Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Της σιωπής ο πλούτος


Δεν τη συνήθισα τη νύχτα που αιφνίδια μεγάλωσε, κι ας ήταν για να πνίξει στο σκοτάδι όσα δεν άντεχε η μέρα. Όμως, το νέο βάρος της νύχτας ποιός θα το σηκώσει; Έμεινε σε μας χρέος. Στα σκοτάδια να πορευόμαστε, κοινή η μοίρα, αποφασισμένη με μια σιωπηρή συγκατάθεση. Κι είδα στα μάτια μου κι εγώ όλο το φως κι όλο το σκοτάδι. Όλο το σκοτάδι...όλο...Τίποτα δε φαινόταν από πίσω, μάτια κενά. Μήτε κι εγώ η ίδια δεν είδα κάτι μέσα τους. Κι οι σύντροφοι μ' είχαν τρελάνει με θεοδόλιχους εξάντες πετροκαλαμήθρες και τηλεσκόπια που μεγάλωναν πράγματα—καλύτερα να μέναν μακριά, κούνησα καταφατικά το κεφάλι στο Σεφέρη.


Έχω ρίξει μες τ' άπατα μιαν ηχώ του Ελύτη, να μου συμπαραστέκεται το άδειο κάθε που μόνη μου μιλώ.

Το σκοτάδι στέγνωσε.

12 σχόλια:

mauveair είπε...

Tο σκοτάδι στέγνωσε φυσώντας ο αέρας. Ποτέ δε θάσαι μόνη, κάθε ηχώ θα σε συντροφεύει...

Melian είπε...

Μπορεί η μέρα να μικρυνε pixie, αλλα το πιο πυκνό σκοτάδι είναι αυτό που κουβαλάμε μέσα μας όταν δε νιωθουμε καλά.
Παρόμοιες οι διαδρομές μας για άλλη μια φορά....
Προσπάθησε να δεις το μικρό φωτάκι που μέσα σου σιγοκαίει. Είναι αυτό που θα διώξει το σκοτάδι
Δεν είναι πάντα ευκολο. Το ξερω...

piXie είπε...

@mauveair,
μέχρι να καταλάβεις ότι είναι μόνο μια ηχώ...μια επανάληψη χωρίς νόημα. Τότε η συντροφιά της σβήνει μαζί μ' αυτή.

@melian,
το χειρότερο είναι πως δεν αντέχω να κοιτω μέσα μου. Πνίγομαι σε βαθύτερο σκοτάδι. Αυτό το εσωτερικό. Μπορεί άραγε κανείς να γλυτώσει από τον ίδιο του τον εαυτό; Κι ύστερα είναι κι αυτές οι θύμησες. Κι οι συμπτώσεις των βλεμμάτων. Πως να βρίσκει κάποιος τρόπο να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, και το καταφέρνει να τo κάνει; Ερωτήσεις...
Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν ξημερώσει, λένε. Σε τί βάθος να μαι τώρα;
Οι διαδρομές μας σκοτεινές, melian, μα κάπου θα ναι η φωτεινή έξοδος που ψάχνουμε. Οι φωτεινές μαρμαρυγές μας, δείγματα ελπιδοφόρα!

fei είπε...

Όμως, το νέο βάρος της νύχτας ποιός θα το σηκώσει;

η ψυχη μας
γι αυτο δε ζει μετα απο καθε θανατο;

piXie είπε...

Αυτή σηκώνει κάθε βάρος κοριτσάκι μου. Είναι για να ξεπληρώσει την αλλοτινή χαρά, για να πληρώσει ένα καινούριο λάθος.

Melian είπε...

Όχι pixie..απο τον εαυτο μας ουτε γλιτωνουμε, αλλα νομιζω πως ουτε θελουμε κατα βαθος να γλιτωσουμε. Θα ήμασταν άλλοι.
Το πιο βαθυ σκοταδι ειναι πριν ξημερωσει...Σωστα...Αλλα θα το καταλάβεις μολις θα αρχισει να αχνοφεγγει η αυγη. Μονο τοτε...

Η ψυχή μας παντα θα πληρωνει την χαρα που εζησε, γιατί καμια χαρα δεν κρατα για παντα. Και γιατι καθε χαρα έχει το μερτικό της στον πόνο.

Μοναχικο το βραδυ....για σενα ...για μενα...κανεις δεν μπορει να καλυψει τα κενα εκεινα που θα γεμιζαν την ψυχή μας με φως, ενα τετοιο βραδυ.
Μονο οι φωνες μας να ανταμωνουν στο σκοταδι...Ειναι κι αυτο ένα "δεν εισαι μονη"...Μπορει να μην ειναι σπουδαιο, αλλα ειναι κατι...αχ! αυτη η μουσικουλα σου..

piXie είπε...

Η σειρά μου απόψε να την αφήσω ανοιχτή με τις ώρες melian αυτή τη μουσική!
Σπουδαία η παρέα σου κι απόψε. Πάντα με πας ένα βήμα πιο πέρα στις σκέψεις μου..Νιώθω σα να μιλάω σε ένα δικό μου άνθρωπο μαζί σου!
Καληνύχτα!

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Τώρα είναι περισσότερες οι ώρες της σιωπής. Νύχτα καλή

piXie είπε...

@Λάκη Φουρουκλά,
σσσσσσσ, είναι νύχτα έξω, ησυχία...θα περάσει...κι αν έμενε δηλαδή δε θα χε και πολύ διαφορά. Μόνο περισσότερο βύθισμα στην ψυχή!
Καληνύχτα

Ιφιγενεια είπε...

Αχ! Αυτές οι νύκτες...
Πόσο μα πόσο σε νιώθω...

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ είπε...

Ακουμπώ στη νύχτα σου
στη γραφή σου...
κι αφήνομαι.

genna είπε...

τρυφερή μου pixie γέμισες το σκοτάδι με ποίηση, μένει να γεμίσεις και με φως τη καρδούλα σου...

καλό σου βράδυ καλό μου!!!!!!