A pixie's magic box...

2010-03-30T02:54:00.002+03:00

....Κι αν κάποιος δεν κατάφερε από την αρχή να γράψει μέσα σου βαθιές και σίγουρες γραμμές, πώς περιμένεις να πιάσει το μολύβι αργότερα;
....Κι ένα σκοτεινό αγόρι γυρίζει γύρω γύρω, αλλά σκοντάφτω. Σπάει ο καθρέφτης και το ειδωλό του μοιράζεται σε 1000 κομμάτια. Όσα και τα λόγια του.
...μα...''κάθε πράγμα στον καιρό του".
...Κι ένα σκοτεινό αγόρι γυρίζει γύρω γύρω.
...Γυρίζει γύρω μου με χαμόγελο σιγουριάς.
Μα έτσι που στρέφει το βλέμμα αλλού...δε θα καταλάβει πως ξέφυγα...απτον κύκλο του.
...Κι ύστερα, θα βρεθεί μόνος του στη μέση του δικού του κύκλου, χαμένος στο δικό του παιχνίδι...

2010-02-10T14:05:00.002+02:00

Η τελευταία βδομάδα....μια απλή μετατόπισή μου στο χώρο...αντε και στο χρόνο. Μόνο που αυτόν δεν τον κατάλαβα. Κοιτάω πίσω και απλά μετράω μέρες που περνάνε. Το πρόσωπό μου στον καθρέφτη, παραμορφωμένο. Νιώθω πως πιο κάτω δεν έχει... Μια νέα αρχή με ψάχνει, αλλά λίγο πριν δώσουμε τα χέρια, την χάνω ξανά... Άνθρωποι-σκιές γύρω μου...παρουσίες-απουσίες...
...........Κι όλα όπως τ άφησες είναι.........
Να κοιτάω κατάματα την αλήθεια......αλάτι στην πληγή μου.... Αλλά πως αλλιώς να ψηθεί.
Και τώρα ίσως να καταλαβαίνω λιγάκι τον σκοτεινό σου κόσμο, τον αποξενωμένο...

2009-09-05T01:57:00.002+03:00

Ένα κομματι ήλιος καρφώθηκε στα πόδια της άμμου.
Νυχτώνει.
Τα μάγια μίλαγαν για ίχνη χαμένα στο σκοτάδι, κι εμένα να σε ψάχνω όλη νύχτα...

in this silence....in this white wave....I m sinking....

2009-08-09T17:12:00.002+03:00

Συναισθηματικός μετανάστης τριγυρίζω σε λιμάνια και θάλασσες, ψάχνοντας αγκαλιά να με ηρεμήσει μα τίποτα δε με αντέχει γιατί δεν το αντέχω εγώ. Δε χωράω τον εαυτό μου, δε χωράω στον εαυτό μου, μα ούτε σκορπίζομαι τριγύρω. Ασφικτυώ στα όρια της σκέψης μου, χωρίς όμως να μπορώ καθαρά να σκεφτώ, να φτάσω στο κλειδί της λύτρωσής μου...

Στο μεταίχμιο

2009-06-29T00:12:00.005+03:00

Σε σκέφτομαι σήμερα...
Όχι δεν είναι μια ξεχωριστή μέρα, γιατί κάθε μέρα σε σκέφτομαι...
Κι ό,τι πιο όμορφο κρύβω μέσα μου από συναίσθημα έρχεται και ξεκουράζεται στο πρόσωπό μου...
Είναι περίεργο αυτό που νιώθω, νιώθω σα να μην έχεις φύγει. Συνέχεια έρχεσαι στον ύπνο μου...και μ' αρ'εσει...πάντα είσαι χαμογελαστή, πάντα χαρούμενη... Ανοίγω τα μάτια έπειτα, συνειδητοποιώ πως ήσουν ένα όνειρο, θλίβομαι για αρχή, κι όμως μετά χαμογελώ...Γιατί το ξέρω αλήθεια πως δε μ' έχεις αφήσει. Ή πως άφησες τόση αγάπη εδώ κάτω, που φτάνει για μια ζωή να μ' αγκαλιάζει...
Είχα γράψει...."να χα προλάβει να σε κάνω μια ακόμη αγκαλιά, μήπως και σε κρατήσω εδώ..."
Το ίδιο βράδυ ήρθες στον ύπνο μου και με έκανες την πιο μεγάλη αγκαλιά. Την ένιωθα...

"Είσαι σα να 'σαι στο μεταίχμιο...", σχόλιο αυτής της εικόνας. Στο μεταίχμιο ζούμε την κάθε μας στιγμή. Μόνο που το καταλαβαίνουμε μονάχα τη στιγμή που ναι να γύρουμε από τη μία ή την άλλη μεριά.

...Κορόιδευες λιγάκι αυτό εδώ, το μαγικό μου κουτί... Μα απόψε θα ρίξω μέσα του τους ψιθύρους μου, να τους ακους, να σ' αγκαλιάσουν...
Σ' αγαπώ πολύ my sis.

2009-04-17T19:35:00.002+03:00

" When the going gets tough, only the tough get going..."

2009-03-31T10:00:00.002+03:00

Στη χώρα μου είμαι σε χώρα μακρινή
γελάω κλαίγοντας, χωρίς ελπίδα περιμένω
διασκεδάζω χωρίς ευχαρίστηση καμιά
είμαι δυνατός, αλλά δύναμη δεν έχω
ούτ' εξουσία
τίποτα δε μου ανήκει:
η αβεβαιότητα είναι η μόνη μου περιουσία.
Κερδίζω σε όλα κι όμως χαμένος παραμένω.
Όταν ξημερώνει, στον Θεό λέω Καληνύχτα
κι όταν ξαπλώνω, φοβάμαι πως θα πέσω.

Francois Villon, Ballade (1460;)

Φύλακας Άγγελος

2009-03-19T15:08:00.003+02:00

Σε θυμάμαι να το παίζεις στο πιάνο αδερφούλα μου...Το αγαπημένο μας...Πάντα σε θυμάμαι, πάντα θα σε θυμάμαι...Το μόνο που με παρηγορεί είναι να είσαι καλύτερα εκεί...Εύχομαι να μπορούσα να σου είχα πει περισσότερες φορές πόσο σε αγαπούσα... Ξέρω όμως ότι ήδη το ήξερες.. Και να είχα προλάβει να σε κάνω μια αγκαλιά ακόμη, μήπως σε κρατήσω εδώ. Φωτεινό αγγελάκι, θα σε ψάχνω τις ξάστερες νύχτες στον ουρανό...Θα σε βρίσκω πάντα εκεί, και θα σου μιλάω όπως πάντα... Χαίρομαι που είχα την τύχη να έχω μια τέτοια ψυχή δίπλα μου τόσα χρόνια. Τώρα θα βαδίζω μόνη. Μα θα ακούω τη φωνή σου μέσα μου.

2009-03-01T00:05:00.001+02:00

Silence

2009-02-22T01:42:00.005+02:00

Σ' ονειρεύομαι...
σε όνειρα παιδικά...
στη βροχή...
σε σκόνη φωτός, από μισόκλειστα παράθυρα...
σε ένα έρημο ψηλοτάβανο δωμάτιο...
στη μπλε σκιά του ήχου...
στον ήχο της φωνής σου...
μες το άγγιγμα...

Σσσσσ, σωπάστε φτερά μου, σταματήστε ανοιχτά...
Σσσσσ, ακούω τη σιωπή σου, κι αυτά που δεν λες...

Λείπουν οι λέξεις, μα περισσεύουν οι εικόνες που μου αφήνεις.
Κάνω μια σκέψη, ανοίγω το λεξικό σε μια τυχαία λέξη. ΚΑΤΑΦΑΣΗ.
Καταφάσκω μαζί σου σε χρόνους ποικίλων χρωμάτων και διαθέσεων, έντονης ζωής και συναισθημάτων.
Απόψε διασχίζω στα όνειρα αβίωτες στιγμές μαζί σου...
Μόνο...να... δεν μπορώ να κοιμηθώ...Να πλέξω το χέρι μου στο δικό σου; Μόνο για απόψε...

...μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη...

2009-01-14T18:05:00.002+02:00

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ Τετάρτης περπατούσα στην Ερμού. Μόνη. Είναι τόσο ωραίος αυτός ο δρόμος άδειος και νυχτερινός. Εύθραυστος. Μια φωνή με σταμάτησε. Ένας άντρας με θλιμμένα μάτια, κάθονταν με την κιθάρα του στα πόδια και τραγουδούσε...Φωνή τόσο δυνατή και διαπεραστική.... Ain't no sunshine when she is gone... only darkness every day... Κοντοστάθηκα. Σιγοτραγουδούσα μαζί του. Πλησίασα να του αφήσω μερικά κέρματα. Τόσο λίγα μπροστά στη συναισθηματική αφύπνιση που μου χάριζε... Τον κοίταξα στα μάτια και του χαμογέλασα. Μάτια τόσο θλιμμένα... Έκατσα σε μια γωνιά παράμερα για ώρα και τον άκουγα...Δεν ήθελα να με βλέπει, ένιωθα λες και του έκλεβα τη μοναξιά του, τη στιγμή του...

Ακούω το τραγούδι τώρα...σε στιγμή που με τραβάει κάτι προς τα κάτω... Παραδόξως τον τελευταίο καιρό με κερδίζει το πάνω σε σχέση με το κάτω μου...με το βυθό μου... Αλλά η πάλη μεταξύ τους δε σταματά ποτέ. Τη χαρά μου να την ξεκινάω από μέσα μου, αυτό προσπαθώ να θυμάμαι συνέχεια! Κάθε που χάνω το θάρρος μου, ανοίγω το φύλλο της ντουλάπας και ρίχνω μια κλεφτή ματιά σε εκείνη τη φράση που είχα γράψει εκείνο το βράδυ..."Μερικές φορές αρκεί να πιστέψεις σε κάτι"... Χαμογελώ πάντα κλείνοντάς το!
Δεν είμαι εδώ για να κλέβω ενέργεια, αλλά για να δίνω από τη δική μου... :) Aπλόχερα!
Θα φωλιάσω στην ψυχή μου σήμερα!

2008-12-09T13:29:00.008+02:00

- "We don't need to have a plan", είπε.

Την περιεργάστηκα για μερικά δευτερόλεπτα, ύστερα έστρεψα τα μάτια στο παράθυρο και την άφησα να μιλάει.

-"Τη μέρα εκείνη είχε λίγο περισσότερο κρύο. Τι ανακούφιση... Περπατούσα στον άδειο δρόμο μόνη μου....σχεδόν έτρεχα.
Από καιρό περπατούσα...
Απο καιρό στον άδειο δρόμο...
Από καιρό μόνη μου...
Ένα ποδήλατο πέρασε δίπλα μου σ' ένα εύθυμο ρυθμό και με χαιρέτησε. Το χαιρέτησα κι εγώ δειλά. Ο ρυθμός εκείνος ήταν τόσο ξεχωριστός, τόσο διαφορετικός από το κρύο, από το δικό μου ρυθμό.
Γύρισα στο σπίτι. Από εκείνον τον ίδιο άδειο δρόμο, πατώντας πάνω στα ίδια βήματα που με είχαν πάει σε εκείνον τον περίπατο, σαν ξόρκι που το λες ξανά και ξανά, μήπως και πιάσει. Άνοιξα την πόρτα νωχελικά, κλείδωσα ασυναίσθητα. Πλησίασα το διπλοκλειδωμένο συρτάρι μου. Ξεκλείδωσα μια, ύστερα και δεύτερη. Γέμισα τις χούφτες μου με εκείνα τα άσπρα κ ο χ ύ λ ι α, τα κούφια, τα ακατοίκητα, πλησίασα στο παράθυρο και τα σκόρπισα μακριά. Το μόνο που ακούστηκε ήταν ο ήχος τους πάνω σε κάτι ξ ε ρ ο λ ι θ ι έ ς, άτσαλες κατασκευές που είχα χτίσει κάποτε για μερικά ξηλωμένα όνειρα.
Εκείνος ο εύθυμος ρυθμός στριφογυρνούσε στο μυαλό μου. Αποβραδίς σχεδίασα να ακολουθήσω ξανά τον ίδιο δρόμο. Εικοσιτετράωροι αιώνες πέρασαν μέχρι να ξαναδώ τις ροδιές πάνω στο ποτισμένο χώμα, κάθε φορά όλα και πιο βαθιές.
Εκείνη τη νύχτα ξάπλωσα αφήνοντας μια καραμέλα να λιώσει στο στόμα, αφήνοντας το σ ε λ η ν ό φ ω ς να λιώσει την ψυχή μου. Ο χρόνος κυλούσε, μα κυλούσε κι από μέσα μου αυτή τη φορά. Με ακουμπούσε , με αποπλανούσε τα βράδια."

