Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

When I don't believe in love nothing is real for me


Κάποιες απαντήσεις συνάντησαν τα γιατί μου. Όχι πολλές, μα αρκετές για να αλλάξουν την πορεία της σκέψης. Μια ριπή κρύου ανέμου εισβάλλει στο χώρο και με παγώνει. Με καθηλώνει στο παρόν. Άλλαξε η οπτική μου. Και πόσα μένουν ακόμα για να μάθω... Σα να έχω ένα παζλ με 100 κομμάτια, κι εγώ έχω μόνο μερικά του κέντρου, και μια γωνία. Απαίτηση πάνω της να στηριχτώ να συνθέσω το παρόν, το παρελθόν. Ένα μέλλον.

Δεν άλλαξα. Η διάθεσή μου, ναι. Ηρέμησε και χαμογέλασε, ύστερα πέταξε σαν παιδί τα σκεπάσματά της, σα να βαρέθηκε την αδράνεια της ηρεμίας, και βγήκε ξανά στο δρόμο να ανησυχήσει, να ψάξει, να αναζητήσει. Θα φταίει κι αυτή η αρρώστια που με κρατά ξανά μέσα στο σπίτι. Μ' αναγκάζει να στροβιλίζομαι σε ό,τι έχω αφήσει κενό και αναπάντητο μέσα μου. Θύμωσα στη σιωπή, ύστερα την άφησα κι αυτή στην ησυχία της, της γύρισα την πλάτη- με λύπη-, κι απομακρύνθηκα.

Χτές βράδυ, έπαιξα με χρώματα. Τα ανακάτεψα. Δοκίμαζα μακιγιάζ. ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΤΗΚΑ. Σκούρα βερνίκια στα νύχια, μαύρα μάτια με έντονες γραμμές. "Επιθετική", τιτλοφορήθηκε το έργο. Έπιασα να τα σβήσω όλα από πάνω μου, μουντζούρες. Κρέμασα το ρόλο μου στην ντουλάπα για άλλο βράδυ. "Επιθετική", ακούς; Δεν ήμουν. Δε θα 'μαι. Κι όμως εμένα μ' άρεσε. Σκληρά μάτια. Μα ψεύτικα. Κράτησα το σκούρο βερνίκι, να μου θυμίσει το επόμενο πρωί λίγο από σκληρότητα, λίγο από δυναμισμό.

Κρέμασα πάνω από το στρώμα μου μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, μεγάλη σε πλάτος. Μέσα της τα ήσυχα νερά μιας θάλασσας, πάνω τους μια ξύλινη βάρκα, σε γαλήνια ισορροπία. Έμοιαζε τόσο εύθραυστη. Ξεχείλιζε από το χαρτί, σχεδόν ήμουν μέσα της. Άθελά μου, είδα σ' αυτή εκείνη την παλιά βάρκα του Γιώργη, που πηγαινοέρχονταν στη Σπιναλόνγκα, το νησί των λεπρών ( από το βιβλίο Το Νησί). Εκείνη η βάρκα όπως τη σχημάτισα στη φαντασία μου, έμοιαζε τώρα τόσο πολύ μ' αυτή που είχα μπροστά μου. Πηγαινοέρχονταν στο νησί, να μεταφέρει ανθρώπους, μα πιο πολύ κουβαλούσε καρδιές κι αισθήματα.
Έγινε δική μου τώρα, να με πηγαινοφέρνει σε όνειρα ξυπόλητα.

Ήθελα πολύ να ήμουν από την απέναντι μεριά. Μπορεί και όχι.

12 σχόλια:

Horace είπε...

Είναι τόσες πολλές οι εικόνες σου και τόσο όμορφες και γαλήνιες.
Δεν ξέρω τι αισθάνεσαι αλλά ξέρω τι βλέπεις...!



όνειρα, ξυπόλητα όνειρα, χρώματα και διαθέσεις.

Ειλικρινά.. πανέμορφο..

Melian είπε...

pixie γλυκιά, που πάντα βρίσκεις τρόπο να ακουμπάς.
Επιθετική....;
Εσύ ;
Δε μπορω να σε φανταστω κορίτσι!
Παντως χαίρομαι που ηρέμησες κι ας ψάχνεις εκείνο το νησί...

Να έχεις μια όμορφη μέρα!

Αυτην τη μουσική σου.... Μπορω να την ακούω για ωρες...και ειναι φορες που την ειχα ανοιχτη για ώρες

Ναυαγος στο γαλαζιο είπε...

