Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

...μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη...

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ Τετάρτης περπατούσα στην Ερμού. Μόνη. Είναι τόσο ωραίος αυτός ο δρόμος άδειος και νυχτερινός. Εύθραυστος. Μια φωνή με σταμάτησε. Ένας άντρας με θλιμμένα μάτια, κάθονταν με την κιθάρα του στα πόδια και τραγουδούσε...Φωνή τόσο δυνατή και διαπεραστική.... Ain't no sunshine when she is gone... only darkness every day... Κοντοστάθηκα. Σιγοτραγουδούσα μαζί του. Πλησίασα να του αφήσω μερικά κέρματα. Τόσο λίγα μπροστά στη συναισθηματική αφύπνιση που μου χάριζε... Τον κοίταξα στα μάτια και του χαμογέλασα. Μάτια τόσο θλιμμένα... Έκατσα σε μια γωνιά παράμερα για ώρα και τον άκουγα...Δεν ήθελα να με βλέπει, ένιωθα λες και του έκλεβα τη μοναξιά του, τη στιγμή του...

Ακούω το τραγούδι τώρα...σε στιγμή που με τραβάει κάτι προς τα κάτω... Παραδόξως τον τελευταίο καιρό με κερδίζει το πάνω σε σχέση με το κάτω μου...με το βυθό μου... Αλλά η πάλη μεταξύ τους δε σταματά ποτέ. Τη χαρά μου να την ξεκινάω από μέσα μου, αυτό προσπαθώ να θυμάμαι συνέχεια! Κάθε που χάνω το θάρρος μου, ανοίγω το φύλλο της ντουλάπας και ρίχνω μια κλεφτή ματιά σε εκείνη τη φράση που είχα γράψει εκείνο το βράδυ..."Μερικές φορές αρκεί να πιστέψεις σε κάτι"... Χαμογελώ πάντα κλείνοντάς το!
Δεν είμαι εδώ για να κλέβω ενέργεια, αλλά για να δίνω από τη δική μου... :) Aπλόχερα!
Θα φωλιάσω στην ψυχή μου σήμερα!

11 σχόλια:

Ανήσυχοι Άγγελοι είπε...

Έχεις δίκιο Pixie!Είχα διαβάσει κάποτε "Προσπάθησε να πετύχεις αυτό που θέλεις,πιστεύοντας το..η ζωή είναι χαρά...είναι λύπη...".Πόσο δύσκολο όμως είναι συχνά να κρατιόμαστε πάνω από το βυθό;
"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

piXie είπε...

Ίσως είναι σημαντικό απλά να προσπαθούμε. Έτσι θα κερδίσουμε...Δε θα είναι η χαρά το διάλειμμα στη λύπη, αλλά η λύπη...κάποια αδυναμία της στιγμής! Θετική σκέψη λοιπόν! Τίποτα δεν είναι απίθανο... Μάλιστα κάπου διάβασα πως δεν υπάρχει αρνητική πραγματικλοτητα πάντα...τη γεννάμε εμείς καμιά φορά με τρομαγμένες σκέψεις που κάνουμε και συναισθήματα φόβου, ή αρνητικά συναισθήματα...Από μέσα μας ξεκινούν όλα! Καλό σου απόγευμα! :)

mauveair είπε...

αρκεί να χαμογελάς και νάσαι αυτή που είσαι...

piXie είπε...

Αυτό προσπαθώ χρωματιστέ μου αέρα!
Ίσως η χειρότερη απάτη προς τον εαυτό μας και τον άλλο είναι να προσπαθήσουμε να γίνουμε ή να δείξουμε ότι είμαστε ό,τι οι άλλοι θέλουν να είμαστε... Με σιγουριά για τον εαυτό μας πρέπει να σταθούμε όρθιοι, κι ύστερα όλα έρχονατι λίγο πιο εύκολα...

Caesar είπε...

H συναισθηματική αφύπνιση μάλλον δεν κοστολογείται, μόνον χαρίζεται ή εκπέμπεται:)

Feli είπε...

αρκει να πιστεψεις...κι ας μην γινει ποτε πραγματικοτητα...εκεινη τη στιγμη το πιστεψες...ησουν ευτυχισμενος μ αυτο και μονο...τωρα εφυγε...για να ερθει αλλο...η πιστη ιδια παραμενει..οι αξιες ιδιες παραμενουν...εμεις αλλαζουμε...ναι αλλαζουμε...

λιμανάκι είπε...

Μερικές φορές αρκεί να πιστέψεις σε κάτι...


Όμορφη η Ερμού...όλες τις ώρες της..

Καλό σου βράδυ :)

chrisa είπε...

Το λατρεύω αυτό το τραγούδι!!!
...

"Μερικές φορές αρκεί να πιστέψεις σε κάτι"...
Ειδικά όταν πιστεύεις και στον εαυτό σου ...Μπορείς να καταφέρεις τα πάντα..!!
Την καληνύχτα μου!!
πολλά φιλάκια!!

piXie είπε...

@Caesar,
Μάλλον έχεις δίκιο... Πολύτιμο δώρο και πολύτιμο χάρισμα!

@Έτσι είναι Feli, πιστεύουμε σε κάτι, ύστερα μπορεί να το χάσουμε..Ίσως κατά βάθος να μην πιστεύουμε πια σ' αυτό..Αλλάζουμε εμείς και μαζί και όσα ζητάμε από μέσα κι από έξω μας!

@Καλησπέρα λιμανάκι!
Δρόμους και περάσματα, τα συνδέουμε πολλές φορές με συναισθήματα..Και τους δίνουμε χρώμα από το μέσα μας.

@Καλώς την chrisa!
Πόσο μ αρέσει αυτό που λες! Να πιστέψουμε πρώτα στον εαυτό μας! Από εκεί ξεκινάει η πραγματικότητά μας άλλωστε! πολλά φιλιά!

thlimeni neraida είπε...

Μερικές φορές αρκεί να πιστέψεις σε κάτι...Ίσως και να 'χεις δίκιο...Anyway,πολύ ωραίο post,μπράβο...

piXie είπε...

Σ' ευχαριστώ καλή μου Νεράιδα!