Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Πώς γίνεται-ανυποψίαστος- να πιστεύεις ότι δε σε ξέρει κανείς δικός μου; Σε έχουν δει πάνω μου, σε φέρω στο δέρμα μου...πλένω τον εαυτό μου και πλένω και σένα μαζί πάνω μου..  σε εκπέμπει το κορμί μου σε κάθε του κίνηση. Στις κόρες των ματιών μου γυαλίζει το είδωλό σου...είμαι εμποτισμένη, ξεχειλίζω από εσένα...πώς αλλιώς να στο πω;

Βουβό το σπίτι, ακατοίκητο από την ώρα που έφυγες, γιατί εσύ το γέμιζες απολαυστικά ασφυχτικά αυτό το σπίτι, κι εμένα...Πονάει το δέρμα, το στομάχι μου...το στήθος μου κάθε που ανασαίνω..από την απουσία σου.. κι από τις λέξεις που φτάνουν στη γλώσσα μου, στα δόντια μου κι εξορίζονται πίσω στο στομάχι μου ανείπωτες...νιώθω κάθε λέξη να κατεβαίνει τον οισοφάγο μου, σαν τη σκληρή αμάσητη μπουκιά... γιατί αγάπη μου πάντα ο ένας από τους δυο μας άπλωνε το χέρι να σηκώσει τον άλλο ..." μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά...κι αν δεν πάνε, έχεις εμένα....", κι ας μην έχω τώρα άλλη ανάσα απ´τη δική σου να ζεσταίνει τον αυχένα μου τις νύχτες. Ανακάθισα στο κρεβάτι, ανόρεχτα άφησα τα πέλματά μου στο ψυχρό μάρμαρο...κρυώνω πολύ χωρίς εσένα...ρούχα πεταμένα στο πάτωμα, εξαντλημένα, το είχαν επιτελέσει το χρηστικό τους καθήκον...θυμάσαι που ξυπνούσαμε μετά από νύχτες εξωστρέφειας της σάρκας και τα μάζευες από κάτω και με πρόσεχες, και  δε σε χόρταινα να μ´ αγαπάς, γιατί εσύ ήσουν για μένα, δεν υπάρχει τρόπος να στο εξηγήσω, δεν εξηγούνται όλα τα πράγματα, δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος της φωνής σου...κι οι εκρηκτικές συμπήξεις τους μέσα μου.. Έβαλα καφέ στην μπλε σου κούπα, και βούλιαξα στον καναπέ, δίπλωσα τα πόδια μου κάτω από το πουλόβερ σου...πάλι το φορούσα, σε φορούσα...Να ´σαι στην οθόνη μου...καλημέρα και τα νέα της μέρας σου... Αποστρέφομαι την τεχνολογία κάτι τέτοιες ώρες..μου στερεί το γραφικό σου χαρακτήρα, τη βιασύνη ή την καλλιγραφία σου, τις παύσεις, τις μουντζούρες σου, τα χείλη σου να εκφέρουν λόγια μόνο για μένα, ή έστω το χαρτί που έπιασαν τα χέρια τα δικά σου να μου γράψεις.

Και ξέρεις τι είναι αυτό που δεν αντέχω; Εξαντλείται η φαντασία μου τελευταία, κάθε που σε σκέφτομαι. Πρέπει να συγκεντρωθώ πολύ να φέρω στο νου μου την πιο μικρή λεπτομέρεια του προσώπου σου, τη μυρωδιά στο λαιμό σου. Κι έπειτα δεν ξέρω σε ποιό μικρόκοσμο να σε τοποθετήσω... σε ποιά κούπα πίνεις τον καφέ σου όταν ξυπνάς -άσε με να στον φτιάξω εγώ-... ποιό τραγούδι σιγοτραγουδάς...πώς έφτιαξες τα μαλλιά σου και ποιά μπλούζα φόρεσες, ποιούς δρόμους περπατάς-πάρε με μαζί σου-... τι βλέπεις απ'το παράθυρο του σπιτιού σου-άνοιξε την κουρτίνα να μας ζεστάνει το φως-..  ποιό χέρι άγγιξες σήμερα- δεν ήταν το δικό μου;-..

Άκουσες; Κρυώνω πολύ χωρίς εσένα...

"Καλημέρα μωρό μου, μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά, κι αν δεν πάνε...εσύ από πάντα είχες εμένα"

2 σχόλια:

Caesar είπε...

"One is not half two
It's two are halves one"
εγραφε ο e.e.cummings,
(το ενα δεν ειναι το μισο του δυο
ειναι τα δυο μισα του ενα
)
και δεν νομιζω οτι θα εβρισκε ιδανικοτερη ανταποκριση απο το κειμενο σου

piXie είπε...

Κι αντίθετα από αυτό....
It's the halves that halve you in half....