Με τα δάχτυλα χάζευα ένα κατακόκκινο Αλεξανδρινό ακουμπισμένο με επιμέλεια πάνω στο πιάνο.

-"Το είχα αγοράσει εκείνο το πρωινό", είπε σπάζοντας τη σιωπή με μια ανείπωτη γλύκα στη φωνή της. " Ένιωθα έντονα την ανάγκη να βγω έξω. Ντύθηκα και βρέθηκα σαν τουρίστας στα ανεξερεύνητα στενά της πόλης. Πόσο ομορφιά τόσο κοντά...Κάπου εκεί ανακάλυψα ένα μικρό ανθωπολείο, στ' αλήθεια μια τρύπα. Αγόρασα αυτό το Αλεξανδρινό, χαμογέλασα στην καλή κυρία, κι αυτή μου το ανταπέδωσε χαρίζοντάς μου ένα ροζ τριαντάφυλλο. Χαμογέλα...το χαμόγελο σε σένα θα γυρίζει πάντα...μεγαλύτερο απ' ότι το έδωσες. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή του. Θυμάμαι να χαζεύω τα σύννεφα στην αγκαλιά του, να γελάω σαν παιδί, να κάθομαι σε μια ξύλινη βεράντα και να μιλάω για όλα. Σα να με είχαν τρυπήσει όλα τα α δ ρ ά χ τ ι α του παλατιού μου, είχα πέσει στον ύπνο το βαθύ της Ωραίας Κοιμωμένης, με το πιο πλατύ χαμόγελο στα χείλη ζωγραφισμένο. Όχι, εγώ δεν ήθελα να ξυπνήσω."
"Ξέρεις," είπε διστάζοντας, "καμιά φορά σκεφτόμουν να αμπαρώσω με ένα σ ύ ρ τ η τη χαρά να μη μου φύγει μακριά. Καλύτερα που δεν το έκανα. Κατάλαβα έτσι πως τη χαρά μόνοι μας τη δημιουργούμε, από μέσα μας, την αφήνουμε ελέυθερη και την βλέπουμε φωτεινή αντανάκλαση σε κάθετί γύρω μας.
Να δίνεις, κι ύστερα να παίρνεις, έτσι μόνο θα ζωγραφίζεις στη ζωή σου, ύπαρξη ολοκληρωμένη, ανεξάρτητη από τον άλλο. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να βρεις και να χαρίσεις την πλήρωση."

Γύρισε με κοίταξε και έκλεισε πονηρά το μάτι, να επισφραγίσει τη σιωπηρή συμφωνία μας.

Μερικές λέξεις είχα χαρισμένες από τη melian να γράψω κάτι. Τις πήρα, τις ανακάτεψα..πολυ περισσότερο τις χάρηκα.
Στις λέξεις.......μoβ-θαλπωρή-αραχνούφαντος-λειψοφεγγαριά...........αν θέλουν μπορούν να δώσουν πλαίσιο το asteraki, ο dorian, o ναυαγός στο γαλάζιο, η chrisa, κι όποιος άλλος θέλει.

2008-11-19T09:48:00.002+02:00

[Κάθομαι εδώ και βρέχομαι...
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα. Κ.Δ.]

Σήμερα μ' αρέσει τόσο που βρέχει. Το νερό δε μ' ενοχλεί, κι ας πέφτει πάνω μου. Γεμίζει το άδειο μου με ήχο, εικόνες και σταγόνες.
Είναι περίεργη η αίσθηση του χρόνου μου σήμερα. Σα να μεταφέρομαι αλλού...

Της σιωπής ο πλούτος

2008-10-27T12:19:00.007+02:00

Δεν τη συνήθισα τη νύχτα που αιφνίδια μεγάλωσε, κι ας ήταν για να πνίξει στο σκοτάδι όσα δεν άντεχε η μέρα. Όμως, το νέο βάρος της νύχτας ποιός θα το σηκώσει; Έμεινε σε μας χρέος. Στα σκοτάδια να πορευόμαστε, κοινή η μοίρα, αποφασισμένη με μια σιωπηρή συγκατάθεση. Κι είδα στα μάτια μου κι εγώ όλο το φως κι όλο το σκοτάδι. Όλο το σκοτάδι...όλο...Τίποτα δε φαινόταν από πίσω, μάτια κενά. Μήτε κι εγώ η ίδια δεν είδα κάτι μέσα τους. Κι οι σύντροφοι μ' είχαν τρελάνει με θεοδόλιχους εξάντες πετροκαλαμήθρες και τηλεσκόπια που μεγάλωναν πράγματα—καλύτερα να μέναν μακριά, κούνησα καταφατικά το κεφάλι στο Σεφέρη.

Έχω ρίξει μες τ' άπατα μιαν ηχώ του Ελύτη, να μου συμπαραστέκεται το άδειο κάθε που μόνη μου μιλώ.

Το σκοτάδι στέγνωσε.

Σ' ένα όνειρο που πάντα χάνω όταν ξυπνώ

2008-10-25T01:14:00.003+03:00

Χτες βράδυ, η πρώτη βιτρίνα με χριστουγεννιάτικα, εκεί κάπου σε μια μικρή πλατεία.
Στάθηκα.
Μουσική ακούγονταν.
Για λίγα δευτερόλεπτα ήταν ήδη Χριστούγεννα.
Μελαγχολία, ανάκατη με χαρά.
Για λίγα μόνο δευτερόλεπτα.

When I don't believe in love nothing is real for me

2008-10-17T13:20:00.006+03:00

Κάποιες απαντήσεις συνάντησαν τα γιατί μου. Όχι πολλές, μα αρκετές για να αλλάξουν την πορεία της σκέψης. Μια ριπή κρύου ανέμου εισβάλλει στο χώρο και με παγώνει. Με καθηλώνει στο παρόν. Άλλαξε η οπτική μου. Και πόσα μένουν ακόμα για να μάθω... Σα να έχω ένα παζλ με 100 κομμάτια, κι εγώ έχω μόνο μερικά του κέντρου, και μια γωνία. Απαίτηση πάνω της να στηριχτώ να συνθέσω το παρόν, το παρελθόν. Ένα μέλλον.

Δεν άλλαξα. Η διάθεσή μου, ναι. Ηρέμησε και χαμογέλασε, ύστερα πέταξε σαν παιδί τα σκεπάσματά της, σα να βαρέθηκε την αδράνεια της ηρεμίας, και βγήκε ξανά στο δρόμο να ανησυχήσει, να ψάξει, να αναζητήσει. Θα φταίει κι αυτή η αρρώστια που με κρατά ξανά μέσα στο σπίτι. Μ' αναγκάζει να στροβιλίζομαι σε ό,τι έχω αφήσει κενό και αναπάντητο μέσα μου. Θύμωσα στη σιωπή, ύστερα την άφησα κι αυτή στην ησυχία της, της γύρισα την πλάτη- με λύπη-, κι απομακρύνθηκα.

Χτές βράδυ, έπαιξα με χρώματα. Τα ανακάτεψα. Δοκίμαζα μακιγιάζ. ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΤΗΚΑ. Σκούρα βερνίκια στα νύχια, μαύρα μάτια με έντονες γραμμές. "Επιθετική", τιτλοφορήθηκε το έργο. Έπιασα να τα σβήσω όλα από πάνω μου, μουντζούρες. Κρέμασα το ρόλο μου στην ντουλάπα για άλλο βράδυ. "Επιθετική", ακούς; Δεν ήμουν. Δε θα 'μαι. Κι όμως εμένα μ' άρεσε. Σκληρά μάτια. Μα ψεύτικα. Κράτησα το σκούρο βερνίκι, να μου θυμίσει το επόμενο πρωί λίγο από σκληρότητα, λίγο από δυναμισμό.

Κρέμασα πάνω από το στρώμα μου μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, μεγάλη σε πλάτος. Μέσα της τα ήσυχα νερά μιας θάλασσας, πάνω τους μια ξύλινη βάρκα, σε γαλήνια ισορροπία. Έμοιαζε τόσο εύθραυστη. Ξεχείλιζε από το χαρτί, σχεδόν ήμουν μέσα της. Άθελά μου, είδα σ' αυτή εκείνη την παλιά βάρκα του Γιώργη, που πηγαινοέρχονταν στη Σπιναλόνγκα, το νησί των λεπρών ( από το βιβλίο Το Νησί). Εκείνη η βάρκα όπως τη σχημάτισα στη φαντασία μου, έμοιαζε τώρα τόσο πολύ μ' αυτή που είχα μπροστά μου. Πηγαινοέρχονταν στο νησί, να μεταφέρει ανθρώπους, μα πιο πολύ κουβαλούσε καρδιές κι αισθήματα.
Έγινε δική μου τώρα, να με πηγαινοφέρνει σε όνειρα ξυπόλητα.

Ήθελα πολύ να ήμουν από την απέναντι μεριά. Μπορεί και όχι.

2008-09-21T23:31:00.004+03:00

Έξω έχει βραδιάσει, από νωρίς πια. Οι μέρες μίκρυναν, μαζί και η διάθεση των ανθρώπων γύρω μου. Σα να την πνίγουν στο σκοτάδι. Γυρίζω στο σπίτι μου, μέσα στην πρώιμη νύχτα. Ψιχάλες φθινοπωρινής βροχής πέφτουν στο πρόσωπό μου. Πυκνές, μα απαλές. Κλείνω τα μάτια κι ο αέρας τις φέρνει πάνω μου. Μια φωνή δίπλα μου με ρωτά αν με ενοχλεί. Μα πώς θα μπορούσε; Μόνο αίσθηση ελευθερίας νιώθω, μόνο λύτρωση. Όχι από κάτι συγκεκριμένο. Χαμογελώ αχνά. Αλλά μαζί λυπάμαι, για αυτή τη μελαγχολία γύρω μου. Θα γυρίσω σπίτι μου σκέφτομαι, και στη ζεστασιά του, στην οικειότητά του, θα αφεθώ. Το έχω ντύσει με τα αισθήματα που θέλω, να το νιώθω σα μια αγκαλιά.

Ένα κορίτσι γαλάζιο, με βάζει σε σκέψεις. Η λογική ή η καρδιά; Ποιό να ΄ναι το σωστό τελικά;
Υπάρχει σωστό; Από τη στιγμή που αυτά τα δυο θα συγκρουστούν, όποιο και να διαλέξεις υποφέρεις, αλλά με διαφορετικό τρόπο.

