Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Κάθεσαι κοντά μου- και τόσο μακριά.
(Μου) μιλάς, τα χείλη σου πάλλονται, δε σ´ ακούω. Έμμονα κοιτώ τα αντρικά χέρια σου, καλοσχηματισμένα, όπως εσύ.. Τόση ενέργεια στο κοίταγμά μου, θα μπορούσε αλήθεια να τα κινήσει προς το μέρος μου. Ένα χάδι, το λαχταρώ.  Αλλά εσύ δίνεις σε όλους, σε κανέναν δε δίνεσαι. Δανείζεσαι τις νύχτες  και σε παίρνεις πίσω αυτόβουλα. Μετεωρίζεσαι στο ´τώρα´ σου, ανάμεσα σε ένα εξιδανικευμένο ´πριν´ και κάτι οιωνούς για το ´μετά´. Περίπου νιώθεις.. περίπου χαμογελάς..περίπου ζεις.  Και μένω επαίτης του αυτονόητου, ενός χαδιού. Γιατί εγώ -καταδίκη-, το νιώθω μόνο απ´τα δικά σου χέρια, οι αισθήσεις μου επιλεκτικά λειτουργούν. Τι  έγραφε εκείνος ο ποιητής για ´μάταιη μοναχική υποταγή´...
Μαζεύω άτσαλα το βλέμμα μου και τη λαχτάρα μου για αυτά που τα χέρια σου κι εσύ  δε μου δίνεις.
Πόσο όμορφος έισαι, δε σε χορταίνουν τα μάτια κι η ψυχή μου... Πώς θα μπορούσαν;

4 σχόλια:

Scary Rabbi είπε...

Ο κόσμος του αυτονόητου μας καθηλώνει. Διεκδικήστε αγαπητή. Ζητάτε για να σας δοθεί.

piXie είπε...

Τόσο απλό....

areifatos είπε...

Αχ αυτοί οι ανεκπλήρωτοι έρωτες..Ωραίο παράπονο..Όμορφο το όλο..

piXie είπε...

Κι ένα αχ μεγαλύτερο για κεινα τα αγγίγματα, συνειδητά κι ασυνείδητα, που μας όρισαν την πληρότητα... :)