Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Νοερώς

Από μακριά αναγνώρισα τη βάδισή σου...ντυμένος κομψά, με βήμα επιβλητικό της αντρικής σου παρουσίας. Ψηλός, βαθύφωνος, φυσιογνωμία ευγενική, φτιαξιά ευλογημένη, η στίλβη σου έλκυε τα βλέμματα των γυναικών, εγώ σε ερωτευόμουν κάθε φορά και περισσότερο για το όλο σου. Το βλέμμα σου με διαπέρασε εγκάρσια, ζεστάθηκαν οι χτύποι της καρδιάς μου απ' τον ήλιο που ξεχείλιζε απ' τις τσέπες σου, ενέτεινα τα βήματα μου μαγνητικά προς το μέρος σου, χρόνος άλλος να μη σπαταληθεί. Τα πρόσωπά μας ακούμπησαν θυμάμαι, με σήκωσες και με στριφογύρισες στον κρύο αέρα...-σαν το κοριτσάκι που αιωρούσε κάποτε ο πατέρας στα δυνατά του χέρια, τότε που όλα ήταν πιθανά, ο κόσμος ασφαλής κι ανέμελος, τα μπάνια και τα παγωτά τα καλοκαίρια -δόξα τω Θεώ- πολλά, τα χρόνια κυλούσαν βασανιστικά αργά...βιαζόμουνα να μεγαλώσω...μεγάλωσα αργότερα πρόωρα της ηλικίας μου. Απότομη έκδυση δέρματος, σαν τα έρποντα ζώα.. ο χρόνος ανυπόφορος μέχρι να σκληρύνει το νέο περίβλημα...ξυπνούσα κάποτε στον ύπνο μου να μετρήσω τα μέλη που μου έλειπαν.. πάλι καλά που οι φθορές στο επίδερμα άφησαν ανέγγιχτη την καρδιά και ποτέ δεν έχασα τον ακάματο παιδικό ενθουσιασμό μου για ζωή, δανεισμένο πια σε σώμα γυναίκας...- με ακούμπησες στη γη...Πόση ώρα με ταξίδευες εκεί πάνω κι οι σκέψεις μου διέτρεξαν ολόκληρη ζωή.. Άνοιξες το παλτό σου και μ' άφησες ν' ακουμπήσω μαλακά πιο κοντά στην καρδιά σου, τυλίγοντάς το γύρω μου προστατευτικά μέσα στο κρύο...και χάθηκε το πρόσωπό μου στο κασκόλ σου -νικοτίνη κι άρωμα... αγαπούσα το κάθετί πάνω σου- στο λαιμό σου..., θυμάμαι..κι ήμουνα ευτυχισμένη, πλήρης, γιατί σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δε θα 'θελα να είμαι, παρά στο λαιμό και την καρδιά σου.
Αράδιασα μερικά λόγια ασυνάρτητα, κατάπια όλα όσα ήθελα να πω, αυτοεπιβάλλοντας λογοκρισία στον υπόγειο συναισθηματικό κόσμο που μέσα μου ογκώνονταν κάθε που σε έβλεπα. Τα ήξερες όλα.  Με έσφιξες πάνω σου πιο δυνατά...κι αρνήθηκα να σε στερηθώ ξανά.

6 σχόλια:

areifatos είπε...

δεν ξέρω τι να πω..άφωνος..σα να σε βρήκες τελικά απόλυτα.....και να σε εξέφρασες το ίδιο...το πιο καλο σου..το πιο αληθινό σου..το πιο τωρινό σου..μια καρδιά που μιλαει χωρίς να τη διακόπτει παρελθόν ούτε μέλλον..εδώ είσαι

Caesar είπε...

Πανέμορφο, αναβλύζει το μεγαλείο της ψυχής σου
και φωτίζει υπέροχα την ανθώπινη ύπαρξη!

piXie είπε...

Αυτό ακριβώς νιώθω...συμφιλιωμένη με όλο μου το παρελθόν , και απόλυτα παρούσα στο παρόν. Με ένιωσες...Αρείφατε!

piXie είπε...

Caesar,ένας έρωτας και μια αγκαλιά...φωτίζουν κάθε ύπαρξη. ΦΑΟΣ...όπως έλεγαν οι αρχαίοι. Φως αλλά και σωτηρία :)

Caesar είπε...

Βεβαίως και συμφωνώ, αλλά, εν προκειμένω η περιγραφή σου, προς το αντικείμενο του πόθου σου
είναι το επιστέγασμα, όλα τα λεφτά.
Κάτι, ανάλογο ας πουμε, είχα συναντήσει πχ σε μια επιστολή του Κ. Παλαμά όντας αρκετά μεγαλύτερος, προς την εικοσιεξάχρονη Στέλλα Διαλέτη με την οποία αλληλογραφούσε τακτικά, ή πχ του Γκαίτε προς την Ουλρίκε Λέβετσω!

piXie είπε...

Αν έστω στο ελάχιστο σου θύμισα τη γραφή τόσο σπουδαίων ανδρών κι ερώτων...πραγματικά...είναι ό,τι πιο ενθαρρυντικό θα μπορούσα να ακούσω.
Για δες που με παρέσυρες να ανατρέξω σε αποσπάσματά τους. Στάθηκα στον Παλαμά...:

"Η νύχτα προχωρεί. Είμαι μόνος. Στη νύχτα. Στη σιωπή. Στην παράκρουση. Στη διέγερση. Είμαι εγωιστής. Είμαι απαιτητικός. Θέλω εγώ ο περασμένος να περάσεις κι εσύ μαζί μου. Θέλω να προσκυνήσω τα γόνατά σου. Να σου προσκυνήσω τα χέρια σου. Την όψη σου. Τα πόδια σου. Να συρθώ. Να ολολύξω. Να βουβαθώ. Να σε αισθανθώ. Κοντά μου. Μα πολύ κοντά σου. Να σε σφίξω. Να σε προσκυνήσω. Και να σβήσω. Είμαι μόνος. Και μ' αφήνεις. Μα δε σ' αφήνω εγώ. Λόγια κοινά πρόστυχα ανεβαίνουν στα χείλη μου."

Να 'σαι καλά!