-Νομίζω ότι το καλύτερο είναι να φύγεις, όταν αρχίζεις να υποφέρεις για κάτι από τα δύο.
-Μα όταν φεύγεις τότε είναι που επικρατεί η λογική.
-Κι η καρδια πόσα μπορεί να αντέξει;
-Όσα δε χωρά η λογική, γι' αυτό λέγεται καρδιά. Αλλιώς θα ήταν ίδια με τη λογική.
-Κι όσοι ζουν μόνο με τη λογική, χωρίς το συναίσθημα, τι έχουν ζήσει πραγματικά, τι έχουν νιώσει;!
-Ποτέ δεν ξέρεις, κι αυτοί μπορεί να έχουν συναισθήματα, μα να τα κρύβουν.
-Σίγουρα η καρδιά είναι πάντα εκεί, και δε σ'αφήνει να ησυχάσεις, παρασιτεί συνέχεια σε βάρος της λογικής. Αλλά εκτός από αυτό υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Υπάρχουν κι η αξιοπρέπεια, κι ο αυτοσεβασμός.

Πάντα έβαζα πάνω απ' όλα το συναίσθημα. Όλα μου φαίνονταν άσχημα, αδιάφορα ξένα από εμένα όταν έλειπε αυτό. Γκρίζα, με έτρεπαν στη φυγή. Μα κάποιες φορές δε φτάνει μόνο αυτό. Έρχεται κ η λογική. Και είναι φορές που την έχω διαλέξει. Και δεν το έχω μετανιώσει. Είναι όταν κάποιος καταπατά το εγώ μου, την ύπαρξή μου, όταν ζει σε βάρος μου. Τότε όχι, δεν το μετανιώνω. Κι η καρδιά σωπά, γιατί καταλαβαίνει το καλό της. Αυτοσεβασμός, θα έλεγα ότι είναι, και εκεί δεν ταιριάζουν οι υποχωρήσεις.
Μα ακόμα ταλαντεύομαι...Λογική.....Καρδιά..... Η ισορροπία τους που να βρίσκεται...Ίσως δε χρειάζεται πάντα να το ψάχνουμε.

Δυο καρδιές....
Δυο αστέρια....
Όλα από πηλό....
Φθαρτά στην αρχή, σταθερά και αναλλοίωτα μετά.
Όλα για να τα χαρίσω.
Κι όμως ψάχνω ακόμη τα χρώματα για να τα βάψω.
Δεν τους πάνε όλα.
Ψάχνω τα χρώματα.
Μέσα μου θα τα βρω...

Τη μια καρδιά θα τη βάψω γαλάζια, να στη χαρίσω κοριτσάκι, να την κρατάς στα χεράκια σου, να την κοιτάς, να χαμογελάνε τα μάτια σου. Φυλαχτό γαλάζιο να ναι για σένα...

Κι όμως μένουν ακόμα....μια καρδιά....δυο αστέρια....και τα χρώματα.
Μέσα μου να ψάξω, να θυμηθώ.

2008-09-13T22:12:00.001+03:00

Προσωπική μου ιδιότυπη επανάσταση!

2008-08-31T12:50:00.003+03:00

Που χωρά η ευτυχία;

H ευτυχία μπορεί να χωρά

....σ' ένα αυτοκίνητο τα ξημερώματα με ανθρώπους που αγαπάς,

....στη συνύπαρξη φεγγαριού και ήλιου στον πρωινό ουρανό

...στο στήσιμο πύργων στην άμμο με μια μικρή σγουρομάλλα,

.....στο πρώτο κοχύλι,
..στο γέλιο και στην αναμονή του επόμενου μεγάλου κύματος,

....στη βουτιά καταπάνω στο κύμα,

..στο καβούκι μιας χελώνας από άμμο,

...στα πορτοκαλιά χρώματα της θάλασσας την ώρα του δειλινού, τόσο ωραία να κολυμπάς μέσα τους, σε ντύνουν

....σε μια συμφιλίωση, κι ύστερα να φωνάξεις σε όλους ότι τους αγαπάς,

...σε μαθήματα μπαλέτου στην άμμο :) ,

.......στα φώτα των ιστιοφόρων,
...σε δυο σκηνές,

......στην αίσθηση της υγρής άμμου πάνω στα γυμνά πόδια,

...σε ένα πιάτο με λουκουμάδες, με τέσσερα πιρούνια πάνω του,

.....στην άκρη,

...σε μια σιωπή κοινή, μοιρασμένη στα τέσσερα.

Θα με μάλωνε κάποιος ότι η ευτυχία είναι πολύ μεγάλο πράγμα για να χωράει σε τόσα πράγματα, για να χωρά σε τρεις μέρες. Μα τι είναι η ευτυχία; Για μένα δεν είναι τίποτα άλλο παρά αθροισμένες χαρούμενες στιγμές, παροδικές μεν, αιώνιες δε. Όταν η ψυχή σου δεν ψάχνει τίποτα περισσότερο.

Πού χωρά η ευτυχία λοιπόν;

Κατάλαβα έτσι ότι η ευτυχία μπορεί να χωρά, εκεί που τη χωράς εσύ, μέσα και γύρω! Σε πράγματα, σε πρόσωπα, σε σχέσεις, σε στιγμές, σε χώρο και σε χρόνο. Ίσως να μην χωρά σε βλέμματα ασύμπτωτα, αλλά μένουν τόσα άλλα...

Κι εκεί που ένιωθα για καιρό ότι όλα τα ζω σαν μέσα από καρτ ποστάλ....τέρμα πια τα καρτποστάλ. Προσωπική μου ιδιότυπη επανάσταση.

Η ευτυχία χωρά.....

Τέλος Εποχής !

Let's not make it into a big thing

Let's not get lost in this

Let's pretend it's not

It doesn't mean a thing......................τραγουδούν οι Tindersticks όλη μέρα!

2008-08-29T01:23:00.007+03:00

Άδειασα την ψυχή μου από τα όνειρα,

την δίπλωσα παθητικά στα τέσσερα,

την διπλοκλείδωσα στο συρτάρι.

Την επόμενη φορά, είπε.

2008-08-23T01:46:00.002+03:00

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.
H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος
Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

Φυγή,

Σεφέρης

2008-08-07T17:56:00.004+03:00

Πάει καιρός που
έχω ναυαγήσει
σε ένα άδειο κόσμο.

Είναι κάτι
κοχύλια, κούφια, ακατοίκητα,
που συνομιλούν
μαζί μου.

Θα τα αγκαλιάσω όλα
μία νύχτα,
να τα σκορπίσω
ένα ένα
στην άμμο,
την αυγή.
Μετρημένα.
Σε αριθμούς οικείους.
Καλοσχηματισμένα.
Άσπρα.

Θα τα ξαναμετρήσω
ύστερα
μια νύχτα με πεφταστέρια.
Θα φωτίζει η νύχτα,
στο λυγμό των χαμένων άστρων.

Άσπρο το φόρεμα θα φορώ,
θα μαζέψω στη χούφτα μου
όσα μου άφησε το κύμα δώρο από σένα,
και θα τα θάψω βαθιά.
Μέσα μου.
Να μη μου μιλάνε πια.

Κάτι κοχύλια...άσπρα...μετρημένα...καλοσχηματισμένα...
κ ο ύ φ ι α.
α κ α τ ο ί κ η τ α.

Μια νύχτα με πεφταστέρια.
Πάνω στη γραμμή του χαμένου αστεριού μου.
Ισορροπίες δύσκολες εκεί, κι ούτε λόγος για άλλες ακροβασίες...

Τα λιμάνια της ζωής μας

2008-07-23T08:38:00.006+03:00

Θυμάμαι καθαρά..το δρόμο του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα, μια καλοκαιρινή νύχτα πανσέλινη. Δρόμος πλατύς, φωτεινός. Δυο φοίνικες στέκονταν ακριβώς μπροστά του. Ανάμεσα σε παλάτια και δρόμους ιπποτών γλίστρησα και ρούφηξα με μερικές μόνο ματιές τις εικόνες. Και τις φύλαξα. Να τις θυμάμαι. Όταν οι άλλοι δρόμοι θα σβήνουν, εγώ θα παίρνω αυτόν του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα... Πλατύς και φωτεινός. Και τον νοιώθω τόσο οικείο. Σα να τον έχω κιόλας περπατήσει νύχτες σκοτεινές. Mόνη.

Ήθελα να χω ένα μικρό σπίτι στη θάλασσα. Με μικρά παράθυρα γαλάζια, ν' ανοίγουν, να μετρώ την απόστασή μου από τον ουρανό και τον ορίζοντα, να μου χαιδεύει ο μπάτης τα μαλλιά. Μ' ένα κρεβάτι σιδερένιο, μ' αστερίες και καδράκια μικρά στους γαλάζιους τοίχους. Παλιομοδίτικα βαζάκια στα περβάζια γεμάτα λουλούδια. Με βιβλία κάθε λογής στοιβαγμένα στο ξύλινο πάτωμα. Mε μικρά φαναράκια για κεριά, με διάθεση γαλάζια... Και τόσο μικρό που να χωράει μονάχα έναν... ή δυο μαζί σε μια φιγούρα, σε μια ύπαρξη, μαζί. Kανέναν άλλο.

Όνειρα... Αλκοολικά, παράνομα.

"Το λιμάνι της Ζωής μου", διαβάζω και κάθε τόσο σταματώ και σκέφτομαι. Τα φτάνεις κάποτε αυτα τα λιμάνια; Kαι πώς άραγε εννοεί ο καθένας το δικό του λιμάνι; Η αγάπη έκανε το θαύμα της, δούλεψα κι εγώ σκληρά, έδεσα τα φαντάσματα της αυτοκαταστροφής και τα σέρνω πίσω μου, να μην τα βλέπω, μήτε να τ’ ακούω. Δε θα αφήσω άλλο να επηρεάζουν τη ζωή μου. Μήτε φοβάμαι μη χαθώ, ξέρω τώρα πως το λιμάνι του ο καθένας μέσα του το κουβαλά, διαβάζω. (Ζοέλ Λοπινό)

Ήχοι απομακρύνσεων με φτάνουν.

Κάποτε...

2008-07-10T01:57:00.002+03:00

Πλησίασε με βήματα νωχελικά, στο ξύλινο τραπεζάκι. Άνοιξε το μουσικό κουτί. Μια μελωδία την αγκάλιασε. Οικεία. Σα να γνωρίζονταν από παλιά.

-Πιάσε το χέρι μου, της είπε, και την τράβηξε αμέσως προς κόσμους αλλιώτικους.

Πήρε στα χέρια της

ένα σκονισμένο κουτί, μπορντώ, βελούδινο, με χρυσό κούμπωμα. Φωτογραφίες...Ασπρόμαυρες φωτογραφίες ξεχύθηκαν. Έτρεμαν κι αυτές μαζί με τα χέρια της. Την τρόμαζαν. Δεν ήξερε γιατί. Το φτιασίδι στο πρόσωπό της άρχισε να τρέχει μαζί με τα δάκρυά της. Αναμνήσεις, κοσμήματα μιας άλλης εποχής την βάραιναν.

Κι η απουσία του...

Οι αχτίδες του ήλιου έπεφταν πάνω στο μεγάλο ρολόι του τοίχου. Άφησε τις βαριές κουρτίνες να κλείσουν. Δεν άντεχε το φως. Δεν άντεχε το χρόνο. Όχι σήμερα.

Το κουτί έπαιζε. Της το είχε χαρίσει εκείνος. Το είχε αφήσει ανοιχτό πάνω στο ίδιο τραπεζάκι, και την αγκάλιασε για να χορέψουν. Ακόμη ένιωθε το χέρι του στη μέση της, την ανάσα του στο μάγουλό της, το άρωμά του.

