Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Black it is...

Η Ελιάζαρ αγκάλιασε και με τα δέκα δάχτυλα- χωρίς να στερήσει αυτή την ηδονή από κανένα- τη ζεστή κούπα του καφέ, περιέφερε το κουταλάκι μιάμιση στροφή στο σκούρο υγρό-όχι πως έβαζε ζάχαρη,πάντα σκέτο έπινε τον καφέ της, αγαπούσε την ιεροτελεστία αυτή-, το τίναξε  χτυπώντας το μηχανικά 2 φορές στη φίνα πορσελάνη, τον έφερε κοντά στη μύτη της, ο αχνός ύγρανε τα ρουθούνια της....γερή εισπνοή, έκλεισε μάτια, άρωμα καφέ... Τον ακούμπησε νωχελικά πάνω στο τραπεζάκι καρυδιάς και παρέδωσε το κορμί της να κουμπώσει πιο αναπαυτικά στην καφέ δερμάτινη πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι. Η πρώιμη νύχτα του χειμωνιάτικου απογεύματος επέτρεπε στη σάλα της μια σκοτεινιά, που τόσο αποζητούσε. Έξω ακούγονταν ο ήχος των βημάτων  πάνω στο πλακόστρωτο, άλλα μακρόσυρτα, άλλα βιαστικά, τα περισσότερα, έτρεχαν να προλάβουν τη μοίρα τους...κι ο ήχος των ξύλων στο τζάκι, καταπιεσμένα ξεφυσούσαν τον αέρα που δε χωρούσαν μέσα τους απότομα και νευρικά, την ίδια αγανάκτηση λες κι ένιωθαν με την κυρία του σπιτιού- κι αυτές οι λευκές στρογγυλές πέρλες στο λαιμό...πόσο την βάραιναν...σα μολυβένιες σφαίρες...λες και το βάρος    των αναμνήσεων, επισκίαζει το βάρος των φυσικών υλικών. Κι η Simone ακούγονταν από το βάθος εύθραυστα και νοσταλγικά...Black is the colour of my true love's hair....οι φλόγες υπνώτιζαν το βλέμμα της. Το φως τους έπαιζε με τις σκιές στους πέτρινους τοίχους, απομακρύνονταν, πλησίαζαν, ενώνονταν, υψώνονταν,σχήματα και υφές στους τοίχους. Το ηλεκτρικό φως κάνει την πραγματικότητα τόσο ελεατική, το βάζο είναι βάζο, κι είναι πάνω στο τραπέζι, που είναι τραπέζι, κι η κορνίζα απλή κορνίζα, κι η φωτογραφία του Κάλαρ, μια απλή μονοδίαστατη φωτογραφία, στάσιμη. Η νύχτα έδειχνε πορώδης στις φλόγες...το σπίτι κινούνταν, ψιθύριζε, σκιές στους τοίχους, στο ταβάνι,  χόρευαν...θεέ μου...θυμήθηκε...τότε που οι ανάσες τους έμπλεκαν, οι ματιές υγραίνονταν, τα δάχτυλά του ανεπαίσθητα (πόσο αισθητά για αυτή)  άγγιζαν τη μέση της, τα δικά της στον αυχένα του (λυσσούσε να τα γλιστρήσει στα αρρενωπά μαλλιά του), οι κινήσεις συγχρονίζονταν, τα κορμιά τους ηλεκτρίζονταν, το ένιωθαν κι οι δύο, ο άλλος κόσμος χάνονταν....χόρευαν....black is the colour of my true love's hair....

Δεν υπάρχουν σχόλια: