα όνειρα..."
Πραγματικά όταν κυριολεκτικά μπορέσουμε ν' "αδειάσουμε" από προσδοκίες, αγωνίες, αντιστάσεις..και αφεθούμε στην ροή, τότε θ' αρχίσουμε να θυμόμαστε την Πηγή, και την αληθινή μας Κληρονομιά..

Πέρνα αν θέλεις και από τα λημέρια μου να μοιραστούμε τους θησαυρούς μου....

Καλή σου μέρα..

piXie είπε...

Καλημέρα Christina!
Είναι κάποιες φορές, που μόνο αυτό βοηθάει. Το άδειασμα. Να πετρώσει το μέσα, να κοιτά παθητικά τις καταστάσεις, να μη νοιώθει...έστω για λίγο...μέχρι να πατήσει πάλι στα πόδια του, αγκαλίαζοντας κι όλα τα κρυωμένα όνειρα.
Σ' ευχαριστώ πολύ για ό,τι όμορφο μου έγραψες.
Θα περάσω κι από εσένα!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... είπε...

Αναρωτιέμαι πάντοτε αν τελικά η αναμονή μας σκοτώνει ή μας αναγεννά.
Κάποτε το ένα συμβαίνει κάποτε το άλλο.

Αν τύχει και συμβαίνουν και τα δύο τότε τι γίνεται, πιο μονοπάτι μας παίρνει μακριά από το εκεί;

piXie είπε...

Κάτι τέτοιες στιγμές αναμονής, Ήχε, αιωρούνται πάνω από ένα κενό. Δεν υπάρχει παρελθόν, ούτε μέλλον, κι ακόμη χειρότερα δεν υπάρχει παρόν. Και ξέρεις ότι κάτι είναι να έρθει, το νοιώθεις..Καλό ή κακό, ποιός ξέρει. Απλά περιμένεις, αναμονή παθητική και άδεια, ανέκφραστη. "Που θα μας φέρουν τέτοιοι δρόμοι;", γράφει ο Σεφέρης.

ΝΑΪΑΔΑ είπε...

την κλειδωσες ε;το κλειδι που το φυλας;
προσεχε...αυτα τα συρταρια εχουν μια μαγικη ιδιοτητα...ανοιγουν καμια φορα εκει που δεν το περιμενεις και ξεπηδαν απο μεσα τους ολα τα μυστικα που προσπαθησαμε να κρυψουμε...και τοτε αντε να τα ξανακλειδωσεις...στηνουν χορο μεσα στο δωματιο και βγαζουν περιπεχτικα την γλωσσα τους...
νεραιδενια καλησπερα!
πολυ ομορφο και ζεστο το σπιτικο σου!

fei είπε...

και εκει η καρδια σου δεν πονα;
γιατι ποναει η δικια μου μονο που το διαβαζω;
καλη νυχτα.

piXie είπε...

Ναϊάδα,το κλειδί είναι στα χέρια μελλοντικής ζωής, ήδη ονειρεμένης. Θα ανοίξει το συρτάρι, ξανά, είτε με το κλειδί μου, είτε χωρίς αυτό. Δεσμοφύλακες στην ψυχή δεν ταιριάζουν. Ίσως ούτε συρτάρια. Όμως καμιά φορά, ο μόνος τρόπος να μείνεις όρθιος είναι να θεωρήσεις ότι άδειασες. Ότι κάποια πράγματα σε αφορούν μόνο εξωτερικά, σαν εικόνες ταινίας. Όχι, όχι για πολύ...Απλή μετάθεση για το μέλλον, μέχρι να την αντικρίσεις ξανά κατάματα.

piXie είπε...

Καρδιά και ψυχή, αγκαλιασμένες ακολουθούν η μια την άλλη. Σε χαρές, σε θύμησες, σε τόπους, σε χρόνους, σε συρτάρια... Κι αν κλειστήκαν για λιγάκι ασφυχτικά σε χώρο τόσο περιορισμένο και σκοτεινό, κι αν ταμπουρώθηκαν πίσω από ένα δήθεν κενό, είναι μόνο για να επαναπροσδιοριστούν, και να βγουν έξω πιο δυνατές.
Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν ξημερώσει, λένε.
Καληνύχτα fei!

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Κι αν η επόμενη φορά δεν έρθει ποτέ;

piXie είπε...

Τα 'ονειρα ποτέ δεν κάθονται ήσυχα! Έρχονται και ξαναέρχονατι με διαφορετικές ευχές κάθε φορά! Άλλωστε δεν έχουν και πολλές απιατήσεις... Επιθυμίες είναι, ζωγραφισμένες στην ψυχή!
Καλώς ήρθες!

kostas_patra είπε...

Δίπλωσε τα πόδια και έγειρε το σώμα πάνω στα γόνατα σαν σφολιάτα.
Μέσαθε του κούρνιασε η πολύτιμη πεταλούδα, ώρα για ύπνο, δίχως όνειρα, δίχως ελπίδα, χωρίς διέξοδο κινδύνου.
Το κλειδί σφραγίζει τελεσίδικα και κάθε κλίκ προσθέτει και μια βεβαιότητα αναπόδρασης, σαν τα παράξενα της φύσης μέσα σε φορμόλη και γυάλινο πωματισμένο δοχείο.
Η ακινησία προκαλεί αδράνεια που συνεπάγεται αγκύλωση και η παθητικότητα πετάει από πάνω της το μπαλάκι προς άγνωστο τοίχο ελπίζοντας να το αντικρούσει κάποια στιγμή.

Αλλά δεν φοβήθηκα ποτέ άτομο που ήξερε να λέει τέλος εποχής, γιατί τότε το πάζλ έπαιρνε τις πραγματικές του διαστάσεις, το χάος οργάνωνε λίγο τις δομές του και οι πληγές είχαν ήδη επουλωθεί-δεν έτρεχαν- παρόλη τη συνήθεια της γλώσσας.

Μεταβολικές διεργασίες αφήνουν ακίνητο το σώμα, ενώ μέσα του γίνονται εκρήξεις ορμονών και σφύζει ζωής, ακίνητο, στα τέσσερα, διπλωμένο γράμμα, που είναι έτοιμο να ταχυδρομηθεί.

Υγρ. Έμπαινα με τις ώρες για το αγαπημένο μουσικό θέμα του fountain και σε έχω πλέον συνδέσει με αυτό