Έκλεισε τα μάτια της και αναπολούσε. Το καρουζέλ εκείνο στην πλατεία, άρχισε να γυρίζει στις θύμησές της. Μόνο που τώρα δεν μπορούσε να διακρίνει τα πρόσωπα. Μόνο σκιές. Αερικά. Όπως κι αυτός. Σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ, σα να τον είχε ζωγραφίσει ο νους της. Μα όχι...Εκείνο το κουτί, απόδειξη των νιάτων της και της ευτυχίας της. Απομεινάρι.

Σηκώθηκε. Πλησίασε το κουτί. Το έκλεισε απαλά, σχεδόν ευλαβικά. Κούρδισε το μεγάλο ρολόι του τοίχου, άνοιξε τις κλειστές κουρτίνες, τακτοποίησε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Τι άλλο να δει, παρά εκείνον.

Χάρη στο τραγουδάκι που μου χάρισες...

Deroulement infini

2008-07-04T21:50:00.004+03:00

Σου 'χει τύχει να φτάσεις στο μώλο και το καράβι σου να 'χει φύγει δέκα χιλιάδες μίλια ταξίδι, να 'χει νυχτώσει, να πέφτει ομίχλη στο ποτάμι, να 'σαι τρεις ώρες μακριά από το προξενείο σου; Στην τσέπη ούτε μια πένα, το πακέτο αδειανό. Είναι το πιο βαρύ θαλασσινό κρίμα. Για χρόνια σε δείχνουνε με το δάχτυλο..."Εκειός που 'χασε τότε το καράβι του στην..."

Το δάχτυλο, το νοιώθω πάνω μου.
Με δείχνει;
Έφτασα αργοπορημένα στο μώλο.
Ναι...
Τ' άκουγα το σφύρηγμα, να πεις πως δεν το άκουγα;
Κάλεσμα.
Ξεκινούσα για το μώλο..στην πορεία γύριζα πίσω.
Και τώρα..τώρα μόνο έφτασα.
Καθρέφτης το πρόσωπό μου, δέκα χιλιάδες κομμάτια, άδεια θάλασσα το σακατεμένο είδωλο.
Και δεν είμαι ούτε πλήρωμα, ούτε επιβάτης, ούτε επισκέπτης.
Το καράβι δε με αναγνωρίζει πια.
"Εσύ που 'χασες το καράβι τότε..."
Το είδα μόνο να μπερδεύεται με τη γκρι νύχτα.

Το αρχικό απόσπασμα είναι απο τη Βάρδια του Καββαδία.

Heart's paths

2008-07-01T17:05:00.001+03:00

" Γενικά πρέπει να συζητάς πολύ με την καρδιά σου για να καταλάβεις το μονοπάτι που θέλει να ακολουθήσεις και για να καταλάβει το μονοπάτι που πρέπει να σε βάλει να ακολουθήσεις."

Μου το 'χες πει...εκείνο το βράδυ, βιαστικά.
Δεν πρόλαβα τίποτε να πω.
Είχες δίκιο...

Ανάσα...

2008-06-15T22:47:00.006+03:00

Εκείνη η φυλακή...
τι σου είχα πει ότι φυλάκιζε; Πυξίδες, μίλια και διαφορές; Ανέμους, χάρτες και στιγμές; Καράβια, ανθρώπους και φυγές; Πόσο γελάστηκα...Το είδα σε μια νύχτα μέσα καθαρά. Φωτεινή μαρμαρυγή. Έφτασε μόνο να δω τον εαυτό μου μέσα από τα δικά σου μάτια.
Ένα παράθυρο ήταν...
Τα κάγκελα που τα είδα; Κι από όλες τις λέξεις μου, κράτησα μόνο τα πανιά και τις άγκυρες, και το Σταυρό του Νότου... Μ' αρέσουν. Όποιο χάρτη και να κρατάς, οι δρόμοι δεν αλλάζουν, μόνο οι προορισμοί. Εμείς διαλέγουμε και πάλι. Βρήκα πάλι το ρυθμό της ανάσας μου... Ταξίδι χωρίς απόσταση ήταν.

Σου έχω φυλάξει τη θέση δίπλα μου, σ' εκείνο το παγκάκι κάτω από τα δέντρα.
Με πας ή σε πάω εγώ ψηλά; Δεν μπορώ να ξεχωρίσω, κι αυτό μου αρέσει. Ότι δεν χρειάζεται να ξεχωρίσω. Πάμε μόνο μαζί.
Σου μιλώ για εκείνο τ' όνειρο. Να πηγαίναμε, λέει, σ' ένα φάρο, να καθόμασταν κάτω, ν' ακουμπούσαμε την πλάτη μας στον υγρό τοίχο, ν' ακουμπούσα πάνω σου. Να κοιτάω μια τη νύχτα, μια τη θάλασσα και δυο εσένα. Να με κοιτάς κάθε που θ' ανάβει το φως, να με κρατάς πιο δυνατά κάθε που θα σβήνει....

Φεύγω από εδώ. Κοιτώ τη θέση δίπλα μου. Πότε έφυγες; Κι εγώ μιλούσα μόνη μου...

2008-05-09T01:08:00.011+03:00

Διαβάζω όλα τα σχόλια σας...
Και νιώθω φυγάς.
Φυγή δεν ήταν.
Σκέφτομαι όμως, Ιφιγένειά μου, τα λόγια σου. Πώς να σου θυμώσω, όταν μου υπενθυμίζεις ότι εδώ είμαστε σπίτια διπλανά, χτυπάμε πόρτες, ανοίγουν, μιλάμε, μοιραζόμαστε billy, ανοιγόμαστε, νιώθουμε faidra, ύστερα φεύγουμε, και επιστρέφουμε ξανά, χτυπάμε πόρτα, αυτή ανοίγει πρόσχαρη, και πάλι από την αρχή. Και είναι σαν να σας αφήνω όλους απ έξω, iris. Διαπιστώνω ότι δε γίνεται να φύγω. Όχι. Αυτό που ζητώ
στο προηγούμενο post, να φύγω, είναι
ένα φευγιό μάταιο. Δε γλυτώνει κανείς από τον εαυτό του.
Οι λογαριασμοί μένουν mplim-mplom. Γιατί εγώ θα συνεχίσω να μένω εκεί,
στο ίδιο σπίτι, με το ίδιο κουδούνι και την ίδια πόρτα.
Μόνο που θα σας θα έχω αφήσει απέξω.

Και έπειτα διαβάζω ένα μικρό τετράγωνο χαρτάκι:

Kλαπ!
Ακούστηκε ένας θόρυβος και το μαγικό κουτί με όλες τις νεραϊδοιστορίες και τις
νεραϊδοευχούλες έκλεισε. Κάποιος κακός μάγος το κλείδωσε...
Ωχ!Το μαγικό ραβδάκι μιας νεράϊδας όμως εμφανίστηκε και
το πότισε με νεραϊδόσκονη και
ΠΑΦ!
Να σου ξαφνικά ανοίγει το κουτί και μπαλαρίνες ξεπετάγονται από μέσα!
Μια Pihie και
μια Βou! :-)

Τα χέρια σας πρόλαβαν και τρύπωσαν τη στιγμή του κλεισίματος, και άφησαν μια μόνο χαραμάδα για ανάσες στο κουτί μου.
Οι αγκαλιές σας, σπουδαίες...

Σας αφήνω προς το παρόν.
Πάω να ναυλώσω κόσμους να κάνω πια το γύρο της βάρκας μου, που διαβάζω σήμερα στην elmelissa και πόσο μου αρέσει.
Μόλις τελειώσει το ταξίδι, θα έρθω να σας πω τι είδαν τα μάτια μου.
Θα έχω την πόρτα ανοιχτή για όλους σας...
Και χρόνο άπειρο για ό,τι δεν προλάβαμε...

Δε μένει εδώ κανείς

2008-05-01T00:44:00.003+03:00

Κι ήρθε ο καιρός το κουτί μου να κλείσει...
Δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Δεν ανακαινίζεται.
Δεν αναπαλαιώνεται.
Κλείνει.
Θέλει να μετρήσει τα λόγια του, τους αποχωρισμούς του, τα δάκρυα σε εκείνες τις παλάμες, τις αδυναμίες του. Να μαζέψει τη σκόνη του ονείρου που σκόρπισε. Να αντικρίσει το πρόσωπό του στο ραγισμένο καθρέφτη. Ένα ευάλωτο, ευήλιο κενό.

(Ένα μεγαααάλο ευχαριστώ σε όσους αγκάλιασαν το σπιτικό μου, σε όσους πέρασαν, σε όσους άφησαν το σημάδι τους, σε όσους θύμωσαν, σε όσους χαμογέλασαν, σε όσους μοιράστηκαν, σε όσους μου έδωσαν το χέρι, σε όλους... Ίσως ανοίξω ένα νέο παράθυρο κάποτε. Τώρα τα τείχη του Καβάφη ορθώνονται. Ανεπαισθήτως.)

Τώρα το ακέφαλο προσωπείο μου,
τριγυρνάει τις νύκτες,
σα φάντασμα δίχως αρχή και τέλος,
δίχως νόημα και ύπαρξη.

Στο βυθό σου

2008-04-28T01:20:00.002+03:00

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας.
Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν σα στρογγυλά,
μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια
ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος, -σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν,
ν' ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντές τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται
από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;
Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάρια
και θυσαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσαμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια,
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω όχι τα δίνω,
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν
πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου....

Σονάτα του Σεληνόφωτος, Γ. Ρίτσος

Δεν έχω άλλη ανάσα απ' τη δική σου

2008-04-23T00:32:00.003+03:00

Ένα άρωμα γνώριμο και ξεθωριασμένο σκορπισμένο στον αέρα κατευθύνεται προς τα μέσα μου. Το πότε έγινε ποτέ, το όταν έγινε ήταν.

Νυχτώνει νύχτα μυθική.

Σταυροδρόμια και λαβύρινθοι.
Τα πετραδάκια εξαντλήθηκαν στη διαδρομή, το νήμα τελείωσε την κρίσιμη στιγμή. Μαύρα μαντήλια της τυφλόμυγας χαθήκαν σε συρτάρια ανακατεμένα.
Σκιές και απόηχοι.
Το πάτωμα τρίζει.
Και οι ομοιοκαταληξίες της Δημουλά δε σταματούν να επαναλαμβάνονται.

...ήλιοι-Απρίλιοι, ήλιοι-Απρίλιοι...

Έαρ που δε γίνεται με ρίμες, ούτε με χρόνους χρωμάτων...
Και εσύ σταμάτα να γελάς, με πράγματα που δεν υπάρχουν σταμάτα να γελάς.