Την έχω την εικόνα. Αυτή την ξύλινη βάρκα να στέκει ατάραχη και εγώ να την κοιτώ σαν να'μαι μόνος στο κόσμο αυτόν.
Ετσι είναι...ομορφα είναι να μεταμφιέζεσαι όταν έχεις την σιγουρια του πρίν... όμως την επόμενη βάλε χρώματα χαρούμενα και άσε στην άκρια αυτά. Ασε τα χρώματα να αναλάβουν την εικόνα και θα δείς...

Καλή σου ημέρα

asteraki είπε...

Mporei na eisai Pixie mou sthn apenanti meria! Arkei na to katalabeis... :)

piXie είπε...

Horace, μ'αρέσει να τις βάζω τις σκεψεις μου σε πλάισια, σε εικόνες και λέξεις. Δεν είναι όλες γαλήνιες, μα ίσως οι περισσότερες μελαγχολικές, κι άλλες παιδιάστικες και ζωηρές. Αυτές οι εικόνες μου, που τις πλάθω μέσα μου, κάνουν την κάθε μέρα μου πιο υποφερτή. Πιο δική μου. Τα περνάω όλα μέσα πό τα φίλτρα τους! Τα χρώματα, οι διαθέσεις και τα όνειρα, δε λείπουν ποτέ! :)
Σ' ευχαριστώ...
Καλό σαββατοκύριακο!

piXie είπε...

Melian, καινούριο όνομα;:)
Κάθε φορά που γράφω κάτι νιώθω σα να καταλαβαίνεις ακριβώς εκείνο που σκεφτόμουν, εκείνο που νιώθω, εκείνο που καμουφλάρισα πίσω από λέξεις!
Δε νομίζω κι εγώ να μπορούσα να γίνω επιθετική, ή ίσως όσο δυναμική θα ήθελα, αλλά είναι ωραίο να υποδυθείς για λίγο ένα ρόλο! Πάντα μπορείς να επιστρέψεις στον κανονικό σου εαυτό!

Αυτή τη μουσική μου, τελικά δε θέλω να την αλλάξω με καμιά άλλη. Δώρο ήταν, γεμάτο φιόγκους και κορδέλες, σε μια νύχτα τόσο μα τόσο χρωματιστή... Κι από τότε το αγαπώ αυτό το τραγουδάκι όσο κανένα άλλο. Φέρνει τη γαλήνη μέσα μου! :)

Καλησπέρες, χαμογελαστές!

piXie είπε...

Έτσι ακριβώς Ναυαγέ μου, σα να σαι μόνος στον κόσμο εκείνη την ώρα που την κοιτάς. Αυτό ακριβώς το αίσθημα μου δημιουργελι και μένα, σα να χάνονται όλα από γύρω. Σχεδόν ακούω το νερό.
Την προοπτική της χαρούμενης μεταμφίεσης δεν την είχα σκεφτεί. Θα μπορούσα έτσι, ίσως, να υποκινώ τη χαρά μου να γεννηθεί. Πριν καν υπάρξει!

Ναυαγός και μια βάρκα...Ασυμβίβαστα!:)
Nα είσαι καλά!

piXie είπε...

Θα το 'χα καταλάβει αν ήμουν asteraki, δε θα καθόμουν με τις ώρες να την κοιτώ από την απέναντι όχθη. Μα είναι η θάλασσα, και εκείνα τα μαύρα βράχια ανάμεσα. Κι έπειτα η βάρκα...σε ποια απόσταση είναι, κι από ποιά μεριά έχει μείνει?

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Πέρνα, λοιπόν, στην απέναντι πλευρά. Η βάρκα είναι εκεί, τίποτα δε σε εμποδίζει. Μέρα καλή

fei είπε...

πολυ γλυκο κειμενο
πολυ ευαισθητη ψυχη

piXie είπε...

@Λάκη Φουρλουκά,
μπορεί να έχει μείνει και στην απέναντι μεριά πριν από μένα, μπορεί να μην είναι πουθενά, να αιωρείται σε μια μέση. Τη βλέπω, τη νιώθω, αλλά δεν είναι πραγματική δική μου. Μάλλον, δεν είναι μόνο δική μου.

piXie είπε...

@fei,
Σ'ευχαριστώ...
Μπαίνω και σε διαβάζω συχνά. Δεν αφήνω πάντα σχόλιο, αλλά είμαι εκεί.