Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008



- "We don't need to have a plan", είπε.

Την περιεργάστηκα για μερικά δευτερόλεπτα, ύστερα έστρεψα τα μάτια στο παράθυρο και την άφησα να μιλάει.

-"Τη μέρα εκείνη είχε λίγο περισσότερο κρύο. Τι ανακούφιση... Περπατούσα στον άδειο δρόμο μόνη μου....σχεδόν έτρεχα.
Από καιρό περπατούσα...
Απο καιρό στον άδειο δρόμο...
Από καιρό μόνη μου...
Ένα ποδήλατο πέρασε δίπλα μου σ' ένα εύθυμο ρυθμό και με χαιρέτησε. Το χαιρέτησα κι εγώ δειλά. Ο ρυθμός εκείνος ήταν τόσο ξεχωριστός, τόσο διαφορετικός από το κρύο, από το δικό μου ρυθμό.
Γύρισα στο σπίτι. Από εκείνον τον ίδιο άδειο δρόμο, πατώντας πάνω στα ίδια βήματα που με είχαν πάει σε εκείνον τον περίπατο, σαν ξόρκι που το λες ξανά και ξανά, μήπως και πιάσει. Άνοιξα την πόρτα νωχελικά, κλείδωσα ασυναίσθητα. Πλησίασα το διπλοκλειδωμένο συρτάρι μου. Ξεκλείδωσα μια, ύστερα και δεύτερη. Γέμισα τις χούφτες μου με εκείνα τα άσπρα κ ο χ ύ λ ι α, τα κούφια, τα ακατοίκητα, πλησίασα στο παράθυρο και τα σκόρπισα μακριά. Το μόνο που ακούστηκε ήταν ο ήχος τους πάνω σε κάτι ξ ε ρ ο λ ι θ ι έ ς, άτσαλες κατασκευές που είχα χτίσει κάποτε για μερικά ξηλωμένα όνειρα.
Εκείνος ο εύθυμος ρυθμός στριφογυρνούσε στο μυαλό μου. Αποβραδίς σχεδίασα να ακολουθήσω ξανά τον ίδιο δρόμο. Εικοσιτετράωροι αιώνες πέρασαν μέχρι να ξαναδώ τις ροδιές πάνω στο ποτισμένο χώμα, κάθε φορά όλα και πιο βαθιές.
Εκείνη τη νύχτα ξάπλωσα αφήνοντας μια καραμέλα να λιώσει στο στόμα, αφήνοντας το σ ε λ η ν ό φ ω ς να λιώσει την ψυχή μου. Ο χρόνος κυλούσε, μα κυλούσε κι από μέσα μου αυτή τη φορά. Με ακουμπούσε , με αποπλανούσε τα βράδια."

Με τα δάχτυλα χάζευα ένα κατακόκκινο Αλεξανδρινό ακουμπισμένο με επιμέλεια πάνω στο πιάνο.

-"Το είχα αγοράσει εκείνο το πρωινό", είπε σπάζοντας τη σιωπή με μια ανείπωτη γλύκα στη φωνή της. " Ένιωθα έντονα την ανάγκη να βγω έξω. Ντύθηκα και βρέθηκα σαν τουρίστας στα ανεξερεύνητα στενά της πόλης. Πόσο ομορφιά τόσο κοντά...Κάπου εκεί ανακάλυψα ένα μικρό ανθωπολείο, στ' αλήθεια μια τρύπα. Αγόρασα αυτό το Αλεξανδρινό, χαμογέλασα στην καλή κυρία, κι αυτή μου το ανταπέδωσε χαρίζοντάς μου ένα ροζ τριαντάφυλλο. Χαμογέλα...το χαμόγελο σε σένα θα γυρίζει πάντα...μεγαλύτερο απ' ότι το έδωσες. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή του. Θυμάμαι να χαζεύω τα σύννεφα στην αγκαλιά του, να γελάω σαν παιδί, να κάθομαι σε μια ξύλινη βεράντα και να μιλάω για όλα. Σα να με είχαν τρυπήσει όλα τα α δ ρ ά χ τ ι α του παλατιού μου, είχα πέσει στον ύπνο το βαθύ της Ωραίας Κοιμωμένης, με το πιο πλατύ χαμόγελο στα χείλη ζωγραφισμένο. Όχι, εγώ δεν ήθελα να ξυπνήσω."
"Ξέρεις," είπε διστάζοντας, "καμιά φορά σκεφτόμουν να αμπαρώσω με ένα σ ύ ρ τ η τη χαρά να μη μου φύγει μακριά. Καλύτερα που δεν το έκανα. Κατάλαβα έτσι πως τη χαρά μόνοι μας τη δημιουργούμε, από μέσα μας, την αφήνουμε ελέυθερη και την βλέπουμε φωτεινή αντανάκλαση σε κάθετί γύρω μας.
Να δίνεις, κι ύστερα να παίρνεις, έτσι μόνο θα ζωγραφίζεις στη ζωή σου, ύπαρξη ολοκληρωμένη, ανεξάρτητη από τον άλλο. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να βρεις και να χαρίσεις την πλήρωση."