2008-04-19T19:52:00.006+03:00

Άρωμα μιας άλλης εποχής...Ωραίας!

bon voyage

2008-04-17T00:45:00.002+03:00

Όλα τα μάζεψε. Όλα.
Τα χώρεσε.
Αλήθεια...
Τα στρίμωξε, μα τα χώρεσε.
Πήρε και τον κόσμο μαζί της..
Τίνος;
Δεν ξέρω, μη με ρωτάς.
Σου λέω πήρε και τον κόσμο μαζί της.
Πολύ το βάρος.
Αναμνήσεις βαραίνουν τις αποσκευές της.
Ανοίγει την βαλίτσα να τις βγάλει έξω.
Πολύ το βάρος.
Πολύ το σκονισμένο βάρος.
Και ο κόσμος κοιτά, παράξενα.
Μια μικρή κυρία με καπέλο, ξεσκονίζει.
Με μανία.
Και γελά.
Μα δεν είναι γέλιο αυτό.
Ψίθυροι.
Το παρελθόν της κλαίει.
Μα αυτή δεν το λυπάται.
Όχι.
Το ξεσκονίζει με μανία.
Κι αυτό αρχίζει να φωνάζει.
Ήχος εκωφαντικός.
Κλείνει τα αυτιά της...με πείσμα.
........
Μα όταν τα ξανανοίγει...
........
Μα πως;
Πάει, το έχασε το τρένο της.
Και μαζεύεται κουβάρι πάνω από την άδεια βαλίτσα της, τον κόσμο, και μια ξεχασμένη ανάμνηση.
Πάρτην εσύ μαζί σου...
Θα με πάρεις κι εμένα μαζί σου;
Τότε, έλα, να την πάρουμε μαζί μας...
Την μικρή κυρία με το καπέλο.
Καλό ταξίδι να έχεις...:)

2008-04-15T23:52:00.004+03:00

Βγαίνω στο μπαλκόνι, ν' ανασάνω...
Ένα μικρό κομμάτι ουρανού χλωμό στέκεται από πάνω μου.
Κενός.
Και εκεί, ανάμεσα στα κύματα, ένα, ένα μόνο αστεράκι.
Ότι έχει σωθεί από την άπληστη πόλη.
Κρατά για τον εαυτό της τα υπόλοιπα.
Ένα μόνο αστεράκι, με σάρκα και ψυχή.
Είναι το ίδιο που βλέπεις κι εσύ εκεί.

Αυτό το ένα.

Που αν στρέψεις
τα μάτια προς τα πάνω, θα σ' αγκαλιάσει.
Ράβω μια φράση πάνω του να τη δεις,
σαν το κοιτάξεις,
με κλωστές χρυσές και γράμματα:
Τu me manques.

Με τραβάς στο βυθό μου,
μα είσαι και η πεταλούδα μου.
Τώρα οι μέρες περνάνε αλλιώτικα,
σαν άνεμος έρχεσαι στα χέρια μου και μου τείνεις τα φτερά σου,
και οι λέξεις λιγόστεψαν,
μα εσύ ξέρεις κι αυτό φτάνει.

Προς τα που φυσάνε τις νύχτες οι κόσμοι;
Κι ακούω ξανά τον κτύπο των φτερών σου.
Tu me manques.

Και ανοίγω μια σελίδα 22...

[Προσπάθησα να τιθασεύσω τις σκέψεις μου,
Μέσα στο παράλογο και το λογικό της συνείδησής μου,
Μα πάντα εσύ...
Με κοιτούσες μ'ένα βλέμμα αργό-
Κίνηση-

Ο καιρός περνάει γρήγορα,
Μην χαθείς,
Σαν το θόρυβο στην πόλη,
Μην χαθείς,
Σαν ανάμνηση στο δέρμα,
Μην χαθείς,
Ο καιρός περνάει γρήγορα,
Σαν κύματα ραγδαία,
Η θάλασσα,
Καρτποστάλ σαν πρόσωπο,
Ενώνεται και σπάει.]

Playhouse

2008-04-11T02:05:00.004+03:00

Παιχνίδι blog-ικό ξανά! Η faidra(katwvolta.blogspot.com) ήταν που με κάλεσε! Όποιος θέλει μπορεί να παίξει μαζί μας!

1. Γιατί κλαις;
    Για όσα κρατάω πεισματικά μέσα μου, για ό,τι με πνίγει μέσα μου,     για όσα μπορώ να ανεχτώ ...

2.Γιατί δεν κλαις;
   Για ό,τι πια το σκέπασε ο χρόνος άτσαλα, για αποφάσεις συνειδητές, για φυγές και ταξίδια    μακριά απ' ότι με μαυρίζει...

3. Που είναι ο βάλτος;
    Στην ψυχή του καθενός. Σ'εκείνο το σκοτεινό κομμάτι, που άλλοι καλύπτουν με χρώματα,
    και άλλοι επιδεικνύουν "υπερήφανα".

4. Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
    Εγώ και κάποιοι λίγοι που έχουν το κλειδί.

5. Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
     Τη νύχτα, μέσα μου, σε οριακές εσωτερικές στιγμές, όταν νοιώθω σα να βγαίνω από τον      εαυτό μου, από την ένταση κάποιων αισθημάτων, και στέκομαι παράμερα και με κοιτάζω.

6. Περιφρονείς κάτι;
    Την ασχήμια της ψυχής.

7. Θα ερωτευόσουν για πάντα;
    Αν μου το ενέπνεε κάποιος για πάντα...

8. Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης";
    H ζωή, γιατί πουλιέται η ζωή;

9. Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση;
    Δεν έχει σημασία. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Η ιδιοκτησία αλλάζει.

10. Do you remember revolution;
       Δε θυμάμαι επαναστάσεις εσωτερικές και μη...Θυμάμαι μόνο τα δεσμά να σπάνε!

11. Θα ανέβαινες σ'ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου;
       Και ποιός θα το έκανε?!

12. Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο;
      Next please...
       :)

13. Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
      Δε θέλω να κλείνω τα μάτια. Θέλω να τα έχω ανοιχτά στα όμορφα κ τα άσχημα, να τα       κρατάω όλα μέσα μου...Να γεμίζω στιγμές.

14. Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το        νόμο;
       Νόμος εσωτερικός, σύμφωνος ή μη με τον πρωινό θάνατο, μέχρι η πέτρα της ζωής να        ξανακυλήσει και ευχαριστημένη να σου γελάσει ξανά!

15. ...
     Υπάρχει σιωπή μαγική και σιωπή θλιβερή, είχες πει...

16. Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ'την αρχή μέρι το τέλος       την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν;
      Γιατί να με συλλάβουν?!

17. Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;
      Με κατάλαβαν!;)

18. Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
       ....

19. Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
      Θα προτιμούσα να πέσω στο μέσα μου, να περιπλανηθώ μέχρι να φτάσω στον πυθμένατου       βυθού μου, να πάρω φόρα και να ανέβω ξανά στην επιφάνεια!

Άν πεθάνω, άσε το παράθυρο ανοιχτό.

2008-04-02T14:05:00.007+03:00

Μια σκηνή...4 χορευτές...ο θάνατος...3 όψεις του...
Ο βιολογικός, ο νοητικός, ο συναισθηματικός.

                                  ...............

Δεν έχει σημασία παρά για αυτούς που μένουν.

Ένα rewind του μυαλού, μια αστραπιαία λάμψη, και ξεδιπλώνεται το τσαλακωμένο χαρτί του μυαλού.

Ντυμένη με λευκό νυφικό και φούξια κορδέλες,
η άνοιξη έρχεται απρόσμενα να γεμίσει με το χορό της
και την πιο "νεκρή"  ψυχή.
                                    ...............

Μόνο... άσε το παράθυρο ανοιχτό...

Χοροθέατρο από την ομάδα Ρου-ίρα, για άλλο ένα Δευτερότριτο, Club22, στις 22.00.

Home is where the wind blows

2008-03-23T02:23:00.005+02:00

Δε θέλω

πια

να φεύγω

μακριά.

...Κι αυτός ο άνεμος

δε σταματάει να φυσάει.

Nevermore

2008-03-15T22:40:00.000+02:00

Μα το Κοράκι από κει που ήταν
καθισμένο δεν είπε άλλη λέξη πια σα
να 'ταν η ψυχή του από τις λέξεις:
"Ποτέ πια", γεμάτη από καιρό.

The Raven, Edgar Allan Poe

2008-03-13T16:32:00.003+02:00

Ξύπνησε πανικόβλητος. Όνειρο ήτανε...Ανακούφιση. Ήταν, λέει, καιρός που ετοίμαζε μια έφοδο στη ζωή του. Προμελετημένη. Τη σχεδίαζε με την κάθε λεπτομέρεια. Να ορμήσει
την κατάλληλη στιγμή,
να πέσει πάνω της, να την πιάσει σφιχτά, να μην του φύγει ποτέ ξανά. Μα απέτυχε. Εξ αμελείας φόνος της στιγμής και της ζωής."Παίρνω ή περνώ;" σκέφτηκε. Δεν είχε και τόση σημασία. Ούτε πέρασε, ούτε πήρε.
Μα πώς...; Ήτανε να τη διεκδικήσει αυτή τη φορά, να της πατήσει πόδι.

2008-03-08T11:02:00.007+02:00

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ, στο καρναβάλι ετούτο...
Μάσκες εκτός περιόδου καρναβαλιού, αύτο είναι το πραγματικό καρναβαλίστικο παιχνίδι
που μας παίζει η ζωή.
Φτιαγμένες συμπεριφορές, σχέσεις από συμφέρον, χαμόγελα οριακά να ταλαντεύονται ανάμεσα στο ναι και το όχι, λόγια άηχα και άδεια, φθόνος, ανταγωνισμός, ένας αγώνας εξόντωσης, θεμέλια χάρτινα, ένα μαύρο της ύπαρξης... Μάσκες τα κρύβουν όλα αυτά, που αλλάζουν ανάλογα με τις περιστάσεις και τα πρόσωπα. Αν κάποιος δεν αγαπήσει τον εαυτό του και αυτό που είναι, αν δεν βρει τα εσωτερικά του όρια, πώς να χτίσει σχέσεις ειλικρινείς με τους γύρω του, όταν έχει πεισμώσει με τον εαυτό του. Ο εγωισμός προς τους άλλους πηγάζει απο το μίσος προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Μα αυτό που μένει τότε είναι μια παρουσία άχρωμη, μια απουσία ανακουφιστική.
Του χαρτοπόλεμου η βία χτυπά...

Παίζουμε;

2008-02-28T03:28:00.009+02:00

Η πρόσκληση του πιο ταξιδιάρικου σύννεφου, με έβαλε κι εμένα σ'ένα παιχνίδι αναζήτησης όμορφο!
Ακούστε, λοιπόν!

Το παιχνιδάκι βάζει κάποιους όρους...
[κλεμμένοι από το post της elmelissa :)] :

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι παίζουν ζαβολιάρικα! Μα αυτή είναι, ίσως, η ομορφιά του παιχνιδιού! Η αναζήτηση μιας μόνο σελίδας...της 123...σε πόσα κ πόσα βιβλία...άλλα ξεχασμένα, άλλα αγαπημένα! Με τα βιβλία μου μοιρασμένα σε δυο σπίτια, δεν είχα την ευκαιρία να ψάξω τόσα πολλά... Το βιβλίο του Ντοστογιέφσκι, ήταν το τελευταίο που έπεσε στα χέρια μου, αφού ήταν κ από τα τελευταία που είχα διαβάσει..
Ένα βιβλίο, με 3 ιστοριες: Λευκές Νύχτες, Όνειρο ενός γελοίου, Μια γλυκιά γυναίκα.
Η δική μου 123 ανήκε στο όνειρο κάποιου γελοίου...
ο οποίος είχε ονειρευτεί το ταξίδι του σε μια άλλη από τη δική μας,
όπου όλα υπήρχαν μέσα από τα μάτια της
ανιδιοτελειας και της αγάπης...
Κατάφερε, όμως, αυτός ο ένας, όλους να τους διαφθείρει. Ελάτε να σας δείξω!

