Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Έξω έχει βραδιάσει, από νωρίς πια. Οι μέρες μίκρυναν, μαζί και η διάθεση των ανθρώπων γύρω μου. Σα να την πνίγουν στο σκοτάδι. Γυρίζω στο σπίτι μου, μέσα στην πρώιμη νύχτα. Ψιχάλες φθινοπωρινής βροχής πέφτουν στο πρόσωπό μου. Πυκνές, μα απαλές. Κλείνω τα μάτια κι ο αέρας τις φέρνει πάνω μου. Μια φωνή δίπλα μου με ρωτά αν με ενοχλεί. Μα πώς θα μπορούσε; Μόνο αίσθηση ελευθερίας νιώθω, μόνο λύτρωση. Όχι από κάτι συγκεκριμένο. Χαμογελώ αχνά. Αλλά μαζί λυπάμαι, για αυτή τη μελαγχολία γύρω μου. Θα γυρίσω σπίτι μου σκέφτομαι, και στη ζεστασιά του, στην οικειότητά του, θα αφεθώ. Το έχω ντύσει με τα αισθήματα που θέλω, να το νιώθω σα μια αγκαλιά.

Ένα κορίτσι γαλάζιο, με βάζει σε σκέψεις. Η λογική ή η καρδιά; Ποιό να ΄ναι το σωστό τελικά;
Υπάρχει σωστό; Από τη στιγμή που αυτά τα δυο θα συγκρουστούν, όποιο και να διαλέξεις υποφέρεις, αλλά με διαφορετικό τρόπο.

-Νομίζω ότι το καλύτερο είναι να φύγεις, όταν αρχίζεις να υποφέρεις για κάτι από τα δύο.
-Μα όταν φεύγεις τότε είναι που επικρατεί η λογική.
-Κι η καρδια πόσα μπορεί να αντέξει;
-Όσα δε χωρά η λογική, γι' αυτό λέγεται καρδιά. Αλλιώς θα ήταν ίδια με τη λογική.
-Κι όσοι ζουν μόνο με τη λογική, χωρίς το συναίσθημα, τι έχουν ζήσει πραγματικά, τι έχουν νιώσει;!
-Ποτέ δεν ξέρεις, κι αυτοί μπορεί να έχουν συναισθήματα, μα να τα κρύβουν.
-Σίγουρα η καρδιά είναι πάντα εκεί, και δε σ'αφήνει να ησυχάσεις, παρασιτεί συνέχεια σε βάρος της λογικής. Αλλά εκτός από αυτό υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Υπάρχουν κι η αξιοπρέπεια, κι ο αυτοσεβασμός.

Πάντα έβαζα πάνω απ' όλα το συναίσθημα. Όλα μου φαίνονταν άσχημα, αδιάφορα ξένα από εμένα όταν έλειπε αυτό. Γκρίζα, με έτρεπαν στη φυγή. Μα κάποιες φορές δε φτάνει μόνο αυτό. Έρχεται κ η λογική. Και είναι φορές που την έχω διαλέξει. Και δεν το έχω μετανιώσει. Είναι όταν κάποιος καταπατά το εγώ μου, την ύπαρξή μου, όταν ζει σε βάρος μου. Τότε όχι, δεν το μετανιώνω. Κι η καρδιά σωπά, γιατί καταλαβαίνει το καλό της. Αυτοσεβασμός, θα έλεγα ότι είναι, και εκεί δεν ταιριάζουν οι υποχωρήσεις.
Μα ακόμα ταλαντεύομαι...Λογική.....Καρδιά..... Η ισορροπία τους που να βρίσκεται...Ίσως δε χρειάζεται πάντα να το ψάχνουμε.

Δυο καρδιές....
Δυο αστέρια....
Όλα από πηλό....
Φθαρτά στην αρχή, σταθερά και αναλλοίωτα μετά.
Όλα για να τα χαρίσω.
Κι όμως ψάχνω ακόμη τα χρώματα για να τα βάψω.
Δεν τους πάνε όλα.
Ψάχνω τα χρώματα.
Μέσα μου θα τα βρω...

Τη μια καρδιά θα τη βάψω γαλάζια, να στη χαρίσω κοριτσάκι, να την κρατάς στα χεράκια σου, να την κοιτάς, να χαμογελάνε τα μάτια σου. Φυλαχτό γαλάζιο να ναι για σένα...

Κι όμως μένουν ακόμα....μια καρδιά....δυο αστέρια....και τα χρώματα.
Μέσα μου να ψάξω, να θυμηθώ.

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008