Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

In the light

Στο όνειρό μου εχθές μ' αγκάλιασες και σ´ αγκάλιασα σφιχτά...και σου είπα πολλές φορές ότι σε αγαπάω και πάλευα να σε δω στο πρόσωπο...γιατί το υποσυνέιδητο ήξερε ότι γρήγορα θα φύγεις αυτή τη φορά.  Όλα άλλαξαν κι όλα ίδια έμειναν από τότε που μου έφυγες.  Προσπαθώ να μας θυμηθώ...να σε θυμηθώ...Τι δε θα 'δινα να σε είχα δίπλα μου αδερφή μου...να τα μοιράζομαι όλα μαζί σου και να ελαφραίνω, να γυρίζω σπίτι και να το νιώθω  σ π ί τ ι...γεμάτο και ζεστό...να περιμένω να κάτσουμε στο κρεβάτι να μιλήσουμε για όλα και για τίποτα, να τσακωθούμε γιατί σου παίρνω τα ρούχα...Τι δε θα 'δινα να με ενοχλεί ο ήχος του βιολιού και του πιάνου στο σαλόνι...που τώρα νοσταλγώ απελπιστικά..να μη με νοιαζει αν θα δω κανέναν άλλο αφού είχα εσένα...Μου λείπει να μη νιώθω μόνη. Και είχα να σε ρωτήσω τόσα πολλά πράγματα...Γιατί δε στα ρώτησα ποτέ; Έμεινα τωρα με την απορία...

Τότε δεν ήξερα οτι δε θα τσακωθούμε άλλη φορα..οτι δε θα ξανακλέψω απ' τα ρούχα σου...οτι θα γίνονταν όλα δικά μου και άχαρα...οτι δε θα ξανακούσω τις μπότες σου μπαίνοντας σπίτι...οτι δε θα με ξαναφωνάξει κανείς με το παρατσούκλι που μόνο εσύ με αποκαλούσες...πως δε θα προλάβω να σου πω οτι σ' αγαπάω, κι ένα συγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που είχα άδικο και το ήξερα, κι ένα ευχαριστώ... για 'κεινα τα λουλούδια όταν ήμουν άρρωστη και για τα γέλια μας εκείνο το βραδυ του καύσωνα που κοιμομασταν διπλα διπλα στο παλιό μας σπίτι στην Αθήνα... που ήσουν πρότυπο, που ήσουν φίλη μου, που μ' άφηνες να τρώω τα μούτρα μου..κι ας ήξερα ότι με προειδοποίησες... που με τράβηξες μπροστά για όλη την υπόλοιπη ζωή μου, που μ' έμαθες ποιός είναι Άνθρωπος...Τότε φεύγοντας απ' το σπίτι δεν ήξερα οτι θα 'ναι η τελευταία φορά που σε βλέπω, κι ούτε ήξερα γιατί έλειπα συνέχεια από το σπιτι...νιώθοντας το θανατο να φτάνει...Δε γνώριζα ότι δε θα είχα χρόνο να συζητήσω μαζί σου όλες μου τις ανησυχίες ...κι αυτές και τις επόμενες...κι ότι θα ένιωθα τόσο μόνη εφεξής. Ότι ποτέ πια οι γιορτές δε θα ήταν ίδιες...κι ότι θα με τσιμπούσε η καρδιά μου όταν με ρωτάνε πόσα αδέρφια έχω...Δύο...δύο θέλω να απαντήσω πάντα. Έναν αδερφο...και την καλυτερη αδερφή. Δεν ήξερα οτι δε θα μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο όταν θελήσω...κι ούτε πως θα σε δω ασαλευτη, χλωμή μπροστά μου...κι ακόμη πως θα πρέπει να ειδοποιήσω εγώ τον αγαπημένο σου πως έφυγες...Τι πάει να πει έφυγες...τι πάει να πει δεν υπάρχεις.

Μακάρι να σε είχα εδω...τίποτα να μην είχε αλλάξει...Σε νοσταλγώ...Εσύ που έφυγες όμως, έμαθες σε μένα που μαι ακόμη εδώ πως το πρόβλημα είναι ότι νομίζουμε ότι έχουμε αρκετό χρόνο. Όλα είναι ρευστά, δεδομένο δεν είναι τίποτα... Με έμαθες να ζω με την ψυχή μου, να τη χαρίζω διάφανη, να αγαπάω, να συγχωρώ, να δικαιολογώ, να υπομένω, να χαϊδεύω...Μου έμαθες πως είναι δειλό να πληγώνεις, να μην ζητάς συγνώμες και να μη λες τα σ' αγαπώ σου στο όνομα κάποιου εγωισμού... Να χαίρομαι με τα λίγα και τα αληθινά...Γιατί...θυμάσαι τί μου χες πει;... "Κάποια φορά, δε θα υπάρχει επόμενη φορά..."

1 σχόλιο:

λιμανάκι είπε...

Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Το ξέρω και σε νοιώθω. Εύχομαι κάποια στιγμή αυτός ο πόνος να γίνει πιο απαλός