<Η γνώση είναι ανώτερη από τα αισθήματα, η συνείδηση της ζωής ανώτερη απ'τη ζωή. Η επιστήμη θα μας δώσει τη σοφία, η σοφία θα αποκαλυψει τους νόμους και η γνώση των νόμων της ευτυχίας είναι ανώτερη
από την ευτυχία. Να τι λέγανε, κι υστερα από τέτοια λόγια,ο καθένας αγάπησε τον εαυτό του πιο πολύ απ'όλους, μα ούτε και μπορούσανε να κάνουν διαφορετικά. Ο καθένας τους έγινε τόσο εγωιστής και θαύμαζε τόσο την προσωπικότητά του, που έκανε ό,τι του πέρναγε από το χέρι για να ταπεινώσει και να μικρυνει την προσωπικότητα του άλλου.Ο θάνατός σου η ζωή μου. Εμφανιστηκε η δουλεία, εμφανίστηκε μάλιστα η εθελοντική δουλεία: Οι αδύνατοι υποτάσσονται πρόθυμα στους δυνατότερους με μοναδικό σκοπό να τους βοηθήσουν να υποτάξουν όσους ήταν πιο αδύναμοι από αυτούς. Εμφανίστηκαν προφήτες που έρχονταν σ'αυτούς τους ανθρώπους και τους μιλάγανε για την περηφάνια τους, τους λέγανε πως χάσανε το μέτρο και την αρμονία, πως γίνανε ξεδιάντροποι. Όλους αυτούς τους κοροιδεύανε ή τους λιθοβολούσανε. Το άγιο αίμα χύνονταν στα κατώφλια των ναών. Από την άλλη μεριά, αρχίσανε και εμφανίζονταν άνθρωποι, που βάλθηκαν να βρούνε τρόπο, πώς να ενωθούνε ξανά όλοι, έτσι, που ο καθένας, χωρίς να πάψει να αγαπάει τον εαυτό του περισσότερο απ'όλους να μην εμποδίζει τους άλλους και να ζήσουν όλοι μαζί σα να ήταν όλοι μαζί μια κοινωνία, χωρίς διαφωνίες. Ολόκληροι πόλεμοι γίνανε εξαιτίας αυτής της ιδέας.....>

Καλώ, λοιπόν, με τη σειρά μου, να παίξουνε, να μοιραστούν...τον dorian, το asteraki και τη lila downs!

Εvery single time u see snow...

2008-02-17T00:44:00.005+02:00

Χιονίζει...
Η μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού ανοιχτή, μια ζεστή κουβέρτα, και ωραίες μελωδίες...
Απλά απο τις στιγμές που δε θα μπορούσα να ζητήσω τίποτα άλλο... :)

Πάμε μια βόλτα...αν...

2008-02-13T04:25:00.004+02:00

Απόψε έλεγα να γίνω τοσοδούλα.
Θα φορέσω το φορεματάκι της παιδικής μου κούκλας, εκείνο το μωβ με τα λουλούδια...
θα πλέξω φιόγκους στα μαλλιά...
θα βάψω ένα χαμόγελο στα χείλη...
και θα σκαρφαλώσω σε ένα χειμωνιάτικο φυλλαράκι.

Και θα βγω έξω.
Πώς φυσάει...
Θα χαρίσω στον άνεμο αυτή τη μουσική μελωδία που μου χάρισες εσύ, και θα με κάνει φίλη του!
Και ύστερα θα του ζητήσω να με πάει στη θάλασσα.
Όχι, χτες δεν μπορούσα.
Να μυρίσω τα χρώματα,
ν'ακούσω τα αρώματα,
ν'αφουγκραστώ τα κύματα, όπως τότε που ήμουν 5 χρονών και τα άκουγα μέσα απο τη σκηνή κάθε βράδυ μέχρι να αποκοιμηθώ το καλοκαίρι...
Ίσως περάσω να πάρω ένα λουλούδι μωβ μετά.
.......
Πάλι πήρα το δρόμο προς τα πίσω. Να θυμηθώ στο γυρισμό ν'αγοράσω ένα πινέλο. Όλο το ξεχνάω. Κι έχω αφήσει τις μέρες μου άχρωμες...

Πες κάτι

2008-01-30T03:26:00.001+02:00

"Μίλα.

Πές κάτι, ο,τιδήποτε.

Μόνο μην στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.

Διάλεξε έστω κάποια λέξη,

που να σε δένει πιο σφιχτά με την αοριστία. Πές:

"άδικα",

"δέντρο",

"γυμνό".

Πές:

"θα δούμε",

"αστάθμητο",

"βάρος".

Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται μια σύντομη,

άδετη ζωή με τη φωνή σου.

Μίλα.

Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

Εκεί που τελειώνουμε εμείς αρχίζει η θάλασσα.

Πές κάτι.

Πές "κύμα" , που δεν στέκεται.

Πές "βάρκα" , που βουλιάζει

αν την παραφορτώσεις με προθέσεις

Πές "στιγμή" , που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,

μην τη σώζεις ,

π ε ς "δεν άκουσα".

Μίλα.

Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,

έχουν τους ανταγωνισμούς:

αν κάποια απ'αυτές σ'αιχμαλωτίσει,

σ'ελευθερώνει άλλη .

Τράβα μια λέξη απ'τη νύχτα στην τύχη.

Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.

Μη λες "ολόκληρη",

πες "ελάχιστη",

που σ'αφήνει να φύγεις.

Ελάχιστη

αίσθηση,

λύπη

ολόκληρη

δική μου.

Ολόκληρη η νύχτα.

Μίλα.

Πές "αστέρι" , που σβήνει.

Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη .

Πές "πέτρα" ,

που είναι άσπαστη λέξη.

Έτσι, ίσα ίσα,

να βάλω έναν τίτλο

σ'αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

Kική Δημουλά

Mια μόνο λέξη.
Ίσως φτάνει για κάτι,
ίσως λείπει από κάτι...

2008-01-24T16:21:00.000+02:00

Κάθισε στις όχθες. Σκέψεις αλλιώτικες και σιωπές...Τις έριχνε στην απόσταση, μήπως και γεμίσει. Μάταιος κόπος. Πεισματικά μεγάλωνε. Έσκυψε να δει την όψη της στο νερό. Θολή...Θαμπή. Έσβηνε σιγά σιγά. Ναι, εκείνος ήταν ο καθρέφτης που την προσδιόριζε, και τώρα είχε σπάσει... Παγωνιά, κενό, αιθέρας και αστρικός χώρος άπειρος, τα μόνα συνδετικά αγγίγματα μεταξύ τους. Ένας ερημικός θάνατος. Ένας καινούριος κόσμος γεννιόνταν, που απαιτουσε, όμως, μια θυσία. Το θάνατο του παλιού. Κι ήταν όλα αυτά δημιούργημα μιας απατηλής και άπληστης φαντασίας ή μια μακρινή αλήθεια;

2007-12-25T22:09:00.000+02:00

Χριστούγεννα...Δεν περιμένω όμως τίποτα πια...Χριστούγεννα παγερά, μοναχικά...

Μα το χειρότερo απ'όλα είναι ότι ξεχνάω τη φωνή σου...

wish u were here...

2007-12-17T23:49:00.000+02:00

φοβάμαι....

2007-12-06T12:55:00.000+02:00

Αποφεύγω ν'αναρωτηθώ εσύ τι κάνεις τώρα. Τί είμαι εγώ για σένα αυτή την εποχή, ακόμα και τί ήμουν τότε.

Δεν μπορώ να ξέρω ούτε τολμώ να υποθέσω.

Το σενάριο ζωής του καθένα μας τραβάει τον μοναχικό του δρόμο, δρόμο με τις δικές του μοναδικές σημασίες, σημάδια και σήμαντρα. Τα σενάριά μας τραβάνε χωριστά, παράλληλα, αλλού για αλλού, κάπου για λίγο εφάπτονται ή διχοτομούνται. Στο σημείο τομής παίζονται τα δράματα όσο διαρκούν κι όσο κρατάει ο απόηχός τους.

Το ένα πρόσωπο μπορεί να είναι ήρωας μέσα στο σενάριο του άλλου, ενώ το άλλο μικρός κομπάρσος στο σενάριο του πρώτου. Οι ρόλοι μας σπάνια ανταποκρίνονται κι οι ατάκες μας κολλάνε.

Αποφεύγω ν'αναρωτηθώ τι σήμαινα εγώ για σένα. Τη σημασία μου σ'όσα τώρα θυμάσαι. Μόνο τη δική σου σημασία μέσα μου ανιχνεύω σκάβοντας στοές, λαγούμια, υπόγεια ατελείωτα. Η ανάγκη μου να σε αποκρυπτογραφήσω με αναγκάζει να μελετώ τη γεωγραφία της ύπαρξής μου. Για να σ'εντοπίσω πάνω μου, ασχολούμαι με μένα...

Απόσπασμα απο το βιβλιο ''Η μοναξιά είναι από χώμα''.

...Μια αγκαλιά...

2007-11-19T02:13:00.000+02:00

Τέτοιες νύχτες, ήθελα να έχω αμέτρητα κυκνάκια...Χάρτινα. Χρωματιστά. Σε όλα τα χρώματα. Σε όλα τα μεγέθη. Να τα βάζω γύρω μου...να τους μιλάω...να τα προσέχω...κ ύστερα να πιάνομαι πάνω τους κ να φεύγουμε μακριά...πολύ...Εκεί που θα μας φτάνουν μόνο όσοι θέλουμε εμείς...Χωρίς να αφήνουμε κανέναν πια να ζει ανενόχλητος σε βάρος μας...Να είχα μερικά κυκνάκια... Θα τα έπαιρνα να ταξιδέψουμε σε όλα τα άτομα που αγαπώ...Μόνο για μια ζεστή αγκαλιά...

Παραμύθι, πυξίδα, πέταξα...

2007-11-18T02:52:00.000+02:00

Πλάκα. Περασμέμες 10. Ο δρόμος άδειος. Μόνο η βροχή έχει αφήσει τα σημάδια της. Κοιτώ χαμηλά. Κι ακούω μια μελωδία παράξενη. Σα να βγαίνει από μουσικό κουτί. Μόνο ο ήχος των τακουνιών μου παρασιτεί σε βάρος της. Κοιτώ χαμηλά. Αρνούμαι να κοιτάξω γύρω μου. Θέλω να τυλιχτώ ζεστά στο μέσα μου...

-Πες μου μερικες λέξεις απο ε.
-Ερωτευμένος, ένιωσα, εποχή, έχασα, ενέχυρο, έλειπες, εμμονή, έφυγα, επαφή...μμμ...σβήστες όλες. Θα πω ΕΛΛΕΙΨΗ.

Κοιτάζω μηχανικά τις βιτρίνες. Σουβενίρ, ένα φαρμακείο, τοπικά προιόντα, ενα μαγαζί με κοσμήματα...

-Τώρα θέλω λέξεις απο α.
-Ανοχή, αρρώστια, άμυνα, απληστία. Αγκαλιά, αποχωρισμός, απουσία, απόσταση. Αστερόπαιδο. Ανυπέρβλητη, αέναη, αγάπη.

Το μουσικό κουτί, ανυποψίαστο, συνεχίζει το λιλιπούτειο ρυθμό του. Ανοίγω ένα χάρτη. Σε παίρνω στο χέρι μου, σε χωρώ εκεί, και ψάχνω να σε τοποθετήσω κάπου...Πού?...Κάπου...Δεν ξέρω. Χάνομαι, μπερδέυομαι. Σε αυτό το τετράγωνο, στο άλλο? Σε άλλη πόλη? Μακρινή ή κοντινή? Δεν ξέρω. Πού?...Κάπου. Πού?...Πουθενά... Τα ίχνη σβήσανε. Κι ύστερα απελπίζομαι και τα παρατάω. Σε βάζω στην τσέπη μου,αυτή που είναι κοντά στη θέση της καρδιάς, και περπατάω...

-Φυγή, φόβος....
-Μα δε σου ζήτησα λέξεις από φ.
-...Φωνή, φραγή, φυλακή...Φόβος, φυλακή...φέγγει από μεσα η φυλακή...

Κι ανοίγω ξανά αυτόν το χάρτη, να αφήσω κάπου το εγώ μου αυτή τη φορά. Χαράζω πορείες, μια προς τα εδώ, μια προς τα εκεί..

