Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

...μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη...

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ Τετάρτης περπατούσα στην Ερμού. Μόνη. Είναι τόσο ωραίος αυτός ο δρόμος άδειος και νυχτερινός. Εύθραυστος. Μια φωνή με σταμάτησε. Ένας άντρας με θλιμμένα μάτια, κάθονταν με την κιθάρα του στα πόδια και τραγουδούσε...Φωνή τόσο δυνατή και διαπεραστική.... Ain't no sunshine when she is gone... only darkness every day... Κοντοστάθηκα. Σιγοτραγουδούσα μαζί του. Πλησίασα να του αφήσω μερικά κέρματα. Τόσο λίγα μπροστά στη συναισθηματική αφύπνιση που μου χάριζε... Τον κοίταξα στα μάτια και του χαμογέλασα. Μάτια τόσο θλιμμένα... Έκατσα σε μια γωνιά παράμερα για ώρα και τον άκουγα...Δεν ήθελα να με βλέπει, ένιωθα λες και του έκλεβα τη μοναξιά του, τη στιγμή του...

Ακούω το τραγούδι τώρα...σε στιγμή που με τραβάει κάτι προς τα κάτω... Παραδόξως τον τελευταίο καιρό με κερδίζει το πάνω σε σχέση με το κάτω μου...με το βυθό μου... Αλλά η πάλη μεταξύ τους δε σταματά ποτέ. Τη χαρά μου να την ξεκινάω από μέσα μου, αυτό προσπαθώ να θυμάμαι συνέχεια! Κάθε που χάνω το θάρρος μου, ανοίγω το φύλλο της ντουλάπας και ρίχνω μια κλεφτή ματιά σε εκείνη τη φράση που είχα γράψει εκείνο το βράδυ..."Μερικές φορές αρκεί να πιστέψεις σε κάτι"... Χαμογελώ πάντα κλείνοντάς το!
Δεν είμαι εδώ για να κλέβω ενέργεια, αλλά για να δίνω από τη δική μου... :) Aπλόχερα!
Θα φωλιάσω στην ψυχή μου σήμερα!