Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Βάρδια


  Ήταν στο χαρακτήρα μου, επιστροφές να μην κάνω. Έμενα...δινόμουν ολάκερη....στράγγιζα την ψυχή μου...μέχρι που μου τελείωνα και έφευγα. Και έδινα ευκαιρίες σε ανθρώπους που μπορεί να μην τις άξιζαν, μπορεί να μην τις θέλησαν καν. Τις έδινα απολύτως εγωιστικά...για να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου ότι δε φύλαξα από τις αντοχές μου. Ότι τις εξάντλησα κι εξαντλήθηκα και εγώ.... Και κάπως έτσι έσβηνε και το είδωλο απέναντί μου. Εγκλωβισμένη εκούσια σε μια νοσηρή πραγματικότητα, οι σκέψεις αυτές με κατέκλυζαν.

  Η αλήθεια είναι ότι ουσιαστικά νέα σου δεν έχω. Ούτε φωτογραφία σου έχω. Η αλήθεια είναι ότι η ανάμνησή  μου από σένα ξεφτίζει μέρα με τη μέρα. Σα να πολυκαίρισε εκεί κλεισμένη στο συνειδητό μου. Ξεφτίζει από ρεαλισμό, μα διόλου από συναίσθημα. Και θα 'ταν ρομαντικά συγκινητικό να σου πω ότι ξεχνάω τη φωνή σου. Αλλά θα 'ταν ψέμα φριχτό. Τη θυμάμαι καθαρά. Στα αυτιά μου ηχεί ακόμη η φωνή σου σαν το επιδιώξω, σα να σε άκουγα εκ γενετής μέσα μου. Κι όταν περπατώ στο δρόμο, εξακολουθώ να σε ψάχνω με τα μάτια μου, σα να μαι σίγουρη πως κάπου, κάποτε θα φανείς...Κι είναι φορές που νομίζω πως σε βλέπω να χάνεσαι μες το πλήθος... πάντοτε με απογοητεύει αυτός ο άλλος που πάλι δεν ήταν εσύ...
Κι η άλλη αλήθεια είναι πως τα όνειρά μου ταράζονται από 'σενα...ξυπνάω πάντα ένοχη που δεν έχω εσένα στη ζωή μου...Κι ας μην είσαι πουθενα... είσαι παντού.


   Κι ο χρόνος πέρασε, περνάει ακόμη τώρα που στέκομαι απέναντι στην οθόνη σου και σου μιλώ. Και περνάει τόσο άδειος από σένα...αισθητή η έλλειψη του μισού μου κόσμου. Γιατί η σκέψη, οι λέξεις μου, τα χέρια μου, τα μάτια μου, οι εκφράσεις μου, το γέλιο μου, το άγγιγμά μου, ποτέ έκτοτε δεν αφέθηκαν έτσι ελεύθερα όπως μες την φευγαλέα σου αγκαλιά...Κάθε ταίρι δίπλα μου θα ζήλευε αυτό που ήσουν εσύ για μένα.


"Δε χωρίσαμε.
 Μου ΄φυγες, δειλέ."
(Βάρδια, Καββαδίας)