-Θόλωσα...θυμήθηκα...

Ψάχνω το μέρος εκείνο που θα με γλιτώσει από τον ίδιο μου τον εαυτό...

-Θόλωσα... θύελλα, θάμβος... θυμήθηκα

Σταματώ. Κλείνω απότομα το μουσικό κουτί. Σωπαίνει. Μαζί με αυτό και οι σκέψεις μου. Αργότερα, λέω...
Μα λίγο αργότερα, θα'ναι ποτέ.

-Ταξίδι, τίποτα, τρέχω, τέλος.

2007-11-10T22:48:00.000+02:00

I like walking in the rain...cause noone sees I'm crying...

''Μαμά πεινάω, μαμά φοβάμαι, μαμά γερνάω''

2007-10-31T13:01:00.000+02:00

Mε αφορμή τα λυπημένα ζευγάρια, Δευτέρα βράδυ το πέρασα στο Μετρό, να δω και να ακούσω την Τσανακλίδου για δεύτερη φορά από κοντά. Είχα πάει και πέρυσι, τυχαία, με δωρεάν προσκλήσεις, στο Ζυγό, και ενώ μέχρι τότε δεν την είχα καθόλου σε εκτίμηση, με κατέπληξε πραγματικά.
Στις 9.30 ακριβώς ξεκίνησε το πρόγραμμα. Μια ζεστή παρέα...Αυτό ήταν όλη η σκηνη. Δυο-τρία τραπεζάκια, καρέκλες, ποτά, χιούμορ, πειράγματα, ζεστασιά, άτομα δεμένα μεταξύ τους,που χαίρονται αυτό που κάνουν..Και σε καλούν να γίνεις μέρος της παρέας τους για λίγες ώρες.
Το πρώτο μέρος είναι πιο ήπιων τόνων, με κάποια μελαγχολικά τραγούδια και κάποια άλλα πιο...θεατρικά(όσοι την έχετε δει ζωντανά, νομίζω καταλαβαίνετε!)! Το δεύτερο μέρος το εχουν ονομάσει ''Οι παλιές αγάπες και τραγούδια μεθυσμένα''...και ξεσηκώνεται πραγματικά όλο το μαγαζί...

Εκτός βέβαια από το καθιερωμένο πρώτο και δεύτερο μέρος, υπήρχε και ένα τρίτο μέρος...αυτοσχέδιο...με παραγγελιές! Εκεί ακούστηκαν αγαπημένα τραγούδια και συγκεντρώθηκαν κάποια συμβολικά χρηματικά ποσά για τα αδέσποτα. ''Ο εξώστης είναι δωρεάν'', βέβαια! Μαμά γερνάω, Παπάκι, Ηλιαχτίδα, και μερικά ακόμη!
Για τη φωνή της, τι να πει κανείς...Από τις πιο καθαρές και δυνατές φωνές, φορέας συναισθημάτων...Σε διαπερνά, σε ανατριχιάζει όταν δυναμώνει...Κρατιέσαι απο τη φωνή της εκείνη την ώρα που τραγουδά, και χάνεσαι στα συναισθήματα και στον ηλεκτρισμό της στιγμής...Ναι, αυτό είναι, ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα...
Και πώς τα ζει αλήθεια τα κομμάτια...
Πραγματικά, η Τσανακλίδου είναι μοναδική! Και σαν ερμηνεύτρια και σαν άνθρωπος...

Δευτερότριτα, Μετρό, Γκύζη και Κάλβου 83. Ο Μανώλης Καραντίνης στο μπουζούκι, ο Γιάννης Παπαζαχαριάκης στην κιθάρα και ο Παναγιώτης Τσεβάς στο ακορντεόν.

Νever wanted it to be so cold...

2007-10-22T16:00:00.000+03:00

Βράδυ Σαββάτου, τους συναντάω στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο.

Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμα της, αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δε λένε τίποτα πια μεταξύ τους, σαν να τα έχουν πει όλα, που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής, τα τοίχοι που τους προστάτευαν κατέρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση.

Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι που το κονιορτοποίησαν; Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.

Δεν μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.

Εκείνος στο τιμόνι τραβηγμένος στην άκρη κοιτάζει έξω από το παράθυρο όχι το δρόμο αλλά τη ζωή του, κι εκείνη σφιγμένη στη άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι που αντανακλά τη φρόνιμη φιγούρα της.

Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν. Κοιτάζουν ώρα τώρα η μήπως από χρόνια μέσα τους; Ούτε ένα βλέμμα δε χαρίζουν ο ένας στον άλλο σαν να μη τους περισσεύει, σαν να τα ξοδέψανε όλα, κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα, σα να βολεύονται με τη σιωπή. Μέσα υπάρχει το όχι έξω κοχλάζει το ναι. Μονομάχοι της συμβίωσης.

Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του. Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, ανεμικές υποσχέσεις πως όλα αύριο θα' ναι αλλιώς, δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά δεν ξέρω γιατί.

Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία, μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουραστήκαν η βάριουνται πια να εξερευνήσουν. Δε μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.

Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο, σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για τη πλήξη και τη μοναξιά. Πόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φανάρι και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους.

Περιμένουν πως και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά.

Τους βλέπω να ξεκινούν αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια...

Το άκουσα χτες για πρώτη φορά. Ζωντανή ηχογράφηση από την Τάνια Τσανακλίδου, στο Μετρό, είπαν στο ραδιόφωνο. Για τα τρια εκείνα λεπτά χάθηκα...Σαν να άκουγα τη φωνή της να βγαίνει από μέσα μου, να στέκεται απέναντί μου και να μου απευθύνεται. Στενοχωρήθηκα ξαφνικά. Πόση αλήθεια μπορεί να κρύβουν λίγες μόνο γραμμές...
Τα λυπημένα ζευγάρια...
Απόντες από το παρόν τους για λίγο...
Είναι λυπηρό. Παλιά ήταν μόνο ο πληθυντικός αριθμός. Εμείς εμείς εμείς... Τώρα ένας παγωμένος ενικός.. Ο καθένας στη μεριά του. Τα βλεμματά τους τραβούν ξεχωριστούς δρόμους. Σιωπή εσωτερική. Σκέψεις κρυφές. Χαμόγελα σαθρά. Αγγίγματα τυπικά. Κουβέντες λιγοστές. Υποσχέσεις για αλλαγές, που κανένας δεν πιστεύει. Λόγια ντυμενα με συναισθήματα παλιά,ζεστά, ξεσπάσματα συναισθηματικά, σε μια προσπάθεια να σωθεί η κατάσταση. Κι αλήθεια το θες. Μια εσωτερική πάλη μέσα σου. Αρνείσαι να παραδεχτείς την αλήθεια. Το γυρίζεις από εδώ, το φέρνεις από εκεί, ψάχνεις μιαν άκρη. Λίγο φως. Μια πραγματική ελπίδα να πιάστεις, να ξεγελάσεις λίγο ακόμη τον εαυτό σου. Αγγίγματα κρύα...Και χαμόγελα πολλά, σε μια προσπάθεια να κερδίσεις λίγο χρόνο μόνος σου, μήπως φτιάξει η κατάσταση μέσα σου, πριν ερθει η ώρα για εξηγήσεις. Κι όλα σε ένα τέλμα. Μόνο τα μάτια δείχνουν την απόγνωσή σου, αυτή η πύλη της ψυχής. Κι όποιος πραγματικά σε ξέρει, το βλέπει.
Μόνος. Μαζί με τον άλλο, μα μόνος. Στην ουσία έχεις φύγει ήδη. Μα δεν το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου...

Couldn't hide the emptiness, you let it show.

2007-10-15T16:37:00.000+03:00

Τι να θυμηθώ απ'τα μάτια σου,

που 'χω να τα δω ένα μήνα...

Hit the road jack...

2007-10-14T23:38:00.000+03:00

Μελαγχολική μέρα η σημερινή. Σύννεφα από το πρωί, το πρώτο κρύο προειδοποιεί για τον ερχόμενο χειμώνα. Ήμουν στο μετρό, περίμενα τα κορίτσια, και άκουγα μουσική. Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν το μέτρησα της Αρβανιτάκη. Και χάθηκα σε ένα κόσμο σκέψεων...Μια ταινία μικρού μήκους έπαιξε μπροστά στα μάτια μου. Εικόνες η μια μετά την άλλη, τόσο οικείες, μα τόσο ξένες μαζί. Τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Κρύωνα. Μέσα ή έξω? Δεν κατάλαβα. Δεν ξέρω πώς πέρασε η ώρα. Οι επόμενες στιγμές ήταν τόσο ζεστές...Είναι τόσο ωραίο να έχεις κοντά σου άτομα που αγαπάς και σε αγαπούν...Φτάνει ένα όμορφο μέρος, ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ, ωραία μουσική και ατέλειωτες ώρες κουβέντας για να νιώσεις τόσο γεμάτος!Κοιτώ ψηλά να πάρω δύναμη. Τίποτα. Ούτε ένα μικρούλικο αστρουλάκι. Δεν ξέρω τι να νιώσω απόψε. Πάω να φτιάξω τηγανίτες...

Nα το θυμάσαι κοριτσάκι μου, να δίνεις χαρά...

2007-10-13T22:22:00.000+03:00

Κοριτσάκι μου,
μες στο βουβό πηγάδι του φεγγαριού
σου ‘πεσε απόψε το πρώτο δαχτυλίδι σου.
Δεν πειράζει.
Αργότερα θα φτιάξεις άλλο
να παντρευτείς τον κόσμο μες στον ήλιο.
Γιατί δεν είναι κοριτσάκι
να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι,
εκείνο που έχεις γίνει,
είναι να γίνεις
ό,τι ζητάει
η ευτυχία του κόσμου.
Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ’ τη χαρά που δίνεις
Να το θυμάσαι κοριτσάκι.

Γιάννης Ρίτσος, για την κόρη του

2007-10-01T15:52:00.000+03:00

Προτού καταραστούμε το σκοτάδι, ας ανάψουμε όλοι ένα φως!

...fly over the rainbow, so high!

2007-10-01T15:27:00.000+03:00

Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις καταστάσεις της ζωής είναι λεπτή. Μια λεπτή γραμμή, από κιμωλία. Κατάλευκη. Γράφεται και σβήνεται πολλές φορές. Μα έρχεται ο καιρός που γράφεται παχιά, με πείσμα, με αποφασιστηκότητα και σιγουριά. Και τότε είναι παρόν και παρελθόν, το καθένα απο τη δική του μεριά. Δε θέλει πολύ, μια πράξη αρκεί. Τελικά η ανθρώπινη ψυχή αντέχει πολλα. Ενα αγαπημένο πρόσωπο, κάποτε μου είχε πει...μακαρι ο Θεός να μη σου δώσει όσα μπορείς να αντεξεις... Γιατί είναι πολλά. Μα είναι αυτή η πράξη που κάνει τη διαφορά. Ξαφνικά κάτι αλλάζει, και σηκώνεις τα μάτια προς τον ήλιο. Είναι τα ίδια μάτια που κοιτούσαν χαμηλά, γεμάτα θλίψη. Και είναι σα να ξύπνησες μόλις από ύπνο βαθύ. Σα να πέρασε ο χρόνος κι εσύ κοιτούσες τη ζωή πίσω από μια γυάλα...Μα αυτός ο ήλιος που κοιτάς πια κρύβει τόση ελπίδα, μα τόση...Και ξαφνικά χαμογελάς! Τώρα είσαι σίγουρος! Ο κόσμος κρύβει τόσες ομορφιές, τόσες αφορμές για χαρά, τόσα χρώματα! Κι καποιες συμπεριφορές του παρελθόντος, δεν είναι παρα μόνο αγκάθια.
Είναι τόση η ανυπομονησία μου να χαθώ μέσα σ'αυτά τα χρώματα...Να τους πάρω όλους από το χέρι, και να χρωματίσουμε το γέλιο μας...ροζ, κιτρινο, γαλαζιο, πρασινο, μοβ, κοκκινο...
''Τι χρώμα έχει η ζωή? Η ζωή είναι γκρι! Υπάρχει πάντοτε ένα μαύρο που θέλεις να ξεχάσεις και ένα άσπρο που περιμένεις να έρθει!
Είχες δικιο κοριτσάκι μου! Η ζωή παίζει και όμορφα παιχνιδια!