Γύρισε με κοίταξε και έκλεισε πονηρά το μάτι, να επισφραγίσει τη σιωπηρή συμφωνία μας.



Μερικές λέξεις είχα χαρισμένες από τη melian να γράψω κάτι. Τις πήρα, τις ανακάτεψα..πολυ περισσότερο τις χάρηκα.
Στις λέξεις.......μoβ-θαλπωρή-αραχνούφαντος-λειψοφεγγαριά...........αν θέλουν μπορούν να δώσουν πλαίσιο το asteraki, ο dorian, o ναυαγός στο γαλάζιο, η chrisa, κι όποιος άλλος θέλει.

12 σχόλια:

Melian είπε...

Σ'ευχαριστω για την ανταπόκριση, αλλά πιο πολυ σ' ευχαριστω γι' αυτό που διάβασα.

Συχνά διαβάζοντάς σε νιώθω να ακολουθώ τα βήματα σου ή το αντίθετο. Σα να περάσαμε από τα ίδια μέρη. Σα να ακούσαμε τα ίδια λόγια.
Τι περίεργο συναίσθημα ;!

Όμορφο κείμενο....

asteraki είπε...

:-)......(xamogelo)

Ναυαγος στο γαλαζιο είπε...

...!
πανέμορφο...
Μας εδωσες και εσύ ένα πρωινό χαμόγελο...

piXie είπε...

@melian, τι περίεργο που το νιώθω κι εγώ αυτό με εσένα...Πολλές φορές διαβάζω σε σένα σκέψεις που έχω κάνει ή σκέψεις που θα μπορούσα να έχω κάνει...για πράγματα που μοιάζουν βιωμένα. Τόσο οικεία σε εμένα...Σα να διασταυρώνονται οι πορείες μας...Μαγικό! :)

@asteraki, to megalutero xamogelo gia sena!

@Ναυαγέ, χαίρομαι αν με μερικές μόνο γραμμές μπορεί να έφερα το χαμόγελο και το όνειρο σε μερικούς! :)

Ανήσυχοι Άγγελοι είπε...

Ύπάρχουν στιγμές που νιώθουμε μόνοι...κ χωρίς να ελπίζουμε σε κάτι...απλά να υπάρχουμε σ'ένα κόσμο που δεν έχουμε επιλέξει εμείς να ζούμε...
Κ όμως σε αυτό τον κόσμο πάντα υπάρχει μια μικρή,κρυφή ελπίδα που δεν σταματάμε να έχουμε μέσα μας!
Η χαρά,ένα χαμόγελο μπορεί να βρεθεί ακόμα κ στο πιο μικρό αντικείμενο που έχουμε στην καθημερινότητα μας ή ακόμα να το συναντήσουμε στο δρόμο μας κ να μας προκαλέσει τη μεγαλύτερη έκπληξη (όπως το Αλεξανδρινό στην ιστορία σου)!
Αυτή λοιπόν είναι η κρυφή μας ελπίδα...
Το χαμόγελο να μας παίρνει τις λύπες κ τις στεναχώριες!!!!
Συνέχισε έτσι να μας φέρνεις ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη...
"τοσοδούλα"

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Όμορφα πολύ έπλασες την ιστορία σου. Μας ταξίδεψες νωχελικά σε όμορφες στιγμές, απ' αυτές που ποτέ δεν σβήνουν απ' τη μνήμη. Μέρα καλή

mauveair είπε...

