Στη χώρα μου είμαι σε χώρα μακρινή
γελάω κλαίγοντας, χωρίς ελπίδα περιμένω
διασκεδάζω χωρίς ευχαρίστηση καμιά
είμαι δυνατός, αλλά δύναμη δεν έχω
ούτ' εξουσία
τίποτα δε μου ανήκει:
η αβεβαιότητα είναι η μόνη μου περιουσία.
Κερδίζω σε όλα κι όμως χαμένος παραμένω.
Όταν ξημερώνει, στον Θεό λέω Καληνύχτα
κι όταν ξαπλώνω, φοβάμαι πως θα πέσω.
Francois Villon, Ballade (1460;)
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
4 σχόλια:
Φευγάτη η χώρα.
Έτσι γίνεται όταν τρέχουμε και προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας.
Για αυτό είναι ωραία να στεκόμαστε στον άλλο, σε μας, να ζούμε.
Μέρα με την μέρα όπως χανόμαστε, βρισκόμαστε.
Όχι από τον δρόμο της επιστροφής, μα απ της συνέχειας .
Καλό μήνα.
Στο προηγούμενο σχόλιο μου είχε φάει το γεια σου.
:)
Χώρα μακρινή, χώρα ονειρική
έτσι να γίνει
να χωρέσει τις ελπίδες που έχεις και δεν έχεις
να μη φοβάσαι...
Και όμως...κάπου εκεί έξω κρύβεται η ευτυχία..και η βεβαιότητα...κι η ασφάλεια...
σε οποια χωρα μακρινη κι αν πας...
σ'οποιο μερος μαγικο δεν μπορεις να κρυφτεις απο τον εαυτο σου κι αυτα που σε ποναε...
οτι φοβασαι μεσα σου ειναι και αντιμετωπος με αυτα πρεπει να ερθεις αργα η' γρηγορα...
θαρρω πως αλλιως δεν ερχεται η λυτρωση και η γαληνη...
νεραιδενια φιλια!!!
Δημοσίευση σχολίου