Oδός Επίκουρου...

2007-09-19T03:10:00.000+03:00

Αργά τη νύχτα. Ποτέ δεν μας άρεσε να κοιμόμαστε νωρίς. Δίνουμε μια και βρισκόμαστε πάνω σε ένα μικρό αστεράκι. Και αυτό μας ταξιδεύει...
Με μια μεγάλη ολόχρυση απόχη, και με τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού (πάντα έλεγες ότι είμαι σαν παιδάκι!), μαζεύω άστρα, μεγάλα, μικρά...Όσο περισσότερα μπορώ...Ακόμη τα χάνω στο μέτρημα!Τρέχουμε και σκορπίζεται γύρω μας παντού μαγική αστερόσκονη.
Και ύστερα ξανά τα σκορπάω όλα γύρω μας, με χαρά, και παίζω μαζί τους ώρες ατέλειωτες...Με τα χέρια μου τα πιάνω, πολλά μαζί, τα πετώ ψηλά και χορεύω στη βροχή τους...
Και εσύ να με κοιτάς. Με απορία.
Σε κοιτώ κι εγώ. Σου χαμογελώ. Και σου φωνάζω...''Παίζουμε μωρέ αγάπη μου''.
Και σε πιάνω από το χέρι, να σου δείξω τον κόσμο μου...να τον δεις με τα δικά μου μάτια...

Οδός Επίκουρου, εκείνο το βράδυ...κι εγώ θυμάμαι...

Όνειρα με μάτια ανοιχτά

2007-09-07T04:35:00.000+03:00

Kάποτε μου είχες φτιάξει μια βαρκούλα ροζ, από χαρτί και όνειρα....
Θυμάσαι?
Την φυλάω μέσα μου.
Κάθε βράδυ, λοιπόν, που είσαι μακριά, τη βγάζω, τη στολίζω με αστερόσκονη, να μου φωτίζει, και βγαίνουμε ταξίδι βραδινό...
Σε ψάχνουμε...
Που είσαι?
Ψάξε με και εσύ...

Να...
Ήθελα να πετάξω εκείνο το βράδυ.
Να ανοίξω τα χέρια μου, να αγκαλιάσω με αυτά όλη την φωτεισμένη Αθήνα...
Έτσι απο ψηλά...
Όλο τον κόσμο, να τον κάνω δικό μου...

Σήμερα...Ναι! Σήμερα...
Πέταξα...Μπορεί και να πέταξα...μπορεί και όχι...Έτσι μου φάνηκε.
Ένα γαλάζιο πουλί, ένα κιτρινούτσικο...
Το ένα κοντά στο άλλο!
Όχι. Έκανες λάθος.
Δεν πήγαιναν αντίθετα. Απλά πετούσαν...Μαζί!
Με όνειρα, και θλίψη στα μάτια...

Παραμύθι χωρίς όνομα

2007-08-23T14:44:00.000+03:00

Μια ιστορία όμορφη με έκανε να χαμογελάσω...

Ήταν, λέει, κάποτε ένας γεράκος ο οποίος ζούσε ολομόναχος, αποκομμένος από τους ανθρώπους, σε μια ταπεινή καλύβα δίπλα στη θάλασσα. Ήταν μόνος γιατί όλοι τον περιφρονούσαν.
Μόνο ένα μικρό αγοράκι του κρατούσε συντροφιά που και που.
Κάποια μέρα, ξέσπασε τέτοια τρομερή καταιγίδα που η καλύβα του γεράκου μας μετά βίας άντεξε να μην διαλυθεί τελείως.
Το μικρό αγόρι ήθελε να πάει στην παραλία να δει αν ο γεράκος ήταν καλά, αλλά οι γονείς του, περιφρονώντας το γέρο, δεν το άφησαν.
Όταν κάποια στιγμή κόπασε η καταιγίδα, κατευθύνθηκε προς την παραλία. Είδε από μακριά το γέρο να κάθεται κάτω κ να κάνει συνεχώς την ίδια κίνηση. Ξανά κ ξανά. Δεν κατάλαβε. Πλησίασε. Ο γεράκος συνέχιζε. Ξανά κ ξανά.
Τον ρώτησε, δεν του απάντησε.
Ο γεράκος κάθονταν στην άμμο κ πετούσε μέσα στη θάλασσα
έναν έναν τους αμέτρητους αστερίες που είχε ξεβράσει το κύμα,
την ώρα της καταιγίδας.
Το αγοράκι συνέχιζε να μην
καταλαβαίνει γιατί το έκανε αυτό. Οι αστερίες ήταν ήδη νεκροί...
Εκνευρισμένο,
ρώτησε ξανά
το γεράκο. Τότε μόνο αυτός γύρισε, κοίταξε το παιδί κ του απάντησε...
Ακόμη κι αν υπάρχει ένας κ μόνο αστερίας ζωντανός ανάμεσα στους αμέτρητους νεκρούς, θα κάνω το ίδιο μέχρι να σωθεί αυτός ο ένας...

Σίγουρα δεν κατάφερα να την αποδώσω το ίδιο καλά.. Μα ακόμη χαμογελώ...

Ταξίδι...

2007-08-21T14:21:00.000+03:00

Μια εικόνα, κάποιοι στίχοι, κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω... Τι δε θα έδινα να ήμουν εκεί... ''στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου...''

...και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου...

2007-08-21T00:19:00.000+03:00

Δυο άγνωστοι γνωστοί. Είναι λυπηρό...Έτσι ξαφνικά, έτσι απλά. Θυμάσαι? Τα είχαμε όλα μαζί...Γέλιο, δάκρυα, θυμό, προβλήματα, ξεγνοιασιά, χαρά, λύπη, αγκαλιές, τρέλες( bohoris :-) ), προδοσίες, 15 μήνες, σχέδια, παρόν...μέλλον... Τα είχαμε όλα μαζί. Θυμάσαι? Μονάχα σιωπή, να τι μας έμεινε... Στον ίδιο χώρο κ δε λέμε λέξη. Θέλω να σου μιλήσω. Δεν το κάνω για σένα.
Γιατί γράφω? Πώς να το δεις? Δεν πειράζει...Τα φυλάω στο μαγικό μου κουτί...
κι αυτό ξέρει...
te iubesc

Κι οι δυο χαμένοι

2007-08-20T02:01:00.002+03:00

...Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω, κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλη, ν'αφήσεις μιαν ανάσα στη ζωή μου...
Ακόμη ζαλισμένη από το κρασί. Εικόνες γυρίζουν γύρω μου. Μια παιδική χαρά, ενα τραπεζάκι δίπλα στη λίμνη, ηλιοβασίλεμα, ταχύτητα πάνω σε μια μηχανή. Σκηνικά ιδανικά για κάθε όμορφη εξέλιξη, σκηνικά υποχρεωτικά για κάθε άσχημη. ''Δε μετάνιωσα για όσα σου είπα πριν'', γυρίζει στο νου μου, με στοιχειώνει. Περίεργη νύχτα. Σκοτεινή. Απόμακρη. Μοναξιά. Φωνές. Δάκρυα. Προσβολές. Μια κάρτα από το Τσιγκράδο δίπλα μου. Θυμός. Δίκιο. Άδικο. Σωστό. Λάθος. Αγάπη-Εγωισμός. Πράγματα ασυμβίβαστα. Το κατάλαβα πιο πολύ από ποτέ. Πόσο εγωιστικές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις... Η κάθε σχέση. Είναι ο εγωισμός που κινεί τα νήματα. Όχι μόνος του. Εγώ κι εσύ τον αφήσαμε. Υπερηφάνεια, μισοχαμένη αξιοπρέπεια, συνήθεια, αποθημένο...όλα εμπορικά ονόματα του εγωισμού. ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο, ποιος άδικο, ποιος έκανε το σωστό, ποιος το λάθος, τι έχει κάνει ο καθένας, τι νομίζει ότι έχει κάνει, αν κάποιος αλλάζει, αν μπορείς να ζητήσεις σε κάποιον να αλλάξει. Δεν ξέρω πόσο δίκαιο είναι να σε κρίνουν οι άλλοι έχοντας ακούσει μόνο τη μια εκδοχή. Ξέρω πως όταν νοιάζεσαι μονάχα να γνωρίσεις ό,τι ο άλλος είναι, και δε ζητάς αυτόν τον άλλο ούτε δικό σου να τον κάνεις, ούτε να τον μισήσεις, ή να τον νουθετήσεις, τότε μόνο τον αγαπάς με τρόπο αγνό, καθαρό, ολότελα ελεύθερο. Χωρίς να παίζεις τυφλόμυγα. Χωρίς να κάνεις τον άλλο θολό καθρέφτη των επιθυμιών σου. Ένας αγώνας δρόμου έγινε τελικά η σχέση. Μια ο ένας πρώτος, μια ο άλλος...
Τελικά κι οι δυο χαμένοι...αγάπη μου...

Κάνε κάτι...

2007-08-02T23:47:00.000+03:00

Σε βλέπουν να γελάς, και σε νομίζουν ευτυχισμένο, και πλάθουν ένα σωρό ιστορίες για σένα στο νου τους. Έχεις μάθει πια να κουκουλώνεις γρήγορα γρήγορα τη γύμνια της ψυχής σου και να γελάς ανούσια, με ένα χαμόγελο ψεύτικο, τόσο που όμοιό του ψέμα δεν έχεις δει ποτέ. Ντρέπεσαι...Φοράς στη δυστυχία σου τα καλά της, πλέκεις τα προβλήματά σου με φιόγκους. Βαρέθηκες να υποκρίνεσαι. Μ Μένεις μόνος και νιώθεις όπως όταν κοιμάσαι κ βλέπεις εφιάλτη..ανύμπορος να αντιδράσεις, χαμένος σε πολλά κ παράλογα ερεθίσματα, η αντοχή σου ανύπαρκτη, η απόγνωση σου μεγάλη. Στη μέση ενός κυκλώνα,κ χάνεσαι...Τόσα και τόσα πράγματα για να σκεφτείς, άλλα τόσα να κάνεις. Χάνεσαι, χάνεις...τι? Ανθρώπους, χρόνο, στιγμές, ζωή. Κερδίζεις...τι? Θλίψη, κλεμμένη ευτυχία. Και νιώθεις μόνος. Και ζωγραφίζεις στο λευκό χαρτί νεράιδες με μαγικά ραβδιά, και αστέρια κι αστερόσκονη, και πρίγκιπες, και έρωτες, και λόγια όμορφα...με χρώμα μαύρο. Εκληπαρείς να σε πάρουν μακριά, να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση, να σωθείς. Όμως τα πράγματα δε λύνονται έτσι. Κάνε κάτι...Απλώνεις το χέρι. Κάποιοι στο δίνουν. Δειλιάζεις. Μαζεύεις το δικό σου...Μόνος...Κι όλα σε μια βαρετή επανάληψη. Κάνε κατι...