ταξιδεύω μαζί σου στα αέρινα μονοπάτια...με ένα χαμόγελο:)

genna είπε...

Όμορφη ιστοριούλα έφτιαξες καλό μου!

Χρόνια πολλά!!!!!

γεμάτα υγεία και σκέψεις όμορφες!!

Melian είπε...

Χρόνια πολλά, κοριτσάκι!
Να περάσεις πολύ όμορφες γιορτές και ο νέος χρόνος να σου χαρίσει ό,τι πιο βαθιά επιθυμείς

Φιλιά πολλά!

Caesar είπε...

Υπέροχο & επίκαιρο το αλεξανδρινό, θα στολίζει πάντα τις μέρες που διανύουμε με τη δική του ξεχωριστή παρουσία σε κάθε παράθυρο, σε κάθε γωνιά, χρωματίζοντας όμορφα τις αισθήσεις μας.
Χρόνια πολλά & καλά:)

piXie είπε...

@Ανήσυχοι Άγγελοι,
φαίνεται ότι συμφωνούν οι σκέψεις μας...Η χαρά κρύβεται οπουδήποτε αρκεί να κρυφτεί πρώτα μέσα μας! Και όταν σθσχετιστεί με κάποιες συγκυρίες, τότε κάποια αντικείμενα αποκτούν ιδιαίτερη αξία...Κι αυτό το Αλεξανδρινό θα μου θυμίζει στη μνήμη μου εκείνο το πρωινό! ;)

@Λάκη,
φοβάμαι καμιά φορά μήπως όμορφες στιγμές περάσουν στη λήθη, άθελά μου...Άραγε θα τις ξαναθυμηθώ κάποτε;

@χρωματιστέ αέρα,
χαίρομαι που σε παρασύρω στους δικούς μου δρόμους και μάλιστα συνοδεία χαμόγελου! :)

@genna μου,
σ ευχαριστώ! Ανταποδίδω με όλη μου την καρδιά τις ευχές σου! Όμορφος να ναι για σένα ο νέος χρόνος!

@Caesar,
αυτό το φυτό έχει συνδεθεί τόσο στενά με τα Χριστούγεννα...Μου δημιουργεί τρομερή ζεστασιά όπου κι αν το δω! Επιβλητικό δηλώνει έντονα την παρουσία του με το κατακόκκινό του χρώμα! Χρόνια πολλά, με υγεία και χαμόγελο!

Καλή χρονιά σε όλους σας! Εύχομαι η χρονιά που μόλις ξεκίνησε να είναι για όλους σας ζεστή, με γεμάτη την καρδιά, με άπειρες στιγμές...χρονιά κυκλωμένη από αγαπημένα πρόσωπα!

Feli είπε...

καιρο ειχα να περασω απο εδω..και δεν το εκανα γιατι παντα οταν εφευγα ζωγραφιζοταν ενα χαμογελο θλιψης στο προσωπο μου..νοσταλγια για κατι που και γω δεν ξερω τι ειναι..ή μαλλον ξερω αλλα αποφευγω να απαντησω στην ερωτηση που η ιδια κανω στον εαυτο μου..χαμογελα οπως καποιοι σπανιοι..κανεις δεν καταλαβαινει αν βλεπει μονο τα χειλη...λιγο πιο ψηλα ας δει..στα ματια..τα δικα μου δεν ξερω ποτε τι εδειχναν..τι συμβολιζαν..τι περνουσαν..οχι σε μενα..σε μενα ξερω τι χωρις να τα δω..στους αλλους..σε εκεινους..σε εκεινον..